III SA/Gl 1365/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. "A" Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] OW NFZ w K. z dnia [...] r. oddalającą odwołanie skarżącego od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym/opiekuńczo-leczniczym. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z tego wynika, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na kanwie niniejszej sprawy należy podkreślić, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprawdzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. Czyli nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie to winno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Warto też zaznaczyć, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje, jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy, możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już wcześniej wspomniano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy stwierdzić, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonych w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd badając niniejszy wniosek jest obowiązany zbadać trzy kwestie: po pierwsze, czy wskazany we wniosku akt administracji, czyli w tym przypadku decyzja NFZ, jest aktem podlegającym wykonaniu, czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca Spółka w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania niniejszej decyzji. Po trzecie, czy te przesłanki istnieją i czy dają one podstaw do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministarcyjnym, o którym mowa w art. 61 p.p.s.a. W omawianej sprawie, żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie oddalenia odwołania o rozstrzygnięcia konkursu ofert w postępowaniu o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, bowiem dotyczy oddalenia odwołania i ze swej istoty, nie nadaje się ona do wykonania, gdyż nie wymaga żadnej czynności ze strony skarżącej. Dlatego też, w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w tym przypadku jest bezzasadny. Ewentualne wstrzymanie wykonania niniejszej decyzji nie spowodowałoby, jak chciałaby strona skarżąca, że umowa z wybranymi w konkursie oferentami nie zostanie zawarta. Wstrzymanie wykonania decyzji oddalającej odwołanie nie skutkowałoby de facto niczym, wobec czego, w tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Przyjmując hipotetycznie sytuację, w której Sąd postanowiłby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, oddalającej odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert, to nie stanowiłoby to automatycznego uprawnienia po stronie skarżącej do zawarcia umowy z Funduszem lub też nie doprowadziłoby do tego, że z wybranymi oferentami takie umowy nie zostały zawarte. Podsumowując Sąd uznał, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem nienoszącym znamion wykonalności, wobec czego bezzasadny jest wniosek o jej wstrzymanie. W konsekwencji powoduje to, że wniosek nie podlega uwzględnieniu z przyczyn obiektywnych, bez konieczności badania formalnoprawnych przesłanek wstrzymania. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.