III SA/Gl 128/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. C. (C.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 8 stycznia 2024 r. nr SKO.4204.244.2023 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia 3 listopada 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 8 stycznia 2024 r. znak SKO.4204.244.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z 3 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na M. C. (dalej: Skarżący) kary pieniężnej w wysokości 350,00 zł z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekra-czającym 30 dni od dnia jego nabycia tj. uchybienia art. 78 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 78 ust. 2 pkt. 1, art. 140mb pkt. 2 oraz art. 140n ust 1, ust.2, ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.; dalej: p.r.d.) Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 7 stycznia 2020 r. Skarżący nabył używany pojazd marki Volkswagen Golf, nr [...], nr rej. [...]. Następnie 8 listopada 2022 r. z upoważnienia Starosty K. została wydana pierwotna decyzja w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 350,00 zł z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekracza-jącym 30 dni od dnia jego nabycia tj. uchybienia art 78 ust 2 pkt 1 p.r.d. Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie, a SKO utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Powyższa decyzja ostateczna została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 5 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/GI 227/23 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że "działanie Skarżącego w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności z celem w jakim wprowadzono w ustawie Prawo o ruchu drogowym zmiany dotyczące możliwości nakładania kar za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni o nabyciu pojazdu. Konkludując stwierdzić należy, że w przypadku pojazdów wyrejestrowanych, art. 140mb pkt 2 u.p.r.d. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy wyrejestrowanie nie nastąpiło przed upływem terminu do dokonania zgłoszenia nabycia lub zbycia takiego pojazdu. Tymczasem organy nie poczyniły ustaleń co do daty wyrejestrowania pojazdu przyjętego do stacji demontażu. Dlatego też zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w tym zakresie. W zależności od wyniku tych czynności organ podejmie stosowną decyzję." Nadto dodał, że w przypadku stwierdzenia, że do wyrejestrowania nie doszło przed wyznaczonym terminem na zgłoszenie nabycia pojazdu, organ I instancji ponownie podda ocenie, czy nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 189f k.p.a., przy uwzględnieniu stanowiska zaprezentowanego w niemniejszym uzasadnieniu. W wyniku ponownie podjętych czynności Starosta K. ustalił, że Strona kupiła pojazd 7 stycznia 2020r, zatem termin z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. upływał 6 lutego 2020 r., a w tym ustawowym okresie 30 dni nie dokonała zawiadomienia organu o nabyciu samochodu. Zatem określając wysokość kary zweryfikował przesłanki, o których mowa w art. 140n ust. 4 p.r.d. tj. zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Dodatkowo przeanalizował możliwość zastosowania art. 189 f k.p.a. i doszedł do wniosku, iż w sprawie nie ma podstaw do jego zastosowania. W konsekwencji decyzją z 3 listopada 2023 r. ponownie nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 350,00 zł Skarżący od tej decyzji wniósł odwołanie. Po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO utrzymało w mocy powyższą decyzję podzielając stanowisko organu I instancji w całości. W skardze Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci nieuwzględnienia wniosku dowodowego jakim było otrzymanie przez Starostę R. zawiadomienia o nabyciu pojazdu, przesłanego przez właściciela Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "[...]" M. C., za pośrednictwem Poczty Polskiej, w formie kserokopii umowy kupna sprzedaży z 7 stycznia 2020 r. oraz na złą interpretację przez Starostę K. wyroku WSA w Gliwicach dotyczącego dnia wyrejestrowania pojazdu przyjętego do Stacji Demontażu Pojazdów. Wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał na datę zakupu pojazdu, prowadzenie działalności gospodarczej w formie Stacja Demontażu Pojazdów, zaświadczenie o demontażu tego pojazdu i przekazanie tych dokumentów organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu. Podkreślił, że do tej faktury nie dołączył żadnego wniosku, ponieważ w rozpatrywanym okresie taki wniosek nie obowiązywał. Wniosek taki zaczął obowiązywać, ale dopiero od roku 2022, po opublikowaniu go przez Ministra Infrastruktury, a o konieczności dołączania wniosku do zawiadomienia o nabyciu starosty w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie wspomniano. Skarżący podniósł, że Starosta K. pominął zalecenia Sądu i nie uzupełnił materiału dowodowego. Zwracając się o odstąpienie od nałożenia kary podkreślił, że wykonał obowiązki, które nałożył na niego ustawodawca i został osiągnięty założony przez niego cel czyli zaktualizowane zostały dane identyfikacyjne pojazdu i nowego właściciela pojazdu, tak aby ostatecznie zapobiegać nielegalnemu obrotowi pojazdami oraz ich częściami i zgodnie z prawem wyrejestrować pojazd. Wobec tego nie do zaakceptowania są działania Starosty K. Wskazał także ich negatywny wpływ na prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie sądowej w dniu 20 sierpnia 2024 r. Skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w