III SA/Gl 1271/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpoznaniu odwołania J. Z. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. z [...] nr [...], cofającą jej uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Z. z [...] nr [...] w wysokości przewidzianej dla policjanta z rodziną. W podstawie prawnej organ powołał m.in. art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, art. 268a ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z 28.06.2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 z późn. zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że skarżącej na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. zostało przyznane prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w związku z tym, że policjantka (wówczas pozostająca w związku małżeńskim) nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, podobnie jak jej mąż, i małżonkowie wspólnie zamieszkiwali w domu należącym do teściów policjantki. W 2012 r. policjantka wskazała, że wraz z córką zamieszkuje w domu należącym do jej rodziców, jednak nie podała adresu. W oświadczeniu mieszkaniowym za rok 2012 policjantka nie wpisała męża. Taka sama sytuacja mieszkaniowa była potwierdzana przez skarżącą w kolejnych oświadczeniach. W związku z powszechną weryfikacją uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jaka miała miejsce w roku 2017 w garnizonie śląskim Policji, Komendant Powiatowy Policji w Z. zbadał również sytuację mieszkaniową skarżącej. Zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne, a strona została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca poinformowała, że jej córka została właścicielką lokalu mieszkalnego położonego w Z. Jak wynika z pozostającego w dokumentacji sprawy kserokopii Aktu Notarialnego zmiana sytuacji mieszkaniowej policjantki nastąpiła 25 stycznia 2017 r., w którym to dniu rodzice strony podarowali wyżej opisany lokal mieszkalny swojej wnuczce, a córce skarżącej. Konsekwencją powyższego Komendant Powiatowy Policji w Z. decyzją z [...] nr [...] cofnął skarżącej uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jak wynika z jej uzasadnienia, skarżąca zwróciła się z raportem do Komendanta Powiatowego Policji w Z., w treści którego poinformowała, że jej małoletnia córka otrzymała 25 stycznia 2017 r. w drodze darowizny od rodziców strony mieszkanie o powierzchni 56 m2 położone w Z., a więc miejscowości pełnienia przez stronę służby. Jednak - zgodnie z jej oświadczeniem - łączna powierzchnia mieszkalna 2 pokoi wynosi 13, 9 m2, w związku z czym lokal nie spełnia norm zaludnienia przysługujących policjantowi z jednym członkiem rodziny. W związku z zaistniałą koniecznością ustalenia powierzchni mieszkalnej poszczególnych pomieszczeń, organ I instancji zwrócił się do Wspólnoty Mieszkaniowej o udostępnienie rzutu lokalu nr 10 oraz powierzchni izb. Z uwagi na informację zarządcy o jedynie częściowym dysponowaniu w/w danymi - podaniu łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 55,39 m2 oraz informacji o przeznaczeniu poszczególnych izb wchodzących w skład mieszkania, postanowiono o uzupełnieniu materiału dowodowego przez wykonanie stosownych pomiarów powierzchni mieszkalnej. Pomiary zaplanowano na 16 lutego 2018 r. Miały się one odbyć przy udziale inspektora nadzoru budowlanego oddelegowanego z Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w K. oraz komisji do weryfikacji oświadczeń mieszkaniowych do ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu powołanej zgodnie z decyzją nr 41/2017 z 6 lipca 2017 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. Z uwagi na urlop wypoczynkowy strony i przebywanie jej poza miejscem zamieszkania, organ zwrócił się do funkcjonariuszki o wyznaczenie dogodnego terminu na udostępnienie mieszkania w celu przeprowadzenia pomiarów i udzielenie w ciągu 7 dni informacji w sprawie z zastrzeżeniem, że w razie ich nie wykonania decyzja zostanie wydana w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Strona poinformowała organ pierwszoinstancyjny o braku możliwości wykonania pomiarów powierzchni mieszkalnej w związku z długotrwałym przebywaniem poza miejscem zamieszkania w okresie od 23 marca 2018 r. do 22 czerwca 2018 r., w związku z czym, pierwszym przewidywanym przez stronę terminem udostępnienia lokalu jest dzień 23 czerwca 2018 r. