III SA/Gl 1306/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skargą z [...] r. J.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Do skargi strona załączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 23 lipca 2013 r., WSA w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji z powodu nie udokumentowania przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku. [...] r. Strona złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Do wniosku strona załączyła kopię wyroku z [...] r. rozwiązującego związek małżeński skarżącego, wyciąg bankowy potwierdzający wypłatę renty, orzeczenie lekarskie ZUS oraz kopię tytułu wykonawczego Dyrektora Izby Celnej w [...]. Wniosku skarżący wskazał, że jest osoba nie pracującą, prowadzona wcześniej działalność gospodarczą zakończył w listopadzie 2012 r. Skarżący dodał że pobiera rentę w wysokości [...] zł z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Skarżący wskazał, że od [...] r. jest rozwiedziony i ma zasądzone alimenty na rzecz syna w wysokości [...] zł Skarżący wskazał, że z powodu choroby jego sytuacja majątkowa jest bardzo ciężka, ponieważ nie pracuje zawodowo i oprócz renty nie ma żadnych stałych źródeł dochodu. Dodał, że egzekucja wymagalnej zaległości i będzie stanowiła trudny do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). Ta przesłanka nie została przez stronę wykazana. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Również problemy zdrowotne w połączeniu z trudną sytuacją majątkową same z siebie nie przesądzają o zaistnieniu przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Stąd samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.