skardze; dołączył dokumenty potwierdzające demontaż pojazdu i korespondencję ze Starostą Powiatu w R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz.935; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Natomiast według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO z 8 stycznia 2024 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty K. z 3 listopada 2023 r. w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 350,00 zł z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego nabycia. Materialnoprawną podstawę dla wydania powyższych decyzji stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 1) nabyciu lub zbyciu pojazdu; 2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. termin do zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w świetle p.r.d. wywołuje dla strony negatywny skutek wynikający z obowiązku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w zakreślonym przez ustawę terminie o nabyciu pojazdu (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1158/22; wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 907/22). Według bowiem art. 140mb pkt 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Z uwagi na fakt, że kara pieniężna dotyczy przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdu zastosowanie mieć będzie w sprawie art. 24 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2056 ze zm.; dalej u.r.p.) Jego ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia pojazdu do demontażu) stanowił, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji, który posiada wszystkie istotne elementy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 9 u.r.p., jest obowiązany do: 1) unieważnienia dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych; 2) wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu. Zaświadczenie o demontażu pojazdu – co wynika z art. 24 ust. 3 u.r.p. - jest sporządzane w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi jest przekazywany przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu w terminie 7 dni organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, z zastrzeżeniem ust. 5 (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Przekazanie wspomnianego zaświadczenia o demontażu pojazdu właściwemu staroście implikuje określone skutki, które określone zostały w art. 79 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. Mianowicie zgodnie z tym przepisem pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.p.r.d. bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 u.r.p., albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek zgłoszenia nabycia pojazdu. W ocenie orzekających organów nie, ponieważ decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu została wydana w dacie po upływie wyznaczonego przez ustawodawcę 30 – dniowego terminu na wykonanie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu. Odmienne stanowisko w tej kwestii reprezentuje Skarżący, wskazując, że jednocześnie z zaświadczeniem o demontażu pojazdu przedłożył Staroście R. fakturę potwierdzającą zakup pojazdu i tym samym wykonał swój obowiązek. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak wyznaczonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć również należy, że skoro sporny w niniejszej sprawie zakres był już uprzednio przedmiotem orzekania przez sąd administracyjny to zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle tej normy skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany treścią wyż. cyt. wyroku WSA i nie ma uprawnienia do jakiegokolwiek odstępstwa czy polemiki z wyrażoną już oceną prawną. Natomiast organy pominęły zupełnie obowiązek - nałożony wyrokiem WSA z 5 lipca 2023 r., o sygn. akt II SA/Gl 227/23 – i ponownie nie poczyniły ustaleń co do daty wyrejestrowania pojazdu przyjętego do stacji demontażu, pomimo że nakazano uzupełnienia postępowania dowodowego w tym zakresie. Poza tym zauważyć należy, że kwestia organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu była już przedmiotem licznych rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt I OW 97/20; postanowienia NSA z 27 maja 2021 r., sygn. akt II GW 19/21; postanowienia NSA z 9 września 2021 r., sygn. akt II GW 48/21; postanowienia NSA z 23 września 2021 r., sygn. akt II GW 43/21; postanowienia NSA z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II GW 66/22; postanowienia NSA z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GW 86/22). Jak stwierdził NSA w postanowieniu z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GW 19/24 skoro niewykonanie obowiązku oznaczonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. albo data jego wykonania może mieć znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności administracyjnej to uznać należy, że przyjęcie zawiadomienia o wypełnieniu tego obowiązku przez starostę należy zakwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konsekwencją przyjęcia, że przedmiotem sporu nie jest sprawa w rozumieniu art. 1 k.p.a., lecz czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest zatem stwierdzenie, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania, a mogą być jedynie wskazówką interpretacyjną w procesie wykładni. Organem właściwym do przyjęcia zawiadomienia o nabyciu pojazdu jest organ rejestracji pojazdu. Określony w przytoczonym art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. obowiązek właściciela zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu