III SA/Gl 1387/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym stwierdził, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu [...] r. w wyniku odbioru przez księgową upomnienia do zapłaty kwoty określonej w decyzji. Podnosi, że nie było żadnego awizo w skrzynce oddawczej a on był w czasie od [...] do [...] r. na urlopie. Wskazał także na uchybienie organu odwoławczego, gdyż ten, jego zdaniem powinien był doręczyć decyzję księgowej, która dysponowała pełnomocnictwem do odbioru decyzji. Podkreślił także, że według niego data doręczenia zastępczego to [...] r., a więc termin do wniesienia skargi upływa w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 tekst jedn. ze zm.) dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Przechodząc do rozpatrzenia istnienia w sprawie niniejszej ustawowych przesłanek przywrócenia terminu wyjaśnić należy, że o braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić jedynie w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga, więc uprawdopodobnienia braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Oceniając w tym kontekście wniosek skarżącego należy stwierdzić, że nie wykazał on istnienia okoliczności wskazujących na brak jego winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Skarżący nie wskazał w szczególności przeszkody uniemożliwiającej dotrzymanie terminu do wniesienia skargi. Po pierwsze skarżący wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu [...] r. w wyniku odbioru przez księgową upomnienia do zapłaty kwoty określonej w decyzji, tj. w terminie otwartym do wniesienia skargi do tut. Sądu. – termin ten mijał bowiem dopiero [...] r. Podnosi on także, że nie było żadnego awizo w skrzynce oddawczej. Argument ten nie został poparty jednak żadnym dowodem - skarżący nie dosłał żadnego potwierdzenia reklamacji zwrotnego potwierdzenia odbioru. Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, które znajduje się w aktach administracyjnych, wynika, że wobec niemożności doręczenia przesyłki, umieszczono informację o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Skarżący wskazał także na uchybienie organu odwoławczego, gdyż ten jego zdaniem powinien był doręczyć decyzję księgowej, która dysponowała pełnomocnictwem do odbioru decyzji. Jednakże z pełnomocnictwa dołączonego do akt administracyjnych nie wynika, że zostało ono ustanowione do występowania przed organem odwoławczym. A więc skarżący nie zadbał o należyte pełnomocnictwo upoważniające w razie jego nieobecności (wskazywany urlop) do odbioru decyzji odwoławczej przez księgową. Skarżący podkreślił także, że według niego data doręczenia zastępczego to [...] r., a więc termin do wniesienia skargi upływa w dniu [...] r. Wobec powyższego twierdzenia skarżącego przytoczyć należy art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1 a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, w związku z tym, iż przesyłka awizowana była w dniu [...] r. oraz powtórnie [...] r., termin doręczenia zastępczego należy określić na [...] r., zaś termin do wniesienia skargi do sądu bezsprzecznie minął w dniu [...] r. Na koniec należy podkreślić, że biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego podmiotu należycie dbającego o własne interesy, nie jest więc możliwe uznanie, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.