III SA/Gl 1296/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi F. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu postanawia: przyznać adwokatowi I. D. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych i [...] groszy) tytułem zwrotu kosztów udzielonej, a nie opłaconej pomocy prawnej świadczonej przez adwokata z urzędu. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę F. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...], wydaną w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego adwokata I. D. Pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów za sporządzenie tej opinii. Wniosek zawiera ponadto oświadczenie, że skarżący nie uiścił żadnych opłat za czynności adwokackie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Na mocy § 2 ust. 3 wskazanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W przedmiotowej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie należne adwokatowi za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji wynosi 180 zł, co po podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% daje końcowo kwotę 221,40 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji.