III SA/Gl 1291/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi I. C. (C.) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania I. C., uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] r. nr [...], o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej K.p.a.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca ubiega się o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm., dalej rozporządzenie rolnośrodowiskowe). Organ wyjaśnił też, że dane zadeklarowane przez Producenta podlegają weryfikacji przez organ prowadzący postępowanie, tj. ARiMR z zastosowaniem przepisów K.p.a., ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 173), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. nr 39, poz. 211 ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28 stycznia 2011 r., str. 8 ze zm.). Przedstawiając stan faktyczny organ wskazał, że I. C. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu [...] r. (wniosek kontynuacyjny) z tytułu realizacji: - pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 w wariancie 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 na działkach rolnych A, B, C, D, L o łącznej powierzchni [...] ha oraz - pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na działkach rolnych Ł, N, M, P, R o łącznej powierzchni [...] ha. Kontrola kompletności nie wykazała braków formalnych wniosku. Przeprowadzona w dalszej kolejności kontrola administracyjna danych deklarowanych przez stronę nie wykazała nieprawidłowości. Weryfikacja w toku kontroli na miejscu tj. kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego potwierdziła prawidłowość deklaracji powierzchni działek rolnych D, L, Ł, M, N. Z kolei w odniesieniu do działek rolnych A, C, R, inspektorzy kontroli terenowej stwierdzili zawyżenie deklarowanej powierzchni (kod DR13+), natomiast dla działek rolnych B oraz P ustalono, że w terenie zajmują powierzchnie większe niż deklarowane przez stronę (kod nieprawidłowości DR 13-). W toku kontroli stwierdzono również uchybienia w realizacji wymogów poszczególnych pakietów rolnośrodowiskowych. Na działkach A, D i L stwierdzono, że producent pozostawił niewykoszoną powierzchnię działki w położeniu innym niż zostało to oznaczone na załączniku graficznym - kod N020. Na działkach rolnych A, B oraz D producent nie przestrzegał wymogu pozostawienia 5-10% powierzchni nieskoszonej (kody N017 i N018). W sprawie o przyznanie płatności na 2013 r. dla I. C. została również przeprowadzona kontrola pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, zgodnie z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Podczas analizy ustalono, iż pełnomocnik strony H. M. jest pełnomocnikiem w czternastu gospodarstwach, dla których w sprawach o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej właściwymi miejscowo są Kierownicy kilku Biur Powiatowych ARiMR. Na podstawie akt będących w posiadaniu Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. oraz danych zawartych w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) ustalono, iż każdy z reprezentowanych producentów ubiega się o jednolitą płatność obszarową (JPO), uzupełniającą płatność podstawową (UPO), płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oraz płatność rolnośrodowiskową. Stwierdzono ponadto, że w rozpatrywanej sprawie we wniosku o wpis do ewidencji producentów zadeklarowano wspólny rachunek bankowy dla pełnomocnika i beneficjenta. W wyniku analizy danych dotyczących działek ewidencyjnych deklarowanych do płatności ustalono, iż następuje wymiana działek pomiędzy poszczególnymi producentami, dla których pełnomocnikiem jest H. M. W oparciu o powyższe ustalenia Biuro Powiatowe ARiMR w B. wszczęło postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie struktury gospodarstw producentów, których pełnomocnikiem był H. M. W postępowaniu przed Kierownikiem Biura Powiatowego ARiMR w B. ustalono w oparciu o przedłożone dokumenty, że pomiędzy poszczególnymi beneficjentami, których pełnomocnikiem był H. M. następuje wymiana działek ewidencyjnych tzn. deklarują oni do płatności działki będące własnością innych producentów reprezentowanych przez tego samego pełnomocnika. Organ I instancji uznał, iż gospodarstwa utworzone w ramach deklaracji poszczególnych producentów, w rezultacie zarządzane przez jedną osobę H. M., tworzą gospodarstwo rolne, zgodne z definicją gospodarstwa wynikającą z treści art. 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008, który stanowi, że "gospodarstwo rolne" lub "gospodarstwo" oznacza wyodrębnioną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą wymienioną w załączniku I na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej jako działalność podstawową łub drugorzędną. Decyzją z [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. odmówił I. C. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że w sprawie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej nastąpiło sztuczne rozłożenie powierzchni gruntów rolnych pomiędzy uczestników grupy - z podziałem dużego gospodarstwa jednolitego pod kątem technicznym i ekonomicznym na mniejsze części w celu uzyskania korzyści finansowych. