III SA/Gl 1297/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawny ze skargi M.C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Dnia z dnia [...] r. skarżący M. C. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Pismem z dnia [...] 2010 r. skarżący cofnął skargę. W uzasadnieniu powyższego wskazał, iż ze względów zdrowotnych wolałby uniknąć dodatkowych stresów związanych z prowadzeniem postępowania sądowego, zwłaszcza że wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o układ ratalny zaległych należności. Co więcej opłacił też koszty egzekucji i upomnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności sąd uzna je za niedopuszczalne. Zgodnie natomiast z art. 161 § pkt 1 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie doszło do skutecznego cofnięcia skargi w trybie art. 60 powołanej wyżej ustawy – postępowanie sądowe, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej z dnia 22 lutego 2010 r., należało umorzyć. Tym bardziej, że Sad nie doparzył się również okoliczności, o których mowa w art. 60 zd. 3 ustawy, w świetle których cofnięcie skargi byłoby niedopuszczalne. W tym stanie sprawy, działając na podstawie cytowanego wyżej art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, postanowiono orzec jak w sentencji.