III SA/Gl 13/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, , , po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.H. na decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. [...] r. K. H. wniósł skargę, między innymi na decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r. nr [...] żądając uznania jej za krzywdzącą i niezgodną ze stanem faktycznym. Ponadto wniósł o zasądzenie odszkodowania za wyrządzone szkody, o zasądzenie zwrotu kwot pobranych przez komornika. W uzasadnieniu opisał dotychczasowy stan sprawy akcentując nieprawidłowości, jakie w jego ocenie zaistniały w sprawie. Jednocześnie ze skargą K. H. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy powołując się na trudną sytuację finansową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wnosząc o jej odrzucenie przypomniał, że na skutek odwołania strony wskazana decyzja została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z [...] r. nr [...], a następnie postanowieniem z 6 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Gl 887/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. H. na decyzję ostateczną. Wobec tych faktów, organ celny stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Na końcu powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyjaśnił, że w tej sprawie nie istnieje związek pomiędzy działaniem organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność ( postanowienie NSA z 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru, bezczynność, a także w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych. Te przepisy wyznaczają zatem zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarzuty skarżącego dotyczą sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, która podlegała kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie skarżącego, skoro organy celne dopuściły się licznych uchybień, to w konsekwencji winny ponieść odpowiedzialność odszkodowawczą z tego tytułu. Swoje żądanie skarżący sprecyzował ostatecznie w piśmie procesowym z [...] r. wnosząc o ustalenie winy i określenie konsekwencji finansowych dla organów celnych. Wyjaśnił przy tym, iż oczekuje od Sądu zbadania prawidłowości wszystkich decyzji, które wydano w sprawie. Natomiast w skardze stwierdził, że nie dotyczy ona decyzji ostatecznej, a jedynie wszystkich decyzji wydanych przed decyzją ostateczną. Reasumując te żądania należy zatem stwierdzić, iż skarżący wniósł o uruchomienie w toku postępowania sądowoadminsitracyjnego nieznanego ustawie trybu kontroli oraz o rozstrzygniecie zagadnień cywilnoprawnych. Należy wobec tego przypomnieć, że w aktualnym stanie prawnym wszelkie regulacje dotyczące uruchomienia trybów nadzwyczajnych zawarte są w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w przepisach prawa celnego. Natomiast sprawy cywilne rozpoznaje sąd powszechny. Mając na uwadze powyższe, żądania te - pozostają poza zakresem rzeczowym postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego też powodu, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi było niedopuszczalne. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym z mocy art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 tej ustawy, co też orzeczono. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy oddalono na podstawie art. 247 wskazanej ustawy, wobec oczywistej bezzasadności skargi.