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła m.in. o uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszoinstancyjnemu, zarzucając, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów K.p.a., tj.: art. 8, art. 7 i art. 77, art. 107, art. 75 § 1 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. oraz 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 173), a to poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewyczerpującym materiale dowodowym oraz braku wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Strona podniosła, iż oświadczenia złożone przez pełnomocnika zostały wadliwie zinterpretowane przez organ I instancji. Wskazała jednocześnie, iż H. M. została powierzona wyłącznie funkcja reprezentowania przed organami ARiMR. I. C. oświadczyła, że wniosek o stworzeniu gospodarstwa grupowego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i podkreśliła, że producenci, o których mowa w zaskarżonej decyzji, posiadają, użytkują i zarządzają własnymi odrębnymi gospodarstwami. Podniosła ponadto, że decyzja została skierowana do strony przy jednoczesnym uzasadnieniu decyzji odnoszącym się do grupy innych podmiotów, co w ocenie skarżącej, stanowi jej wadę, uzasadniającą stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 K.p.a. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca obszernie przedstawiła swoją argumentację. Zaskarżoną decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. uchylił rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.. W uzasadnieniu wskazał, że w celu udowodnienia producentowi rolnemu stworzenia "sztucznych warunków" utworzenia gospodarstwa rolnego, organy ARiMR muszą m.in. wykazać wyłączny zamiar strony w uzyskaniu korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. Organy winny wyjaśnić, czy I. C. efektywnie i rzeczywiście korzystała z gruntów zadeklarowanych do płatności na 2013 r., a więc: czy użytkowała rolniczo wskazane przez siebie działki na własne ryzyko i rachunek, decydując komu np. zlecić prace polowe, kiedy zasiać, zebrać plony, gdzie je sprzedać lub jak je wykorzystać, nadto czy miała pełną swobodę w podejmowaniu decyzji o jakie dotacje występować ze środków unijnych. Organ I instancji winien zgodnie z art. 75 K.p.a. dopuścić wszelkie możliwe dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem organu odwoławczego trudno uznać za wykazany element woli, że I. C. układała "sztuczne warunki", bez jednoczesnego przesłuchania H. M. Następnie tak uzupełniony materiał dowodowy należy wszechstronnie ocenić. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję strona zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, kiedy wg oceny strony, właściwe było rozstrzygniecie co do istoty sprawy. Zdaniem strony działanie organu spowodowało naruszenie art. 12 i art. 8 K.p.a. poprzez nieuzasadnione wydłużenie postępowania. Strona podniosła również, że organ dokonał oceny stanu faktycznego kreując pojęcie producentów powiązanych. Organ nie ocenił zasadności zarzutów strony i nie zajął jednoznacznego stanowiska, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały okoliczności stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności. To stanowi naruszenie art. 15, art. 107, art. 12 i art. 8 K.p.a. Ponadto organ przekroczył terminy do załatwienia sprawy i nie powiadomił strony o przyczynach wydłużenia postępowania i planowanym terminie jego zakończenia. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ mógł w realiach niniejszej sprawy, po ewentualnym przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, orzec merytorycznie czy też - z uwagi na konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części - miał obowiązek uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zdaniem bowiem autora skargi, rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z [...] r. nr [...], uchylająca w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] r. nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Decydującą przesłanką przemawiającą za uchyleniem decyzji była wykazana przez organ konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym stopniu, poprzez czynności wyjaśniające organu I instancji, które winny zmierzać do ustalenia istnienia (bądź braku) zależności ekonomicznej pomiędzy poszczególnymi producentami. W szczególności poprzez przeprowadzenie szczegółowej analizy sprawy, dotyczącej określenia charakteru gospodarstwa skarżącej względem innych podmiotów wykazanych w decyzji, celem ustalenia stanu faktycznego sprawy - istnienia kilku odrębnych gospodarstw indywidualnych, czy też grupy współposiadaczy (gospodarstwa grupowego) zarządzanej przez jednego z tych współposiadaczy. Ustalenie roli jaką pełnił pełnomocnik H. M., którego organ I instancji uznał jako osobę zarządzającą wśród grupy współposiadaczy. Wskazać też należy, iż w myśl wyartykułowanej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu, merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji publicznej. Zasadniczym celem postępowania odwoławczego jest zatem kontrola decyzji wydanej w I instancji, poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto organ odwoławczy, po otrzymaniu odwołania jest zobowiązany w pierwszej kolejności stwierdzić dopuszczalność odwołania oraz wniesienia go w terminie. Jeżeli organ odwoławczy nie wyda postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a., to jest zobowiązany do wydania decyzji w trybie art. 138 K.p.a. Przepis ten określa rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez organ odwoławczy. Organ ten może bowiem wydać decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję; uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty będącej przedmiotem postępowania; uchyla decyzję i umarza postępowanie I instancji (art. 138 § 1 K.p.a.), bądź też uchyla decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 K.p.a.). Z uwagi na treść skargi, wskazać także należy, że warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., jest stwierdzenie, że istnieją podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w formie decyzji i jednocześnie, z uwagi na istnienie wątpliwości co do istotnych okoliczności, rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego, dotycząca stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne, pominięte przez organ I instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2000 r., V SA 102/00 - LEX nr 49869, wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2005 r., II SA/Wa 2413/04 - LEX nr 166510). Jednocześnie podkreślić trzeba, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności. Dlatego też, stwierdzając, że dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części, organ odwoławczy obowiązany jest wydać decyzję kasacyjną określoną w art. 138 § 2 K.p.a. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. Zdaniem Sądu orzekającego, rozstrzygnięcie sprawy, w której zapadła kontrolowana decyzja wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Ponadto dokonanie niezbędnej oceny stanu faktycznego na poziomie organu II instancji powodowałby de facto pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego rozpatrzenia sprawy. Sąd podzielił pogląd organu II instancji, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka warunkująca uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o niewyjaśnione okoliczności faktyczne. Słusznie wskazał organ odwoławczy, iż nie ustalono istnienia (bądź braku) zależności ekonomicznej pomiędzy poszczególnymi producentami; nie przeprowadzono szczegółowej analizy sprawy, dotyczącej określenia charakteru gospodarstwa skarżącej względem innych podmiotów wykazanych w decyzji, celem ustalenia stanu faktycznego sprawy - istnienia kilku odrębnych gospodarstw indywidualnych, czy też grupy współposiadaczy (gospodarstwa grupowego) zarządzanej przez jednego z tych współposiadaczy; nie ustalono roli jaką pełnił pełnomocnik H. M., którego organ I instancji uznał jako osobę zarządzającą wśród grupy współposiadaczy; nie wyjaśniono też czy strona skarżąca rzeczywiście korzystała z gruntów zadeklarowanych do płatności na 2013 r., czy je użytkowała rolniczo na własne ryzyko i rachunek, czy decydowała komu np. zlecić prace polowe, kiedy zasiać, zebrać plony, gdzie je sprzedać lub jak je wykorzystać, czy miała pełną swobodę w podejmowaniu decyzji o jakie dotacje występować ze środków unijnych. Analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że jest on niepełny. Powyższe uchybienia stanowiły naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. w stopniu, który uniemożliwia merytoryczne rozstrzygniecie sprawy przez organ II instancji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W świetle tych okoliczności zarzut, że organ odwoławczy nie ocenił zasadności zarzutów strony i nie zajął jednoznacznego stanowiska, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały okoliczności stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności, nie może odnieść pożądanych skutków prawnych. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przekazując sprawę organ odwoławczy zawarł wskazania, co do okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odnosząc się do stanowiska skarżącej prezentowanego w skardze, zauważyć należy, że rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada w istocie jej intencjom. Co prawda kwestionowała ona generalnie zasadność wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej, jednakże w odwołaniu zawarty został wniosek o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto strona skarżąca wywodziła, że decyzja do niej skierowana, dotyczyła rozważań organu pierwszoinstancyjnego odnośnie innych osób i nie wyjaśniała, jaki związek z tymi osobami ma skarżąca. Ten zarzut organ odwoławczy podzielił i nakazał organowi I instancji dokonać ustaleń faktycznych odnośnie strony skarżącej. Sąd nie podziela też zarzutu dotyczącego przewlekłości postępowania, albowiem jak wynika z akt postępowania, strona skarżąca była informowana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. o przekroczeniu terminu rozpatrzenia sprawy oraz o planowanym terminie wydania decyzji. Świadczą o tym prawidłowo doręczone pisma z [...] r. oraz z [...] r. Mając na uwadze, powyższe Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.