III SA/Gl 1288/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na ww. decyzję, pełnomocnik procesowy skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Złożony wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek ten nie zawiera żadnego uzasadnienia. Stwierdzić należy, że wniosek złożony w przedmiotowej sprawie zawiera bardzo istotny brak, który w istocie uniemożliwia jego rozpoznanie. Wniosek ten bowiem nie zawiera żadnego uzasadnienia. Tymczasem, wnioskodawca jest reprezentowany w przedmiotowej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego z wyboru w osobie adwokata. Pełnomocnik procesowy skarżącej w żaden sposób nie umotywował złożonego wniosku i nie wskazał żadnych przesłanek, których wystąpienie w stanie faktycznym sprawy skutkowałoby uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Strona nie powołała nawet ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie stanowi i nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Strona w żaden sposób nie wykazała, że "wykonanie" tej decyzji pociągnie za sobą jakiekolwiek niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wykazania istnienia związku pomiędzy zaistniałym w wyniku wydania decyzji stanem faktycznym, a wystąpieniem w rzeczywistości ustawowych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku. Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że funkcjonowanie decyzji w obrocie prawnym spowodowałoby znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że obowiązywanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.