III SA/Gl 1349/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (odpowiedzialności osoby trzeciej) w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1 2 3 1 2 U Z A S A D N I E N I E Pismem datowanym z dnia [...] r. P. D. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jego solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania osoby trzeciej - spółki prawa handlowego z tytułu podatku akcyzowego. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ciężki skutki, jakie mogłoby wywołać jej wykonanie. W uzasadnieniu skargi nie rozwinął tej kwestii, natomiast złożony równolegle wniosek o prawo pomocy uzasadnił swoją trudną sytuacją majątkową. W tym zakresie wskazał, że nie pracuje i nie osiąga dochodu, podobnie jak jego małżonka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 t.j. ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno znaczna szkoda jak i trudne do odwrócenia skutki stanowią potencjalne następstwo wykonania aktu. Są to zdarzenia zmieniające zewnętrzną rzeczywistość o charakterze negatywnym dla adresata wykonywanego aktu. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Skarżący nie sprecyzował przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponieważ jednak w toku postępowania o prawo pomocy szczegółowo przedstawił swoją sytuację majątkową, dlatego też Sąd uznał za celowe zbadać wniosek pod kątem tychże przesłanek. W tym zakresie Sąd stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania jest niezasadny. Wprawdzie sytuacja majątkowa skarżącego jest rzeczywiście trudna, co przyznał referendarz sądowy zwalniając go postanowieniem z 9 sierpnia 2013 r. z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Trudna sytuacja majątkowa nie stanowi jednak, sama w sobie, przesłanki wstrzymania wykonania aktu, gdyż jest ona nie możliwym zdarzeniem z przyszłości wywołanym czynnościami wykonawczymi a stanem istniejącym w chwili orzekania. Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Co się zaś tyczy zebranych przez Sąd dokumentów przedłożonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, to choć pozwoliły zbadać sytuację finansową skarżącego, to jednak nie były wystarczające aby pozytywnie rozstrzygnąć ten wniosek, albowiem przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame. Na koniec zwrócić wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (art. 8-10 ustaw z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucji w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., sygn. akt II GZ 111/05, podobne NSA w postanowieniu z 14 listopada 2012 r. sygn. akt II Z 894/12). Z powyższych względów i na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.