III SA/Gl 1289/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi [...] Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie spraw budżetowych jednostki samorządu terytorialnego postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Oświaty w B. z dnia [...] r. nr [...], określającą "A" w B. przypadającą do zwrotu kwotę dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł za okres od [...] 2002 r. do [...] 2008 r. W podstawie prawnej powołało art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej K.p.a.) Z akt administracyjnych wynika, że "A" otrzymywał z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotację, o której mowa w art. 80 ust. 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j.: Dz.U. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Regionalną Izbę Obrachunkową w B.w zakresie wykorzystania dotacji stwierdzono nieprawidłowości, o których poinformowano Prezydenta Miasta B.. Następnie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] r. orzeczono o zwrocie dotacji w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł za okres od [...] 2002 r. do [...] 2008 r. W podstawie prawnej powołano art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i art. 146 ust. 1 w związku z art. 190 ustawy o finansach publicznych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, albowiem z dotacji dokonano wypłat wynagrodzeń na rzecz trzech osób, z naruszeniem art. 39 oraz art. 80 i art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Powołując się na treść tych przepisów organ pierwszoinstancyjny zaakcentował, że dotacje zgodnie z przeznaczeniem powinny finansować koszty działalności podmiotu uzasadnione racjonalnymi potrzebami, tymczasem w ocenie organu, bez uzasadnionej przyczyny zatrudniono trzy osoby w sposób sprzeczny ze statutem Szkoły. W ocenie organu treść umów zawartych ze Z. D. i W. H. wskazuje, iż w istocie praca wykonywana przez nich w Szkole była realizacją zadań, do których umocowani byli w ramach działalności w "B", jako Prezes i Wiceprezes Izby. Na potwierdzenie tego przywołano treść uchwały Zarządu Izby z [...] r. nr [...] , z której wynika, że ich zadaniem było "pełnienie nadzoru organizacyjnego nad "A". Organ wskazał, że taki rodzaj umówionej pracy został sformułowany również w zakwestionowanych umowach o pracę. Skonstatował zatem, iż sprzecznością byłoby uznanie, że zasadne jest finansowanie czynności nadzorczych przez samego nadzorowanego, budziłoby to też wątpliwości co do obiektywności takiego nadzoru. Zakwestionowano również zasadność zatrudnienia P. S., rzecznika prasowego Szkoły, pełniącego funkcję specjalisty ds. kontaktu z mediami. Zaakcentowano też, że stanowiska: "pełniącego nadzór z ramienia organu prowadzącego" czy "rzecznika prasowego" nie były przewidziane w wewnętrznych regulaminach wynagradzania. Decyzja pierwszoinstancyjna z [...] r. została skierowana do "A" w B. Odwołanie od tej decyzji złożył Dyrektor "A" w B.. Odwołanie to podpisał też Dyrektor Biura "B". Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Decyzja ta również została skierowana do "A" w B.. W dniu 9 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga na tę decyzję złożona przez "B" w B., działającą jako organ prowadzący zlikwidowanego "A" w B.. Do skargi dołączono uchwałę Prezydium Zarządu "B" w B. dnia [...] 2009 r., z której wynika, że postanowiono zakończyć proces likwidacji "A" w B. z dniem [...] 2009 r. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie do oceny stanu faktycznego, zaistniałego w okresie od [...] 2002 do [...] 2008 r., przepisu art. 80 ust. 3 d-e ustawy o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym dopiero od dnia 22 kwietnia 2009 r. oraz art. 39 ust. 1 i ust. 3 w/w ustawy poprzez zanegowanie legitymacji Dyrektora Szkoły do organizowania obsługi Szkoły i zatrudniania pracowników nie będących nauczycielami. W uzasadnieniu wskazano, że jednostka dotująca nie miała kompetencji do kontrolowania podmiotu dotowanego w zakresie sposobu wykorzystania dotacji, gdyż dotacja udzielana na podstawie art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty ma charakter podmiotowy, a w ustawie brak jest podstaw do kontrolowania przez organ przeznaczenia takiej dotacji. W skardze zarzucono też błędną ocenę materiału dowodowego, co do zakresu działania w ramach zatrudnienia w Szkole, Prezesa i Wiceprezesa "B". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto zaznaczył, że art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty jest przepisem materialnoprawnym regulującym zasady udzielania i obliczania dotacji udzielanej szkołom, zaś procedura dająca podstawę do badania zasadności wydatkowania środków publicznych otrzymanych w formie dotacji wynika z ustawy o finansach publicznych. Ustawa ta bowiem wskazuje formy przekazania środków dotacji, tryb ich rozliczania oraz postępowanie w sprawie zwrotu dotacji, Zaakcentował też, że ustawodawca, mimo wyróżnienia różnego rodzaju dotacji w art. 145 ustawy o finansach publicznych, nie uzależnił instytucji zastosowania zwrotu od rodzaju dotacji. Wskazał natomiast przesłankę stanowiącą ustawową podstawę do żądania zwrotu dotacji tzn. "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem". W oparciu o te rozważania wysnuł wniosek, że dotacja udzielona w niniejszej sprawie, została wprawdzie udzielona na podstawie materialnego przepisu szczególnego, jednakże powinny do niej mieć zastosowanie regulacje ogólne tej instytucji zawarte w ustawie o finansach publicznych. Wskazano też, że przepisy art. 80 ust. 3d-e ustawy o systemie oświaty, wprowadzone nowelą od dnia 22 kwietnia 2009 