III SA/Gl 1392/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" Sp. z o. o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona stwierdziła, że jej ważny interes wymaga "wstrzymania i zawieszenia egzekucji oraz zwolnienia dokonanych zajęć do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego". Zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonych decyzji może skutkować nieodwracalnymi dla niej skutkami. Ponadto, w przedmiotowej sprawie istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonych decyzji w świetle ugruntowanej linii orzecznictwa w tej kategorii spraw – zarówno sądów, jak i organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku. W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie Sygn. akt III SA/Gl 1392/07 ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotowy wniosek nie zawiera jednak ani uzasadnienia, ani nawet wskazania na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie spełnia bowiem funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego lakoniczne rozwinięcie przesłanki ustawowej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również z analizy akt przedmiotowej sprawy nie można wyciągnąć wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei zarzuty, dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, tj. na wyznaczonej w tym celu rozprawie sądowej. Na marginesie należy zauważyć, że skarżącą została wprawdzie zwolniona od kosztów sądowych – to jednak przesłanki przyznania stronie skarżącej prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami, które stanowią podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (tak NSA w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt: FZ 38/04, niepublikowane). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.