III SA/Gl 1414/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 października 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt III SA / Gl 1414 / 06 Uzasadnienie W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach p. A. B.domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...]r. nr [...] oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi odwoławczemu niezasadne nieuwzględnienie zarzutu sprzeczności podatku pobieranego od wewnątrz wspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Który to podatek, w ocenie skarżącego, naruszał art. 90 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej. Odmówił mu również uprawnienia do oceny zgodności polskiego prawa z prawem wspólnotowym. Skargę datowaną na [...] r. wniesiono do Sądu za pośrednictwem organu odwoławczego [...] r. ( data wysłania listu poleconego). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej odrzucenie, bowiem skargę wniesiono na nie na decyzję, która została faktycznie wydana dopiero [...] r., a w obrocie prawnym zaistniała w dniu [...]r., kiedy doręczono ją skarżącemu. Natomiast pismem z [...]r. organ odwoławczy jedynie wyznaczył skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 53 § 1 cytowanej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem – art. 52 § 1 powołanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący skargę wniósł nie na ostateczną decyzję organu odwoławczego, bo ta została wydana już po wniesieniu przez niego skargi, lecz na pismo zawiadamiające go o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Jednocześnie pismo Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nie było czynnością materialno – techniczną stwierdzającą uprawnienie lub obowiązek skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego – o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo to, co zresztą wynika z jego treści, realizowało nałożony na organ celny obowiązek wynikający z art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. nr 8 poz. 60 z 2005r. ze zm.) zawiadomienia strony o przysługującym jej procesowym uprawnieniu. Nie zawierało merytorycznego stanowiska organu odwoławczego rozpoznającego sprawę skarżącego. Zatem zawarte w skardze pod jego adresem zarzuty nie miały punktu odniesienia zarówno w treści pisma, jak i w nieistniejącej w dniu wniesienia skargi decyzji organu odwoławczego. Po drugie nie jest dopuszczalne wnoszenie skargi na decyzję organu I instancji i to w sytuacji, gdy postępowanie odwoławcze nie jest jeszcze zakończone. Wynika to wprost z przytoczonego art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy należało odrzucić.