jednoznacznie dotyczy bowiem pojazdów zarejestrowanych. Z kolei przepisy dotyczące czasowego wycofania pojazdu z ruchu (art. 78a ust. 1 p.r.d.) czy wyrejestrowania pojazdu (art. 79 p.r.d.) wskazują wprost, że organem właściwym w tych sprawach jest organ miejsca ostatniej rejestracji pojazdu. Powyższe uzasadnia przyjęcie, że kwestie o charakterze "rejestrowym" leżą w gestii organu rejestracji. Za takim określeniem właściwości miejscowej organu przemawia logika wskazanych regulacji i względy praktyczne. W myśl art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne i jest to organ rejestrujący, jak wynika też z dalszych jednostek wspomnianego artykułu. Jest to istotne, gdyż na mocy § 4 ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1849 ze zm.; dalej rozporządzenie z 31 sierpnia 2022 r.), w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2024 r. - Instrukcji w sprawie rejestracji, czasowej rejestracji i wyrejestrowania pojazdów, w przypadku zawiadomienia o nabyciu pojazdu zarejestrowanego organ rejestrujący dokonuje rejestracji pojazdu na wniosek właściciela pojazdu, przy czym przepisy § 1 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Z kolei na mocy ust. 2 § 4 ww. załącznika nr 1 w przypadku zawiadomienia o nabyciu pojazdu zarejestrowanego, gdy właściciel nie wnioskuje o jego rejestrację, organ rejestrujący: zamieszcza na dokumencie, na podstawie którego nastąpiło nabycie pojazdu, adnotację o treści: "Zawiadomiono w dniu... o nabyciu pojazdu nr rej.... ", wpisując datę zawiadomienia i numer rejestracyjny pojazdu, oraz przystawia pieczątkę organu rejestrującego, wykonuje kserokopię dokumentu, po czym zwraca go właścicielowi pojazdu, jeżeli zawiadomienie o nabyciu dokonane zostało przez właściciela osobiście w organie rejestrującym (pkt 1); przyjmuje kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło nabycie pojazdu, i zamieszcza na tej kopii adnotację o treści: "Zawiadomiono w dniu... o nabyciu pojazdu nr rej....", wpisując datę zawiadomienia i numer rejestracyjny pojazdu, oraz przystawia pieczątkę organu rejestrującego, jeżeli zawiadomienie o nabyciu zostało przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego (pkt 2); zamieszcza dane i informacje zawarte w dokumencie, o którym mowa w ust. 1 i 2, w bazie danych i odpowiednio przekazuje je do centralnej ewidencji pojazdów (pkt 3). Ponadto w myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 sierpnia 2022 r. dokumenty przedstawione do rejestracji lub wyrejestrowania, których zgodnie z rozporządzeniem nie zwraca się właścicielowi pojazdu, oraz odpowiednio kserokopie dokumentów organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki, zwane dalej "aktami pojazdu", które przechowuje się według numerów rejestracyjnych pojazdów. Zdaniem NSA z powyższych uregulowań wynika więc, że dokumenty dotyczące zawiadomienia o nabyciu pojazdu zarejestrowanego należy składać do organu rejestrującego, czyli do tego, w którym pojazd został zarejestrowany. Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący przesłał Staroście R. zaświadczenie o demontażu pojazdu wraz z fakturą zakupu Dokumenty te doręczone zostały 20 stycznia 2020 r., co wynika z prezentaty wpływu do organu dokumentów. Skoro więc właściwym miejscowo starostą do odebrania zgłoszenia nabycia pojazdu w dniu 7 stycznia 2020 r. był Starosta R. i informacja ta została mu przekazana 20 stycznia 2020 r. w formie faktury, to Skarżący wykonał w terminie określonym w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. ciążący na nim obowiązek zgłoszenia nabycia pojazdu. W ocenie Sądu na taką ocenę nie ma wpływu okoliczność, że przedmiotowa faktura została przekazana Staroście R. dla realizacji innego obowiązku Skarżącego a zmierzającego do wyrejestrowania pojazdu i nie była doręczona jako załącznik do wniosku dedykowanemu wykonaniu obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu. Znaczenie w sprawie ma bowiem to, że Starosta ten był w posiadaniu informacji o zmianie właściciela pojazdu i została mu ona przekazana przez nabywcę pojazdu. Zatem za błędne należy uznać stanowisko organów obu instancji. W związku z powyższym w ocenie Sądu przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi zmierzających do zakwestionowania wymiaru nałożonej kary oraz potrzeby odstąpienia od jej wymierzenia. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy winny ponownie ustalić stan faktyczny, uwzględniając wszystkie wyżej wskazane okoliczności sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien mieć również uwzględnić wejście w życie od 1 stycznia 2024 r. nowelizacji przepisu art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. W konsekwencji organ zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu i wynikających z niej wskazań do dalszego postępowania. Nadto winien uwzględnić fakt obowiązków wynikających z art. 6 k.p.a. - naczelnej zasady praworządności, procesowej zasady informowania stron z art. 9 k.p.a., art. 64 i art. 65 k.p.a. dotyczących trybu procedowania przez organy. Brak przepływu informacji między obu organami nie może obciążać bowiem strony postępowania negatywnymi skutkami. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że organy orzekające w niniejszej sprawie oprócz błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 1 i art. 140mb pkt 2 u.p.r.d., naruszyły również przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł. ----------------------- 9