III SA/Gl 141/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st.ref. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007r. przy udziale - sprawy ze skargi R. N. A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...]r. W uzasadnieniu swego postanowienia stwierdził, że zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r – Kodeks celny (tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz.802), strona domagająca się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji winna była złożyć stosowne zabezpieczenie, o którym została pouczona w treści decyzji, a którego nie złożyła. W zażaleniu na orzeczenie organu I instancji skarżący domagał się uchylenia w całości tego postanowienia, jako wydanego z naruszeniem przepisu art. 271 ustawy Kodeks celny i ponownego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu dowołania skarżący zarzucił, iż organ celny nie ustalił formy zabezpieczenia długu celnego, a wobec tego strona nie mogła wywiązać się z nieistniejącego obowiązku, Po rozpoznaniu tego zażalenia, zaskarżonym postanowieniem z [...]r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K., wskazując na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpień 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. nr 8, poz. 60 z 2005 r.), art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr75, poz. 802 ze zmianami) w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest słuszna i wydana została w oparciu o właściwe przepisy. Art. 271 ustawy Kodeks celny stanowi, że organ celny wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie długu celnego, jeżeli zostało złożone odwołanie, po złożeniu przez stronę zabezpieczenia określonego przez ten organ. W decyzji z [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. poinformował stronę o przewidzianych przepisami formach zabezpieczenia długu celnego. Ponieważ strona nie złożyła wymaganego prawem zabezpieczenia odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika R. N. A. zawarte zostało żądanie uchylenia postanowienia organu odwoławczego jako niezgodnego z rzeczywistym stanem prawnym. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył przepis art.271 Kodeksu celnego. Skarżący nie złożył zabezpieczenia, albowiem organ go nie określił. Nie jest zdaniem skarżącego wystarczające do wykonania dyspozycji przepisu art.271 kodeksu celnego powołanie się przez organ na sposoby zabezpieczenia, organ winien uczynić to w sposób ścisły. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu zarzut skarżącej jest bezzasadny, bowiem strona została pouczona o formach zabezpieczenia długu celnego i nie złożyła go. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 271 ustawy Kodeks celny, znajdującego tu zastosowanie z mocy art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo Celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz.622). Zgodnie z tym przepisem do spraw dotyczących długu celnego powstałego przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej stosuje się dotychczasowe przepisy. Zgodnie zatem z art. 271 ustawy Kodeks celny "Organ celny może na wniosek strony wstrzymać wykonanie decyzji w sprawie długu celnego, od której wniesiono odwołanie, po złożeniu przez stronę zabezpieczenia określonego przez ten organ". Zasadnicze znaczenie ma tu zwrot "określonego przez organ". Określić, to, zdaniem Sądu, nie to samo, co pouczyć o możliwych formach zabezpieczenia długu celnego. Poprzez określenie zabezpieczenia musi nastąpić jego konkretyzacja. Stanowisko organu administracyjnego, od którego uzależnione ma być rozstrzygnięcie wniosku strony postępowania musi być konkretne i jednoznaczne, tak, by strona nie miała wątpliwości czego się od niej wymaga. Nie spełnia tego wymogu pouczenie strony w decyzji określającej dług celny, iż istnieje możliwość wstrzymania jej wykonania po złożeniu zabezpieczenie w jednej z możliwych form. Zgodnie z art. 271 Kodeksu celnego organ miał określić zabezpieczenie długu celnego, a w niniejszej sprawie, co najwyżej, przedstawił stronie propozycję wyboru formy zabezpieczenia. Zatem mając powyższe na uwadze i w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane z mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.