III SA/Gl 1342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skargą z [...] "A" sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Pismem z [...] r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku podnosi, iż egzekucja ze wszystkich rachunków bankowych należących do skarżącej, powodująca w praktyce zablokowanie tych rachunków spowoduje trudne do odwrócenia skutki zarówno dla skarżącej spółki, jej podwykonawców i kontrahentów, a także zatrudnionych przez nią osób. Skarżąca spółka będąca dłużnikiem swoich kontrahentów wraz z utratą płynności finansowej nie będzie w stanie zabezpieczyć uzasadnionych roszczeń swoich wierzycieli. Brak możliwości zakupu materiałów do produkcji oraz brak możliwości zapłaty wynagrodzeń za świadczone na rzecz skarżącej usługi podwykonawcom spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jak chociażby utratę wizerunku wiarygodnego i wypłacalnego partnera biznesowego. Według skarżącej argumenty w sposób nie budzący wątpliwości świadczą, iż prowadzenie postępowania egzekucyjnego może wyrządzić znaczną szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki, a niebezpieczeństwo ich wyrządzenia jest realne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja unormowana w art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowi ochronę o charakterze tymczasowym. Zgodnie z § 6 tego artykułu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wskazać jednocześnie należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. Ustawodawca nie wiąże natomiast podstaw udzielenia takiej ochrony z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (tak uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Analiza powołanych przez skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż skarżąca ma przed tutejszym Sądem wiele spraw oraz wysokość zobowiązań podatkowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Suma kwot ustalonych na rzecz Skarżącej zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług jest kwotą znaczną. Ponadto egzekucja tej kwoty mogłaby wyrządzić skarżącej poważną szkodę, która mogłaby negatywnie wpłynąć na działalność gospodarczą, spowodować utratę płynności finansowej skarżącej spółki i uniemożliwić jej bieżące funkcjonowanie. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.