r. mają pomocnicze znaczenie przy ocenie charakteru omawianej dotacji i rozpatrywania podstaw jej zwrotu, albowiem przepisy te doprecyzowują możliwość kontroli i oceny podstaw do orzeczenia o obowiązku zwrotu dotacji, zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych, obowiązującymi w dacie orzekania o zwrocie dotacji. Odpowiadając na zarzut błędnej oceny materiału dowodowego, Kolegium uznało go za niezasadny. Zauważyło, iż organ pierwszoinstancyjny dwukrotnie przeprowadził szerokie postępowanie wyjaśniające przy czynnym udziale Strony (Szkoły) realizując także wnioskowane przez nią środki dowodowe, a w uzasadnieniach decyzji obu instancji, zgodnie z art. 107 § 4 K.p.a., wskazano dowody, które uznano za wiarygodne oraz te, którym odmówiono znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W dniu 19 grudnia 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe strony skarżącej, w którym wskazała, że jej interes prawny w rozpoznawanej sprawie wynika z jej statusu podmiotowego jako organu prowadzącego "A" w B.. Skarżąca jako organ prowadzący odpowiadała za wszelkie zobowiązania wynikające z działalności zlikwidowanej Szkoły, która prowadziła działalność wyłącznie ze środków otrzymanej dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Na dowód tego strona skarżąca przywołała decyzje z [...] r. wydaną przez Prezydenta Miasta B. skierowaną do "A" w B., gdzie wskazano na str. 5/6, że jeżeli Szkoła nie ma kwoty [...] zł, stanowiącej dotację podlegającą zwrotowi to organ prowadzący powinien takie środki zapewnić. Strona skarżąca wywiodła stąd, że zaistniała sytuacji stwarza realne i bezpośrednie zagrożenie jej dalszej egzystencji. Podkreśliła, że nie jest w stanie zaspokoić takiego roszczenia, albowiem doprowadzi to do ogłoszenia jej upadłości, spowoduje dramat życiowy zatrudnionych pracowników i marginalizację aspiracji bielskiego środowiska rzemieślniczego. Zaznaczono też, że zastosowanie sankcji z ustawy o finansach publicznych skutkowało unicestwieniem placówki szkolnej oraz naruszyło dobra osobiste i dobre imię bielskiego środowiska rzemieślniczego, poprzez prowadzenie jednostronnej kampanii medialnej w związku z tą sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę wykonują biorąc pod uwagę kryterium legalności. Wobec tego - zgodnie z art. 145 § 2 pkt 2 p.p.s.a. - Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność tych aktów w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność mimo, że skarżąca wnosiła o uchylenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Mendek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, str. 299). Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nie kwestionowane przez stronę. W myśl tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów trzeba uznać, iż podlega ona odrzuceniu. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że przepisem materialnoprawnym na podstawie, którego nakazano zwrot dotacji jest art. 145 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, który w dacie orzekania przez organ pierwszoinstancyjny posiadał następujące brzmienie: ust. 1 "Dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji." ust. 2. "Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania." ust. 3. "Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej". ust. 4. "Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości." ust. 5. "Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem; 2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji." ust. 6. "Wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem wyklucza prawo otrzymania dotacji przez kolejne 3 lata, licząc od dnia stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania dotacji, z wyłączeniem dotacji celowych przyznawanych jednostkom samorządu terytorialnego na realizację: 1) zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami; 2) zadań własnych, których obowiązek dotowania z budżetu państwa wynika z odrębnych ustaw." Z kolei w myśl art. 146 ust. 1 tej ustawy: "W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki". (ust. 1). "Organem odwoławczym od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez wojewodę jest Minister Finansów." (ust. 2). "W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy". (ust.3). "Kompetencje organu podatkowego określone w dziale III ustawy - Ordynacja podatkowa, wykonuje organ lub inny dysponent części budżetowej, o których mowa w ust. 1." (ust. 4). Zauważyć też trzeba, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240). Z mocy art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r., podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Z przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych wynika, że regulują one zwrot dotacji w odniesieniu do osoby, której dotacja została udzielona chyba, że zastosowano przepisy działu III rozdziału 15 ustawy Ordynacja podatkowa i wydano decyzję o odpowiedzialności osoby trzeciej. Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że stroną postępowania w postępowaniu administracyjnym o zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem był "A" w B., gdyż temu podmiotowi dotacja została udzielona. Obowiązek zwrotu dotacji przez "B" nie wynika też z ustawy o systemie oświaty. Przepis art. 5 ust. 5 lit. h tej ustawy przewiduje, że umowa zawarta przez jednostkę samorządu terytorialnego z osobą prawną, (organem prowadzącym szkołę) określa w szczególności: tryb przejęcia szkoły lub placówki przez jednostkę samorządu terytorialnego w przypadkach likwidacji szkoły, warunki korzystania z mienia przejętej szkoły lub placówki; tryb kontroli przestrzegania warunków umowy; warunki i tryb rozwiązania umowy za wypowiedzeniem. Z kolei w ust. 7 wskazano, że: "Organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm.), i organizacyjnej szkoły lub placówki; 4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych." Zgodnie z ust. 9 tego przepisu: "W celu wykonywania zadań wymienionych w ust. 7, organy prowadzące szkoły i placówki mogą tworzyć jednostki obsługi ekonomiczno-administracyjnej szkół i placówek lub organizować wspólną obsługę administracyjną, finansową i organizacyjną prowadzonych szkół i placówek, o której mowa w ust. 7 pkt 3." Zauważyć trzeba, że z treści tych przepisów też nie wynika obowiązek zwrotu dotacji przez organ prowadzący. Obowiązek ten nie powstaje również w przypadku likwidacji szkoły, albowiem w myśl przepisu art. 5 ust. 5 lit. k ustawy w przypadku likwidacji szkoły jednostka samorządu terytorialnego, która przekazała szkołę przejmuje jej prowadzenie (..). W tym miejscu zauważyć trzeba, że to, czy inne podmioty mają przymiot strony w postępowaniu o zwrot dotacji, można ustalić posługując się kategorią interesu prawnego, sformułowaną w art. 28 k.p.a. Według art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Zasadą jest więc by strona wykazała swój interes prawny aby uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym, a także w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie z poglądem dominującym w orzecznictwie tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści - stanowiąc podstawę interesu prawnego - stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Innymi słowy istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, a więc taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (wyrok NSA w Warszawie z 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97, publ. Lex nr 47855). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza zatem ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2000, s. 238). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację w której dany podmiot jest co prawda zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie może jednakże tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny (wyrok NSA z 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98, publ. Lex nr 47898). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca takiego interesu nie wykazała. Nie wskazała przepisu prawa, na podstawie którego byłaby zobowiązana do zwrotu dotacji. Takiego przepisu prawa nie wskazał też organ odwoławczy, który w ogóle nie rozważał interesu prawnego w momencie wniesienia skargi. Niewątpliwie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały skierowane do strony, którą był "A", a nie do "B". Tylko wtedy, gdyby taka decyzja określająca kwotę dotacji do zwrotu została wydana wobec "B", wówczas miałaby ona interes prawny w jej zaskarżeniu. W chwili obecnej ma jedynie interes faktyczny wywodząc, że naruszono jej dobre imię. Zauważyć też trzeba, że prawo do żądania od strony skarżącej zwrotu dotacji nie wynika z uzasadnienia decyzji z [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta B. skierowanej do "A" w B., gdzie wskazano na str. 5/6, że jeżeli Szkoła nie ma kwoty [...] zł, stanowiącej dotację podlegającą zwrotowi to organ prowadzący powinien takie środki zapewnić. Obowiązek określonego zachowania się podmiotu nie wynika z uzasadnienia decyzji. Wynika on tylko z tych obligatoryjnych składników decyzji, które dotyczą załatwienia sprawy co do jej istoty. Oznacza to, że organ żąda, określonego w rozstrzygnięciu decyzji zachowania się od strony, do której decyzja jest skierowana. Nie ulega wątpliwości, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna były skierowane do "A" w B.. Żądanie od organu prowadzącego zwrotu dotacji mogłoby ewentualnie nastąpić, gdyby organ udzielający dotacji uznał, że w myśl art. 146 ust. 3 ustawy o finansach publicznych zachodzą przesłanki do zastosowania przepisów (Działu III rozdziału 15 Odpowiedzialność osób trzecich) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm., w skrócie powoływana dalej jako O.p.) i przeniósł obowiązek zwrotu dotacji na osobę trzecią organ prowadzący. Oczywiście zaznaczyć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie Sąd nie zajmuje się badaniem, czy istnieją przesłanki do przeniesienia odpowiedzialności w zakresie zwrotu dotacji na osobę trzecią. Jednakże oceniając interes prawny strony wnoszącej skargę, stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przeniesienia odpowiedzialności za zwrot dotacji na osobę trzecią. Nie doszło również do wydania decyzji przez organ udzielający dotację zobowiązującej organ prowadzący do zwrotu dotacji. Reasumując wskazać trzeba, że interes prawny jest kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowi podstawę do jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Interes prawny winien być bezpośredni, realny oraz własny, a nie postrzegany jako zdarzenie przyszłe i niepewne. Ponadto powinien być oparty na przepisach prawa materialnego, czyli normach prawnych, które stanowią podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. (Por. wyrok NSA z 29 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2622/04 publ. LEX nr 187751). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Mając na uwadze powyższe Sąd nie rozpoznawał zarzutów merytorycznych skargi i w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. który stanowi, że: Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, uznając, że w świetle art. 28 k.p.a. "B" w B., nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] orzeczono jak w sentencji.