III SA/Gl 1284/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" M. S. Spółka jawna w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] oddalające zarzuty wniesione przez skarżącą pismem z dnia [...] r. na prowadzone postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] r., dotyczące podatku VAT za [...] [...] r. Wśród zarzutów wskazano w szczególności nieistnienie obowiązku i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania, na wniosek skarżącego, orzeka Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie zatem z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji czy postanowienia jest instytucją o charakterze wyjątkowym – odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Strona skarżąca decydując się na wniesienie takiego wniosku winna więc w sposób przekonywujący umotywować istnienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 3 ustawy, w oparciu o którą zgłasza wniosek. W złożonym wniosku skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie podała, w jaki sposób rozstrzygnięcie to może prowadzić do skutków uzasadniających wstrzymanie, w szczególności, na czym ma polegać ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Należy również podkreślić, podstawową kwestię, jaką jest natura zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i dotyczyło oceny zasadności podniesionych w tym postępowaniu przez skarżącą zarzutów. Trzeba zwrócić uwagę, że instytucja wstrzymania wykonania postanowienia dotyczy tylko takiej grupy aktów, w stosunku do których przedmiotowym jest orzekanie o wstrzymania ich wykonania. Odnosi się ona zatem tylko do tych aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Wydane w sprawie postanowienie, ze względu na swą treść, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rozstrzyga o jakichkolwiek prawach lub obowiązkach nadających się do wyegzekwowania przez organy administracji. Nie należy zatem do tej grupy aktów które w powyższym rozumieniu są wykonalne, a zatem w stosunku do których zasadnym byłoby orzekanie w zakresie wstrzymania ich wykonania. Należy również wskazać, że stosownie do art. 35 § 1 zd. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. Podobnie zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów nie wstrzymuje egzekucji. Rozpatrzenie zażalenie zaskarżonym postanowieniem nie zmieniło zatem również procesowej sytuacji skarżącej. Dnia [...] r. postanowieniem nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowił odmówić wstrzymania czynności zabezpieczających do czasu rozpatrzenia zażalenia ze względna brak podstawy prawnej upoważniającej do wstrzymania tych czynności. Mając na względzie podaną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.