III SA/Gl 1455/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej) postanawia : sprostować z urzędu sentencję wyroku z 23 września 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1455/13 w zakresie określenia zaskarżonego aktu w ten sposób, że w sentencji wyroku w miejsce słowa "decyzję" wpisać "postanowienie". Wyrokiem z 23 września 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1455/13 tutejszy Sąd uwzględnił skargę J.G. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług (zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej). W sentencji wyroku opisano zaskarżony akt jako "decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn. ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w sentencji postanowienia błędnego oznaczenia formy zaskarżonego aktu stanowi oczywistą omyłkę. Nadto niniejsze sprostowanie postanowienia jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.