III SA/Gl 1451/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., ozn. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie przez P. S. terminowi do wniesienia odwołań od 20 decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...]r. o numerach [...], [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Postanowienie wydano na podstawie art. 228 §1 pkt 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zaskarżonymi decyzjami z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. określił kwoty zobowiązania podatkowego do wpłaty w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2009 r. do stycznia 2010 r. i za miesiące od marca do grudnia 2010 r. oraz za miesiąc grudzień 2010 r. na podstawie art. 108 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – jako kwotę podatku do zapłaty z tytułu wystawionych faktur VAT. Z akt sprawy wynika, że powyższe decyzje zostały wysłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres strony: S. P.D., ul. [...],[...] J. i odebrane zostały w dniu 12 marca 2013 r. przez M. S. – brata strony. Skoro więc zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym poinformowano stronę w pouczeniu przedmiotowych decyzji, to czternastodniowy termin do wniesienia odwołań rozpoczął swój bieg w dniu 13 marca 2013 r. i upłynął 26 marca 2013 r. Tymczasem odwołania od w/w decyzji zostały wniesione pismami z dnia [...]r. za pośrednictwem Urzędu Pocztowego B. w dniu 27 marca 2013 r., co wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. Urząd Pocztowy B. z dnia [...]r. stanowiącego odpowiedź na pismo reklamacyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...]r. znak: [...], tj. po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia. Zatem złożone odwołania jako wniesione z uchybieniem terminu pozostawiono bez rozpatrzenia. Organ zaznaczył także, że strona nie wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia tych odwołań. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi P. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzucono błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 145 O.p. poprzez doręczenie decyzji osobie nieuprawnionej z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Skoro więc organ nie doręczył prawidłowo decyzji to termin do wniesienia odwołań nie został naruszony i nie mógł wywołać skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność postanowienia w całości lub w części. Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa są całkowicie chybione. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. terminowości wniesienia przez stronę skarżącą odwołań od decyzji wymiarowych i prawidłowości zastosowania przez organ przywołanych w sentencji przepisów. Z mocy art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kontrola więc dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością jaką podejmuje organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania, a merytoryczne rozpatrzenie określonej sprawy przez tenże organ może nastąpić dopiero wówczas, jeśli po wstępnej kontroli odwołania okaże się, że jest ono dopuszczalne i zostało wniesione z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Zauważyć przy tym należy, że stwierdzenie niedopuszczalności określonego odwołania, wyłącza badanie zachowania terminu do jego wniesienia. Odwołanie może być niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych - jak brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych; bądź z przyczyn podmiotowych - tj. gdy zostało wniesione bądź przez osobę niemającą do tego legitymacji. Natomiast stwierdzenie przez organ odwoławczy, że odwołanie - dopuszczalne zarówno z przyczyn przedmiotowych jak i podmiotowych - zostało złożone po upływie ustawowo określonego terminu, zobowiązuje ten organ do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Przechodząc zatem do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. _@POCZ@__@KON@_Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2). W niniejszej sprawie decyzje pierwszo- instancyjne datowane z dnia [...]r., zostały wysłane na adres strony znajdujący się w aktach następnego dnia, co potwierdza prezentata Kancelarii Urzędu na tych decyzjach. Natomiast pełnomocnictwo do działania dla adwokata A. J., datowane z dnia [...]r., wpłynęło do siedziby organu I instancji w dniu 8 marca 2013r., a zatem już po wysyłce decyzji wymiarowych. Poza tym odwołania datowane z dnia [...]r. (sobota) nadano w placówce pocztowej dopiero 27 marca 2013r. (środa). Tym samym nastąpiło uchybienie terminu do ich wniesienia, skoro doręczone zostały w dniu 12 marca 2013r. dorosłemu domownikowi zgodnie z art. 149 w zw. z art. 148 _@POCZ@__@KON@_§ 1 O.p. – czyli pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu, a w _@KON@_przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, a ustawowo określony czternastodniowy termin upłynął w dniu 26 marca 2013r. Reasumując zatem powyższe rozważania należy skonstatować, iż zasadnie stwierdzono uchybienia terminu do wniesienia odwołań, co znajduje oparcie w materiale dowodowym i okolicznościach sprawy, co wykazano wyżej. Wobec przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i z tych względów skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.