III SA/Gl 14/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) Sędziowie: NSA Anna Apollo Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant: sek. sąd. Beata Jacek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. P.( P.) na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. w przedmiocie opinii do wydania licencji pracownika ochrony postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...]r. (data wpływu) W. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. wydanego po rozpatrzeniu odwołania i utrzymaniu w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa postanowienia Komendanta Komisariatu Policji w R. - [...] z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającego, że W. P. nie posiada nienagannej opinii. Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., w terminie 30 dni od jego doręczenia i zostało wysłano na adres wskazany przez skarżącego. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru adresat odebrał go [...] r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Jako uzasadnienie wniosku o jego uchylenie podniósł, ze postanowienie to zostało wydane po uchyleniu przez Komendanta Miejskiego Policji w R. postanowienia Komendanta Komisariatu Policji w R. z [...] r. o posiadaniu przez skarżącego nagannej opinii, ale na podstawie tego samego materiału dowodowego i wbrew stwierdzeniu organu odwoławczego, że samo skierowanie aktu oskarżenia nie może być przeciwwskazaniem do wydania nienagannej opinii. Organ I instancji nie przeprowadził żadnej dodatkowej czynności i wydał postanowienie, które utrzymał w mocy organ odwoławczy, co nastąpiło z obrazą art. 7 i art. 77 kpa. Na koniec zarzucił obrazę prawa materialnego przez błędną interpretację art. 32 i art. 31 ust.2 ustawy o ochronie osób i mienia z 22 sierpnia 1997 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, gdyż nie znalazł podstaw do uznania słuszności podniesionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej p.p.s.a.) normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.). Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że jest to skarga, że została wniesiona przez osobę uprawnioną w terminie zakreślonym ustawą i należycie opłacona. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie art. 57 § 1- § 4 p.p.s.a. Art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy wskazanej wyżej stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. W punkcie drugim wskazuje przesłankę uchybienia terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z przedłożonych Sądowi akt skarżący odebrał postanowienie organu odwoławczego w dniu [...] r., po zawiadomieniu awizem z [...] r. Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r. Jak wynika z treści skargi, była ona adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w R. i została złożona w dniu [...] r. w Komisariacie Policji w R. - [...] (mimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie). Tym samym skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie W. P. pismem z [...] r. adresowanym do Komendy Wojewódzkiej Policji i Komendanta Miejskiego Policji w R., złożonym w KMP w R. [...] r. zwrócił się o wyjaśnienie prawidłowości pouczenia o konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant Miejski Policji w R. wydał [...] r., na podstawie art. 113 § 1 kpa postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki polegającej na błędnym pouczeniu o pośrednictwie w przekazaniu skargi komendy Wojewódzkiej Policji. Postanowienie to zostało zaskarżone, jako wydane z naruszeniem prawa, a to art. 111 kpa, a następnie uchylone w całości postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] r. nr [...]. Dalej postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] r. L. dz. [...], na podstawie art. 111 § 1 kpa dokonano sprostowania ostatecznego postanowienia z [...] r. o zaskarżeniu go do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu odwoławczego (Komendanta Miejskiego Policji w R.). W aktach sprawy nie ujawniono daty jego doręczenia skarżącemu. Należy podkreślić, że wpadkowe postępowanie w sprawie sprostowania pouczenia o drodze zaskarżenia, nie przerwało biegu terminu do wniesienia skargi. Skarżący zwracając się pismem z [...] r. winien był wysłać go wraz ze skargą lub w terminie 30 dni do jej wniesienia licząc od daty odbioru zaskarżonego postanowienia, o czym był pouczony prawidłowo. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1ustawy p.p.s.a, ze względu na uchybienie terminu do wniesienia skargi podlegała ona odrzuceniu.