III SA/Gl 1387/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r., nr [...] odmawiającą stronie "A" Sp. z o.o. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od marca 2020r. do maja 2020r. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r. poz. 256, ze zm.; dalej Kpa) oraz art. 15zzh ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz.374 ze zm.) - dalej: ustawa o COVID-19. Z akt sprawy wynika, że we wniosku z 7 kwietnia 2020 r. skarżąca zwróciła się o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia i Fundusze za marzec, kwiecień i maj 2020 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ I instancji odmówił zwolnienia z tytułu składek. Stwierdził, że zgodnie z art. 15zzh ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020, poz. 374 z późn. zm.) – dalej powoływana jako ustawa covidowa, zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.U.UE.C.2020.91 I.1 z 20.03.2020). Komunikat Komisji wskazuje, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w dniu 31 grudnia 2019 r. w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U.UE.L.2014.187.1 z 26.06.2014). W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE) należy uznać, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy - w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Warunek jest spełniony, jeśli po odjęciu wartości skumulowanych strat od sumy kapitałów o charakterze rezerwowym (takich jak kapitał zapasowy, rezerwowy oraz kapitał z aktualizacji wyceny) uzyskano wynik ujemny, którego wartość bezwzględna przekracza połowę wartości kapitału zarejestrowanego, tj. akcyjnego lub zakładowego. Natomiast strona we wniosku z 29 kwietnia 2020 w części 4.2 A "Czy w przypadku spółki wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego?" zaznaczyła odpowiedź "TAK", co oznacza, że znajduje się w trudnej sytuacji. W takim zaś przypadku zwolnienie jej nie przysługuje. Strona nie zgodziła się z wydaną w pierwszej instancji decyzją i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśniła, że nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, nie posiada trudności w regulowaniu zobowiązań i nie zachodzą w stosunku do niej przesłanki upadłości. Również stan środków finansowych i wartość majątku pozwala jej na funkcjonowanie. Jej udziałowcami są m.in. Miasta R. i S. W toku postępowania strona na wezwanie organu przedłożyła dokumentację finansową Spółki za 2019r. oraz dodatkowe dokumenty, w tym m. in. wypełniony formularz informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19 oraz jej skutków załączony do pisma skarżącej Spółki z 29 września 2020r. W treści formularza skarżąca zaznaczyła, poz. 6 pn.: "Wielkość podmiotu, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)": "Inny przedsiębiorca", w związku z czym, w części B. pyt. a, c oraz d udzieliła odpowiedzi negatywnej, w tym w zakresie: "w przypadku podmiotu innego niż mikroprzedsiębiorca, mały lub średni przedsiębiorca, w ciągu ostatnich dwóch lat stosunek długów do kapitału własnego był większy niż 7,5 a stosunek zysku operacyjnego powiększonego o amortyzację do odsetek był niższy niż 1." Zaskarżoną decyzją z [...]r. organ II instancji utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podzielił w pełnym zakresie stanowisko organu I instancji powołując się na art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji UE i wyrażoną w nim definicję przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji, której – jego zdaniem -odpowiada skarżąca Spółka; w związku z tym zwolnienie nie może zostać jej przyznane. W skardze na to rozstrzygnięcie Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: 1.1. art. 31 zo i art. 31 zq ust. 3 ustawy covidowej poprzez jego niezastosowanie, wobec niezwolnienia skarżącej z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia i Fundusze od marca 2020r. do maja 2020r.; 1.2. sekcji 3.1 pkt 22 lit. c Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 1/01) poprzez jego wadliwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że skarżąca pozostawała w trudnej sytuacji na dzień 31 grudnia 2019r.; 1.3. art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. L 187 z 26.6.2014, s. 1) przez jego nieprawidłowe zastosowanie na skutek pominięcia, że w stosunku do skarżącej należy przyjmować kryteria opisane w podpunkcie e pkt 18 ww. rozporządzenia, dla ustalenia, czy jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji, jako przedsiębiorstwo, które nie jest MŚP; 1.4. art. 3 pkt 4. rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. L187 z 26.6.2014, s. 1) przez jego niezastosowanie i uznanie za MŚP skarżącej, u której 86% kapitału kontroluje Prezydent Miasta R., podczas gdy przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25 % lub więcej kapitału kontroluje bezpośrednio organ publiczny. 