III SA/Gl 14/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję, zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek swój strona uzasadniła tym, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Jednorazowa zapłata tak wysokiej należności podatkowej (zaległość podatkowa w tej sprawie wynosi [...] zł) spowodowałaby, że skarżący musiałby się zapożyczyć, gdyż nie posiada takiej sumy pieniędzy. Kwota ta stanowi prawie dwukrotność otrzymywanych przez niego emerytur. Wnioskodawca oświadczył, że ma bardzo duże wydatki bieżące – jego miesięczne wydatki są na poziomie około [...] zł, podczas, gdy jego emerytura wynosi [...] zł. Na wydatki te składają się koszty utrzymania skarżącego, jego samochodu i zakupu lekarstw. Jednorazowa zapłata podatku akcyzowego groziłaby wyrządzeniem stronie niepomiernej szkody, tym bardziej, że sprawa zawisła przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie, w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne, został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten zawiera uzasadnienie, w którym powołano w zasadzie jedynie konkretne okoliczności faktyczne, które mogłyby, zdaniem wnioskodawcy, skutkować uwzględnieniem wniosku. Strona powołała jedną przesłankę wstrzymania wykonania aktu administracyjnego – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wnioskodawca oświadczył, że jego miesięczny dochód stanowi świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł, natomiast zaległość podatkowa wynosi [...] zł – stanowi więc prawie dwukrotność świadczenia emerytalnego. Strona założyła, że jednorazowe pobranie tej kwoty narazi ją na duże niedogodności – konieczność zapożyczenia się. Jednocześnie skarżący oświadczył, że jego miesięczne wydatki zamykają się w kwocie około [...] zł. W ocenie Sądu, strona przedstawiła w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczność faktyczną, w świetle której, zaległość podatkowa przekracza wysokość jednokrotnego świadczenia emerytalnego, stanowiącego jej regularny miesięczny dochód. Jednorazowa egzekucja takiej kwoty pociągnie za sobą znaczna szkodę dla wnioskodawcy. Strona nie zdołała jednak wykazać, aby w rozpoznawanej sprawie rzeczywiście zostały spełnione przesłanki, które skutkowałyby uwzględnieniem jej wniosku. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że egzekucja kwoty stanowiącej zaległość podatkową w podatku akcyzowym, nie musi nastąpić jednorazowo, poprzez jednokrotną czynność egzekucyjną. Istnieje przecież możliwość rozłożenia tej kwoty na raty. Zresztą w przypadku ściągania należności w trybie egzekucyjnym ze świadczenia emerytalnego (czy tez wynagrodzenia za pracę) nie jest możliwe jednorazowe zajęcie całego świadczenia. W tej sytuacji, "ratalna" egzekucja tego świadczenia, będąca w istocie wykonaniem zaskarżonej decyzji, nie stanowi przesłanki skutkującej uwzględnieniem wniosku złożonego przez stronę skarżącą. Należy podkreślić, że ogólne skutki i następstwa wykonania zaskarżonej decyzji, także te opisane we wniosku, mają charakter odwracalny. Samo wykonanie decyzji poprzez ściągnięcie zaległości podatkowej w sposób sukcesywny, ratalny, nie pociągnie za sobą niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody. Strona zresztą takich niebezpieczeństw we wniosku również nie zdołała wskazać, przedstawiając jedynie ogólne sformułowania dotyczące tego, że kwota egzekwowanego świadczenia stanowi prawie dwukrotność otrzymywanego przez nią świadczenia emerytalnego. Co istotne, skarżący oświadczył, że jego wydatki bieżące zamykają się w kwocie około [...] zł miesięcznie, natomiast jego świadczenie emerytalne wynosi [...] zł. Z tego wynika, że wnioskodawca, zgodnie ze swoim własnym oświadczeniem, nie wykorzystuje całej kwoty świadczenia emerytalnego, ani, tym bardziej, jego wydatki nie przekraczają tej kwoty. Pozostaje więc nadwyżka powyżej [...] zł, z której może być prowadzona egzekucja. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona w rzeczywistości nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku. Do konstatacji takiej nie powadzi również analiza całokształtu okoliczności faktycznych w sprawie. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku złożonego przez stronę skarżącą. Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła realnego niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę. Brak również w uzasadnieniu wniosku solidnych argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.