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 94 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie, mieszkanie powinno mieć powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 25 m2 w związku z czym stwierdził, iż przedmiotowy lokal mieszkalny zaspokaja potrzeby mieszkaniowe funkcjonariuszki i jej córki, która posiada uprawnienie do dwóch norm zaludnienia, zatem minimalna powierzchnia użytkowa lokalu zaspokajającego jej potrzeby mieszkaniowe wynosi 14m2. Podsumowując organ I instancji stwierdził, że policjantka od dnia nabycia w drodze darowizny przez członka jej rodziny (córkę) tytułu własności do lokalu mieszkalnego, nie posiada uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniami powyższej decyzji i wniosła od niej odwołanie. W treści odwołania zacytowała treść przepisów oraz wyjaśniała, dlaczego uważa, że niesłusznie cofnięto jej ekwiwalent. Twierdzi, że nigdy nie otrzymała spadku i nie jest właścicielką żadnej nieruchomości. Córka jedynie otrzymała od dziadków w darowiźnie mieszkanie, które jest jej odrębnym majątkiem a ona jedynie nim zarządza. Bez zgody sądu opiekuńczego nie wolno jej udostępniać tego mieszkania na dokonywanie takich czynności jak pomiary. Wskazywała również na nierówne, jej zdaniem, traktowanie względem innych funkcjonariuszy uprawnionych do pobierania ekwiwalentu, gdyż nie wykonywano u nich pomiarów. Skarżąca dodała, że w mieszkaniu przebywa tymczasowo celem sprawowania nadzoru nad majątkiem do czasu pełnoletności córki. Stwierdziła także, że wypełniła przesłanki do przydziału lokalu na zasadach określonych w przepisach, w związku z tym z mocy prawa nabyła prawo do otrzymania równoważnika za brak tego lokalu jako świadczenia zastępczego. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z art. 88 ust. 1 i art. 90 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych; na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Na mocy zaś art. 94 ust. 1 tej ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W oparciu o art. 92 ust. 1 ustawy pragmatycznej policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Organ drugoinstancyjny wskazał, że z dokumentacji w sprawie nie wynika, aby strona na jakimkolwiek etapie służby ubiegała się o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów resortu spraw wewnętrznych, lub o przyznanie jej pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania lub domu we własnym zakresie. Organ podkreślił, że w omawianej sprawie jednak kluczowe znaczenie ma fakt, że członek rodziny policjantki - jej córka posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego a bez znaczenia jest fakt, czy jest w nim zameldowana. Zatem skarżąca od chwili podpisania w imieniu córki aktu notarialnego - umowy darowizny lokalu mieszkalnego straciła uprawnienia do dodatkowego świadczenia finansowego - równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Również fakt, że jej córka jest niepełnoletnia nie ma znaczenia. Jedynie powierzchnia mieszkalna tego lokalu niezaspokajająca potrzeb mieszkaniowych tej rodziny byłaby okolicznością wskazującą na dalsze posiadanie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jednak policjantka uniemożliwiła dokonanie pomiarów powierzchni pokoi w mieszkaniu córki pierwotnie zmieniając daty udostępnienia mieszkania, a następnie zasłaniając się brakiem możliwości jego udostępnienia z uwagi na to, że dokonanie takich pomiarów rzekomo mogłoby mieć negatywny skutek dla majątku jej córki. Dla potrzeb postępowania policjantka wskazała, że powierzchnia mieszkalna lokalu jej córki wynosi 13,9 m2. Organ, z uwagi na uzasadnione wątpliwości nie mógł zaakceptować tej wiadomości, ponieważ niemożliwym jest, aby lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 55,39 m2 posiadał powierzchnię mieszkalną zaledwie 13,9 m2. W związku z odmową udostępnienia lokalu przez skarżącą i z uwagi na obowiązek dbałości o prawidłowość wydawanych środków finansowych, organ stwierdził, że skarżąca przestała spełniać warunki do dalszego posiadania uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Na to rozstrzygnięcie skarżąca wywiodła skargę do sądu administracyjnego. W skardze wniosła o: - uchylenie decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z [...], - nadanie wyrokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności po rygorem kary, - nakazanie przywrócenia do stanu sprzed orzeczenia i naprawienie szkód spowodowanych orzeczeniem. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy I i II instancji działały sprzecznie z "literą i duchem prawa". Uważa, że działania Komendanta Powiatowego Policji w Z. były podyktowane poleceniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w zakresie weryfikacji uprawnień mieszkaniowych policjantów. Działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.ocenia jako przekraczające polecenie służbowe organu II instancji, a także sprzeczne z opinią prawną dołączoną do polecenia, a sporządzoną na poczet wykonawczych czynności przez Wydział Obsługi Prawnej Biura Kadr i Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendanta Głównego Policji z [...]roku za sygnaturą [...]. Dodała, że organ przemilczał powyższą opinię, a nawet celowo ukrył przed stroną postępowania. Skarżąca zarzuciła również organom naruszenie art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096) dalej "kpa" w szczególności w zakresie budzenia zaufania do władzy publicznej, zasady proporcjonalności i bezstronności poprzez dowolne dobranie elementów definicji posiadacza zależnego, a także naruszenie art. 9 kpa i art. 77 kpa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania oraz niedokonanie czynności dowodowych. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 10 kpa, art. 79 kpa i art. 86 kpa poprzez brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed zakończeniem postępowania oraz nieprzyjęcie nieformalnego wniosku o ustanowienie kuratora. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 35 kpa i art. 36 kpa o niepowiadamianiu strony o przyczynach zwłoki w prowadzeniu postępowania zakończonego dopiero po skierowaniu ponaglenia do komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz wyjaśnił, że decyzja dotycząca konieczności przeprowadzenia weryfikacji uprawnień policjantów do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w związku ze zmieniającą się interpretacją użytego w przepisach dotyczących gospodarki mieszkaniowej Policji pojęcia "posiadanie" dotyczyła wszystkich policjantów w garnizonie posiadających uprawnienia do omawianego świadczenia finansowego. Komendant Wojewódzki Policji w K. nie wydał Komendantowi Powiatowemu Policji w Z. polecenia wszczęcia postępowania administracyjnego do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wobec strony, tylko wobec wszystkich uprawnionych policjantów. Takie działania Komendant Wojewódzki Policji w K. może podejmować, jako organ odpowiedzialny za gospodarkę mieszkaniową oraz ponoszone wydatki budżetowe w garnizonie. Opinię prawną z [...] l.dz. [...] organ załączył do akt sprawy, z której - jak twierdzi - wynika jasno, że działania podejmowane przez organ są prawidłowe i uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdził, aby Komendant Wojewódzki Policji utrzymując w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. z [...] naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie istota sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżącej przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast w myśl art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W orzecznictwie przyjmuje się, że celem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest umożliwienie pokrycia przez policjanta kosztów wynajmu lokalu bądź też używania cudzego lokalu na podstawie innej, odpłatnej umowy. Przedmiotowy równoważnik ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, którego nie może mu zapewnić podmiot zatrudniający (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 223/08 dostępne na stronie internetowej: http//www.cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 3 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 1130 ze zm.), dalej powoływane jako "rozporządzenie", norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Zatem norma zaludnienia dla dwuosobowej rodziny skarżącej policjantki (policjantka i córka) wynosi od 14 do 21m2 (2x od 7 do 10m2). Wskazać w tym miejscu trzeba, że w uchwale z 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż pomoc finansowa dla policjanta, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 tej ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Za takim rozumieniem przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przemawia sama istota prawa policjanta do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy. Celem tego przepisu jest to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub miejscowości pobliskiej, to cel przepisu jest osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu orzekającego nie powstają wówczas również uprawnienia zastępujące przydział lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego Policji, w tym równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast w niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność, że córka skarżącej jest od 25 stycznia 2017 r. właścicielką lokalu mieszkalnego o powierzchni 55,39 m2. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej powierzchnia obu pokoi w tym mieszkaniu wynosi 13,9 m2. W ocenie Sądu, organ zasadnie powziął wątpliwości co do powierzchni użytkowej pokoi w stosunku do powierzchni całkowitej mieszkania, czego konsekwencją była konieczność dokonania ustalenia powierzchni pokoi w mieszkaniu córki poprzez ich pomiar. Stosownie bowiem do powoływanego przez organ § 94 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie, mieszkanie powinno mieć powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 25 m2, zatem lokal o powierzchni użytkowej 13,9 m2 nie spełniałby minimalnej powierzchni wynikającej z przepisów bezwzględnie obowiązujących, co wydaje się mało wiarygodne. Nie ulega też wątpliwości, że to skarżąca poprzez swoje działanie uniemożliwiła wykonanie tych pomiarów. Konsekwencją zaś tego było przyjęcie przez organ, że mieszkanie należące do córki skarżącej zaspokaja ich potrzeby mieszkaniowe i działanie takie uznać należy za prawidłowe. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że w sytuacji, gdy członek rodziny strony (córka) dysponuje lokalem (jest jego właścicielką) spełniającym normę powierzchniową przysługującą policjantce z jednym członkiem rodziny (lokal musi posiadać co najmniej 25m2 powierzchni użytkowej z uwagi na przepis rozporządzenia, przy minimalnej powierzchni spełniającej wymogi lokalu dla policjanta z 1 członkiem rodziny wynoszącej 14m2) i jest to lokal położony w miejscu pełnienia służby, spełnione są przesłanki warunkujące uznanie, że potrzeby mieszkaniowe policjanta zostały zaspokojone. W takim zaś przypadku policjant nie spełnia przesłanek do uzyskania ekwiwalentu za brak lokalu mieszkalnego, a kontrolowana decyzja orzekająca o cofnięciu uprawnienia do ekwiwalentu odpowiada prawu. Nie mogły też odnieść pożądanych skutków prawnych pozostałe zarzuty skargi. W szczególności nie można zarzucić organom, że prowadziły postępowanie tendencyjnie, gdyż postępowaniem weryfikacyjnym objęci zostali także inni funkcjonariusze, którzy pobierali ekwiwalent pieniężny za brak lokalu. Nie mógł być uwzględniony zarzut opieszałości organu i niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a., o czym skarżąca nie była zawiadamiana. Po pierwsze zauważyć bowiem należy, że to sama skarżąca oświadczyła, że dokonanie pomiarów lokalu nie będzie możliwe od 23 marca do 22 czerwca 2018r, a więc przez dość znaczny okres (w relacji do określonego przepisami K.p.a. czasu trwania postępowania wynoszącego 1 miesiąc, a w sprawach szczególnie skomplikowanych – dwa miesiące) i w tym zakresie sama przyczyniła się długotrwałości tego postępowania. Po wtóre z akt sprawy wynika, że strona była informowana o nowych terminach załatwienia sprawy, jak i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem (karty od 50 do 82 akt administracyjnych). Odnośnie zarzutu niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego Sąd zauważa, że co prawda obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego obciąża organ, to jednak nie jest tak, że strona jest zwolniona z obowiązku współpracy z organem w tym zakresie, zwłaszcza w sytuacji, gdy wykonanie pewnych czynności uzależnione jest od jej współdziałania. Komendant Powiatowy ze swej strony podjął działania zmierzające do ustalenia powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez stronę poprzez wystąpienie do wspólnoty mieszkaniowej o udzielenie informacji o lokalu, a wobec niepowodzenia tej czynności – podjął kroki w celu przeprowadzenia wizji i dokonania jego pomiarów. To strona nie wykazała koniecznego współdziałania w tym zakresie. Nie może zatem czynić organowi skutecznego zarzutu niewyjaśnienia stanu faktycznego, skoro swym własnym działaniem to uniemożliwiła. W kwestii rzekomo koniecznej zgody sądu opiekuńczego na wykonanie pomiarów lokalu Sąd tego stanowiska nie podziela. Stosownie do art. 101 § 3 ustawy z 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 682 ze zm.) rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko. Z powyższego a contrario wynika, że tylko czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka wymagają zgody sądu. W doktrynie prawa cywilnego uważa się, że czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd są czynności zobowiązujące lub rozporządzające, mogące uszczuplić daną substancję majątkową. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, przykładowy, otwarty katalog czynności zwykłego zarządu zawiera w szczególności czynności fizyczne i prawne wiążące się ze zwykłym korzystaniem z majątku, służące zachowaniu substancji majątku w stanie niezmienionym, niepogorszonym, wymianę typowych składników masy majątkowej bez zmiany jej przeznaczenia, zwyczajne bieżące naprawy składników majątku, wnoszenie opłat, podatków, stałych płatności itp. (Tak Tomasz Sokołowski w: Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, Lex 2913r.) Autor ten – powołując się na źródła przytoczone w ww. publikacji - wskazał przykłady czynności przekraczających ramy zwykłego zarządu majątkiem dziecka. W szczególności zaliczyć do nich należy: występowanie w sprawach o podział majątku wspólnego, w którym dzieci partycypują jako spadkobiercy, zrzeczenie się dziedziczenia, odrzucenie spadku, przyjęcie spadku wprost, zawarcie w imieniu małoletniego dziecka umowy spółki cywilnej, decyzja o likwidacji książeczki mieszkaniowej małoletniego i pozbawienia go prawa do premii gwarancyjnej, wypłata znacznej kwoty z rachunku dziecka, zawarcie umowy dzierżawy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że przeprowadzenie pomiarów lokalu w żaden sposób nie mogło negatywnie wpłynąć na majątek dziecka poprzez jego uszczuplenie czy obciążenie, zatem czynność ta w oczywisty sposób nie przekraczała zwykłego zarządu majątkiem dziecka, wobec czego zgoda sądu rodzinnego na jej przeprowadzenie była oczywiście zbędna. Odnośnie nieformalnego wniosku dowodowego o ustanowienie kuratora, który eksponuje strona w skardze, zauważyć należy, że wniosek dowodowy ze swej istoty dotyczy tylko żądania przeprowadzenia dowodu, a nie innych kwestii, w tym ustanowienia kuratora. Nadto przepisy K.p.a. nie przewidują instytucji wniosków nieformalnych. Skarżąca zarzuciła w skardze, że postępowanie organu narusza zasady proporcjonalności i bezstronności. Sąd tego poglądu nie podziela, nie może bowiem być uznane za naruszające te zasady postępowanie spełniające rygory wynikające z przepisów Kpa, a zmierzające do pozbawienia strony uprawnień, do których nie spełnia ona przesłanek, a zatem do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni art. 92 ust. 1 ustawy o Policji mającego zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.).