III SA/Gl 127/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. Oddział w Polsce z/s w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...]. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, wskazując, że w stosunku do Spółki toczy się szereg postępowań administracyjnych w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Natomiast wykonanie kary nałożonej w niniejszym postępowaniu spowoduje szkodę, która w przyszłości nie będzie mogła zostać naprawiona. Spółka nie będzie bowiem w stanie regulować bieżących zobowiązań, co spowoduje, że zostanie obciążona dodatkowymi zobowiązaniami np. karami umownymi lub odsetkami. W konsekwencji doprowadzi to do sytuacji, w której kontrahenci zaczną zrywać zawarte umowy, z uwagi na brak wywiązania się ze zobowiązań, a co za tym idzie do utraty płynności finansowej Spółki. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że nawet ewentualny zwrot uiszczonej kary nie umożliwi Spółce powrotu do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż zadłużenie może okazać się zbyt duże. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej –p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma zatem charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki zarówno na wnioskodawcę, jak i na Sąd, który winien dokonać analizy akt sprawy. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa natomiast obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienia NSA z dnia 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10, z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OZ 874/16). Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na konsekwencje finansowe jej wykonania, a także konsekwencje wynikające z ewentualnej egzekucji należności. Argumentacji tej nie poparł jednak żadną dokumentacją świadczącą o sytuacji finansowej skarżącej Spółki. W aktach sprawy brak bowiem dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia strony skarżącej, że egzekucja nałożonej kary doprowadzi Spółkę do utraty płynności finansowej. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących posiadanego majątku, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, bilansów księgowych, rachunku zysków i strat, czy też deklaracji podatkowych. Bez tego rodzaju dokumentacji niemożliwe jest dokonanie oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt sprawy nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.