III SA/Gl 1402/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w K. , na podstawie przepisów art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art.223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze. zm., dalej powoływana jako ustawa O.p.), po przeprowadzeniu wstępnego badania przesłanek postępowania odwoławczego, stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] , nr [...] . Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z [...] r., nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego w K. wymierzył T. S. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000,00 zł. Przedmiotowa decyzja organu I instancji została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres ustanowionego pełnomocnika strony adw. J. L. za potwierdzeniem odbioru. Oznaczoną wyżej przesyłkę doręczono adresatowi dnia 4 kwietnia 2015 r., co odbiorca potwierdził pieczęcią Kancelarii Adwokackiej i parafą. Decyzja organu I instancji zawierała szczegółowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. T.S., reprezentowany przez adw. J. L., nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, pismem datowanym na [...] r., wniósł odwołanie od ww. decyzji. Przedmiotowe odwołanie, nadane przez stronę w UP R., dnia [...] . wpłynęło do Urzędu Celnego w K. w dniu [...] r. Organ I instancji nie znajdując podstaw do zastosowania przepisu art. 226 §1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. uznania, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, zgodnie z postanowieniem art. 227 §1 ww. ustawy przekazał je wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia organowi odwoławczemu, tj. Dyrektorowi Izby Celnej w K. , który w pierwszej kolejności sprawdził czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego 14 dniowego terminu. Organ stwierdził, że wobec skutecznego doręczenia przesyłki adresatowi w dniu [...] r., od następnego dnia rozpoczął już bieg 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zauważył, że przy obliczaniu terminu do wniesienia odwołania nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję, co wynika z treści art. 12 §1 ustawy Ordynacja podatkowa cyt.: "Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu". Przypomniał, że stosownie do treści art. 223 §2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa "Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie". Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów stwierdził, iż termin na wniesienie odwołania przez stronę rozpoczął bieg w dniu 8 kwietnia 2015 r. tj. następnego dnia po doręczeniu decyzji i upłynął [...] r., tj. z upływem ostatniego z wyznaczonej liczby dni. Dodatkowo zaznaczył, że [...] r. ( wtorek), nie przypadł na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, w związku z czym nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym przepis art. 12 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, iż "Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy". W świetle regulacji wynikających z art. 12 § 6 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa cyt.: "Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym". Pismem z dnia [...] r. i tego dnia nadanym w Urzędzie Pocztowym strona reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. L. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Strona nie złożyła jednak wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w niniejszej sprawie. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej w K. w dniu [...] r., zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez stronę odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. . T. S. reprezentowany przez pełnomocnika złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 46 §1 k.p.a. w zw. z art. 40 §2 k.p.a. przez oparcie się organu wyłącznie na dacie przybitej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru obok podpisu osoby odbierającej decyzję organu I instancji, pomimo okoliczności wskazujących na to, że rzeczywista data odbioru tej decyzji mogła być późniejsza, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz pominięciu okoliczności, że pełnomocnik skarżącego nie odebrał pisma osobiście i to nie jego pieczęć i parafa znajdują się na potwierdzeniu odbioru, 2. art. 7, 77 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego, co do daty odebrania decyzji organu I instancji oraz, co do terminowości wniesienia odwołania od tej decyzji, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, 3. art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co do daty odebrania decyzji organu I instancji oraz, co do terminowości wniesienia odwołania od tej decyzji, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, 4. art. 228 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa przez jego bezpodstawne zastosowanie pomimo braku podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, 5. art. 107 w zw. z art. 126 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia wskazania dowodów, na których organ oparł się wydając zaskarżone postanowienie; Pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do merytorycznego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że w pełni podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Powtórzył przy tym motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a. ). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana : z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, bowiem nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez ten organ argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa są całkowicie chybione. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie miały zastosowanie reguły postępowania określone w Ordynacji podatkowej, a nie powołane w skardze przepisy k.p.a.. Organ prawidłowo wskazał w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 612) do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w K. , którym stwierdzono uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000,00 zł. Sąd administracyjny rozpoznając skargę obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy rzeczywiście decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo doręczona. Prawidłowość dokonania czynności materialno-technicznych (jakimi są doręczenia) powinna przed postępowaniem sądowoadministracyjnym podlegać ocenie organów - w postępowaniu administracyjnym i Sądu - w trybie sądowoadministracyjnym. Tak więc związana z tym dokumentacja winna być pełna, czytelna, pozbawiona wszelkich uproszczeń, pominięć i braków, które niweczyłyby możliwość przeprowadzenia wnioskowań, o których wyżej mowa. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest skuteczne (tj. zgodne z prawem) doręczenie pełnomocnikowi skarżącego T. S. decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Korespondencja w tej sprawie została wysłana przez pocztę na wskazany adres pełnomocnika strony i odebrana przez A. H. w dniu [...] r., która potwierdziła fakt odbioru przesyłki podpisem i pieczęcią Kancelarii Adwokackiej w R. , ul. [...] . Fakt doręczenia decyzji w tym dniu wynika z akt administracyjnych. Decyzja zawierała wyraźne i zrozumiałe pouczenie o sposobie i trybie wniesienia odwołania. Należy przy tym zauważyć, że ta sama osoba odbierała wcześniejszą korespondencję w sprawie wysyłaną przez organ na wskazany przez pełnomocnika adres jego Kancelarii. Z treści skargi wynika, że A. H. była pracownikiem Kancelarii Adwokackiej. Posługiwała się pieczęcią Kancelarii Adwokackiej w R. , ul. [...] z własnym imieniem i nazwiskiem. Organ podatkowy prawidłowo zatem ustalił, że wobec doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] r. (w uzasadnieniu postanowienia omyłkowo podano 4 kwietnia 2015 r.) , termin do złożenia odwołania upływał z dniem 21 kwietnia 2014 r. Data odbioru korespondencji tj. 7 kwietnia 2015 r. nie budzi wątpliwości, bowiem wyraźnie wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy. Tymczasem odwołanie od decyzji zostało nadane przez pełnomocnika strony w Urzędzie Pocztowym w R. w dniu [...] r., a zatem po upływie terminu do jego wniesienia. Strona reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie adw. J. L. , składając odwołanie od decyzji po upływie ustawowego terminu, nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. O przesłankach przywrócenia terminu stanowi art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 tej ustawy w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei, art. 162 § 2 O.p ustawy stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Należy przy tym wskazać również na treść art. 163 § 2 O.p, zgodnie z którym w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Natomiast na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, o ile wcześniej doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. W ocenie Sądu tak było w rozpatrywanej sprawie. Strona nie wniosła w terminie odwołania od decyzji. Skoro jak wynika z akt sprawy przesyłkę zawierającą decyzję organu odebrano w dniu [...] r. to 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 21 kwietnia 2015 r. Nadanie odwołania w Urzędzie Poczty w dniu [..] r. powoduje, że doszło zatem do uchybienia 14-dniowemu terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 O.p. Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. została sformułowana w sposób jasny, kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Zasadnie zatem organ w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną. Po stwierdzeniu tego organ odwoławczy nie może już merytorycznie rozpatrzeć odwołania. Ma bowiem obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Uchybienie terminu nie jest ani oceniane, ani stopniowane. Stąd także nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, co prawidłowo uczyniono w rozpatrywanej sprawie. Zarzuty skargi zawierające de facto argumentację uprawdopodobniającą brak winy skarżącego w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 31 marca 2015 r., nie stanowią przedmiotu tej sprawy i nie podlegają ocenie przez Sąd w rozpatrywanej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.