III SA/Gl 136/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. (D.) na decyzję Wojewody [...] z dnia z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r., adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Geodety Kraju, J. D. wniósł skargę, w nagłówku której wskazał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ż. z dnia [...] r. Z jej uzasadnienia wynikało, że zaskarżona decyzja dotyczy odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu W. oraz, że była zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który skargę na tą decyzję oddalił. Ponadto skarżący opisał czynności jakie podejmował celem uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] r. oraz wskazał na zapadłe w związku z tym rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Skargę wraz z odpowiedzią na skargę Wojewoda [...] przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Organ ten wskazał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ż. z dnia [...] r., którą odmówiono J. D. wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu W.. Potwierdził, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Ka 2417/94 oddalił skargę J. D. na decyzję Wojewody [...] z [...] r. stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ponadto wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. Z kolei postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Postanowienie to na skutek zażalenia J. D. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Geodety Kraju z dnia [...] r. Nr [...]. Końcowo organ wskazał, ze postępowanie wznowieniowe nie zostało jeszcze zakończone. Na skutek wezwania Sądu z dnia 22 marca 2006 r. do stanowczego sprecyzowania, jaki akt stanowi w istocie przedmiot skargi, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] czy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...], czy też postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] r. Nr [...], skarżący w piśmie z dnia [...] r. wskazał, iż skarga dotyczy wyłącznie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r.nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w skrócie P.p.s.a.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z powyższego wynika, że nie można wnieść skargi na decyzję administracyjną, jeżeli w kwestii zgodności tej decyzji z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Orzeczenie takie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy (M. Bogusz, Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2004, z. 6, s. 87). Zatem konsekwencją procesową, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. Przedmiotem skargi, zgodnie z wyraźnym wskazaniem skarżącego, jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ż. z dnia [...] r. w której odmówiono skarżącemu wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów wsi W. w jednostce rejestrowej nr [...] w zakresie powierzchni działki [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Ka 2417/94 oddalił skargę J. D. na wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...] z [...] r. nr [...], uznając, że decyzja ta nie narusza prawa. Zgodnie z art. 57 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obowiązującej w czasie wydania skarżonego wyroku, orzeczenia tego Sądu stawały się prawomocne od chwili ich wydania z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust. 3 tejże ustawy. Z powyższego wynika, że przedmiotem skargi z dnia [...] r. oraz przedmiotem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1995 r. jest ta sama decyzja administracyjna, ponadto w sprawie będącej przedmiotem skargi oraz rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego występują te same strony. Stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 32 P.p.s.a są bowiem skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W tej sytuacji należało stwierdzić, że sprawa objęta skargą z dnia [...] r. jest prawomocnie osądzona, co oznacza, że skarga ta jest niedopuszczalna. Na marginesie już tylko wypadnie wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie terminu do wniesienia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 2 P.p.s.a stanowi podstawę jej odrzucenia. Zatem i z tych przyczyn skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. podlegałaby odrzuceniu. Ponadto należy zauważyć, że skarga została zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Geodety Kraju. Natomiast Wojewoda [...] przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę do tut. Sądu, zamiast do Sądu, do którego skarga była adresowana. Niemniej jednak wskazać należy, że zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast w myśl § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości, tut. Sąd jest właściwy dla obszaru województwa śląskiego. Niecelowe okazało się zatem, przekazanie przez tut. Sąd skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na skutek sprecyzowania przez skarżącego przedmiotu zaskarżenia, w ostateczności jest właściwy do jej rozpoznania. Wskazane uchybienie proceduralne nie miało zatem wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.