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez naruszenie: 2.1. art. 6 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez oparcia w obowiązujących przepisach prawa; 2.2. art. 7 i art. 77 Kpa przez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności ustalenia, czy skarżąca jest przedsiębiorcą w trudnej sytuacji; 2.3. art. 8 Kpa przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności przez niedokładne zbadanie okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c) p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wniosła także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji przez organ albo Sąd oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organ oparł się wyłącznie na odpowiedzi strony na pytanie zawarte w cytowanym wyżej pkt. 4.2.A, pominął jednak istotne okoliczności, których wyjaśnienie należało do organu procesowego, stosownie do zasady prawdy obiektywnej. Podniosła, że Gmina R. posiada 86% udziałów w kapitale zakładowym Spółki. Stosownie zaś do art. 3 pkt 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014r. "Poza przypadkami określonymi w ust. 2 akapit drugi przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25 % lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny." Z uwagi na powyższe skarżąca nie jest mikroprzedsiębiorcą, jak mylnie zostało to zaznaczone w formularzu wniosku o zwolnienie z opłacania składek w pt. 4 części 4.2 A, a innym przedsiębiorcą, jak wskazano w treści formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz jej skutków, załączonego do pisma Spółki z 29 września 2020r. Dlatego też, stosownie do art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) dla skarżącej przy określaniu, czy jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji winno mieć zastosowanie przyjęcie wyłącznie przesłanki z punktu e), tj. "e) W przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0." Zatem, wobec zaznaczenia w przesłanym przez organ formularzu odpowiedzi "nie" na pytanie określone w punkcie 1 powyżej skarżąca w istocie nie znajdowała się w trudnej sytuacji na dzień 31 grudnia 2019r. Nadto z ostrożności procesowej skarżąca podniosła, że jeśli w powyższym zakresie zachodziła rozbieżność z treścią wniosku złożonego przez skarżącą, organ winien był wyjaśnić status skarżącego jako mikro lub "innego przedsiębiorcy" i na tej podstawie ustalić właściwe dla skarżącego jako przedsiębiorstwa przesłanki przyjęcia znajdowała się (lub nie) w trudnej sytuacji. Tymczasem, organ nie tylko nie ustalił pozostawania przez skarżącą w trudnej sytuacji w oparciu o przesłane dokumenty, lecz przede wszystkim nie wyjaśnił statusu skarżącej jako przedsiębiorstwa w rozumieniu powołanych przepisów i podstawy zaliczania skarżącej do kategorii tzw. "innego przedsiębiorcy", z większościowym udziałem organu publicznego - Gminy Miasta R. Skutkowało to naruszeniem art. 6, 7 i 8 Kpa. Strona podniosła, że organ naruszył tez art. 7 i 77 Kpa, gdyż mimo, że wezwał stronę do przedłożenia dokumentów finansowych, to jednak nie wziął ich pod uwagę nie wskazując przy tym przyczyn, dla których odmówił im wiarygodności opierając rozstrzygnięcie na treści pierwotnego wniosku, który jednak został w toku postępowania istotnie zmodyfikowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 15 listopada 2021r. (karta 48), skarżąca podtrzymała stanowisko prezentowane w skardze. Jednocześnie wyjaśniła, że organ pominął treść formularza informacji, załączonego do pisma skarżącej z 29 września 2020r. (a więc na etapie postepowania przed organem II instancji), w którym zaznaczył poz. 6 "Wielkość podmiotu, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (...): "Inny przedsiębiorca". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że art. 15zzh ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji II instancji w żaden sposób nie odnosi się do pomocy publicznej. Dotyczy on określenia innych terminów realizacji obowiązków sprawozdawczych i informacyjnych wynikających z przepisów o rachunkowości, finansach publicznych i o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc nie znajduje zastosowania w sprawie. Sąd przyjął jednak, że powołanie błędnego numeru art. ustawy COVID należy oceniać w kategorii oczywistej pomyłki pisarskiej, która nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast wsparcie będące pomocą publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce uregulowane jest w art. 15zzzh ustawy COVID. Stosownie do art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 tej ustawy wsparcie, o którym mowa w art. 15ka, art. 15kb, art. 15m, art. 15m1, art. 15p, art. 15q, art. 15za ust. 2, art. 15zs1, art. 15zzb-15zze, art. 15zze2, art. 31zo oraz art. 31zy10, zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. W myśl art. 31zo ust. 1 ustawy, na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Zasady udzielania takiej pomocy w związku z epidemią COVID-19 zostały określone w komunikacie Komisji: Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. U. UE. C. 2020. 91.I. 1). Faktem jest, że stosownie do warunków określonych w ww. komunikacie w jej sekcji 3.1. "Ograniczone kwoty pomocy" pkt 22 lit. c), pomoc nie może być przyznawana przedsiębiorstwom, które w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowały się już w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych). Tym niemniej nie można pominąć, że art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. L 187, 26.6.2014, s. 1).zawiera różne definicje przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji. Pkt 18 lit. a) i b) wskazują warunki, pod którymi za będące w trudnej sytuacji uznawane będą spółki, lit. c) i d) odnoszą się ogólnie do przedsiębiorstw, natomiast lit. e) jako lex specialis definiuje znajdujące się w trudnej sytuacji przedsiębiorstwo, które nie jest MŚP. Z powyższego wynika, że ustalenia, czy Spółka znajduje się czy też nie znajduje się w trudnej sytuacji dla potrzeb określonych w komunikacie Komisji Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 należy dokonywać w oparciu o właściwe definicje zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) 651/2014, które w art. 2 pkt 18 lit. e) zawiera odrębną regulację dla przedsiębiorstw, które nie są MŚP, a tak właśnie jest w przypadku strony. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 załącznika I do omawianego rozporządzenia 651/2014, poza przypadkami określonymi w ust. 2 akapit drugi przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25% lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny. Natomiast skarżąca podnosi, że 86% kapitału Spółki kontroluje Prezydent Miasta R. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 18 lit. e) rozporządzenia Komisji (UE), "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" - w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP - oznacza przedsiębiorstwo, w którym w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0. Powyższe oznacza, że organ analizując możliwość zwolnienia przez pryzmat art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 naruszył prawo materialne, tj. at. 2 pkt 18 lit. e) tego rozporządzenia poprzez jego bezzasadne niezastosowanie. Jednocześnie doszło do naruszenia przepisów procesowych, nakładających na organ obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to poprzez błędne ustalenie, że wnioskująca Spółka należy do MŚP, podczas gdy z art. 3 ust. 4 załącznika I do tego samego rozporządzenia wynika, że nie posiada ona takiego statusu. Ponownie rozpoznając sprawę organ zweryfikuje, czy pomoc stronie może być przyznana, ale uczyni to przy zastosowaniu kryteriów wynikających z art. 2 pkt 18 lit. e) rozporządzenia 651/2014 przy uwzględnieniu art. 3 ust. 4 załącznika I do tegoż rozporządzenia i faktu, że w dacie składania wniosku spółka nie była MŚP. Końcowo zauważyć przyjdzie, że w pkt. 22 sekcji 3.1. Komunikatu Komisji Tymczasowe ramy środków pomocy państwa ... została dodana przez pkt 15 komunikatu z 29 czerwca 2020 r. (Dz.U.UE.C.2020.218.3) zmieniającego nin. komunikat z dniem 29 czerwca 2020 r. jednostka redakcyjna oznaczona jako litera ca, zgodnie z którą w drodze odstępstwa od powyższych przepisów pomoc można przyznać mikroprzedsiębiorstwom i małym przedsiębiorstwom (w rozumieniu załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych), które w dniu 31 grudnia 2019 r. już znajdowały się w trudnej sytuacji, pod warunkiem że nie są one objęte zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego oraz nie otrzymały pomocy na ratowanie ani pomocy na restrukturyzację. Wskazuje to, że niezasadne jest stanowisko wyrażone na str. 5 odpowiedzi na skargę, że "wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ustawy CIVID powinno zostać udzielone w zgodnie z warunkami określonymi w Komunikacie Komisji, co wyklucza jego udzielenie przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji." Z Sekcji 3.1. pkt 22 lit. ca) tegoż Komunikatu wynika bowiem, że istnieją kategorie przedsiębiorstw, którym pomoc może być udzielona mimo, że 31 grudnia 2019r. znajdowały się w trudnej sytuacji. Natomiast pkt 15 komunikatu nowelizującego stanowi przepis prawa materialnego, a sam komunikat nie zawiera regulacji intertemporalnych, co oznacza, że znajduje on zastosowanie od dnia jego wejścia w życie czyli od 29 czerwca 2020r., a zatem, że wprowadzona nim regulacja obowiązywała już w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy. Zawarte bowiem w art. 15zzzh ustawy odesłanie do komunikatu ma charakter dynamiczny w rozumieniu § 159 w zw. z § 158 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283 ze zm.), co oznacza, że jest ono odesłaniem do obowiązujących unormowań w brzmieniu, jakie będą one miały każdorazowo w czasie obowiązywania przepisu odsyłającego. Jeżeliby bowiem intencją ustawodawcy było zastosowanie w art. 15zzzh ustawy COVID odesłania statycznego, tj. odesłania do innych przepisów jedynie w ich określonej wersji zgodnie (zgodnie z § 160 zasad techniki prawodawczej), to w przepisie odsyłającym (w tym wypadku - art. 15zzzh ustawy) dodałby "w brzmieniu z dnia ....", podając poza datą wejścia w życie przepisów, do których się odsyła, także oznaczenie dziennika urzędowego, w którym zostały ogłoszone te przepisy. Takiego zapisu zaś omawiane odesłanie nie zawiera. Z powyższego wynika, że dla końcowego załatwienia sprawy konieczne jest najpierw ustalenie, czy spółka 31 grudnia 2019r. już znajdowała się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. e) rozporządzenia Komisji (UE), a jeśli tak, należy dodatkowo rozważyć, czy mieści się ona w pojęciu mikroprzedsiębiorstwa lub małego przedsiębiorstwa (w rozumieniu załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie włączeń grupowych), albowiem te kategorie przedsiębiorstw mogą uzyskać wsparcie nawet wówczas, gdy 31 grudnia 2019r. już znajdowały się w trudnej sytuacji, pod warunkiem, że nie są objęte zbiorowym postępowaniem upadłościowym, nie otrzymały pomocy na ratowanie ani na restrukturyzację, o czym stanowi sekcja 3.1., pkt 22 lit. ca komunikatu Komisji Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. U. UE.C.2020.91 I.1) Ponownie rozpoznając sprawę, organ zastosuje się do wyżej przestawionych uwag i ocen Sądu. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składa się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego.