III SA/Gl 1498/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...], nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) oraz przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 859, dalej: ustawa SENT), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...]roku, nr [...], nakładającą na "A" Sp. z o.o. z/s w W. (dalej: strona, spółka, skarżący) karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towarów, objętego zgłoszeniami SENT. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 2 stycznia 2020 r., na drodze krajowej nr[...]w S., funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] (numer rejestracyjny [...]). Do przewozu dokonano zgłoszenia SENT oznaczonego numerem [...]. Przewożono olej słonecznikowy (klasyfikowany do pozycji CN 1512) o masie 25001 kg ze S. do Austrii. W toku kontroli okazało się, że urządzenia geolokalizacyjne w pojeździe nie działają. Kontrolujący stwierdzili, że w systemie komputerowym pojawił się komunikat, dotyczący pojazdu skarżącego, treści następującej: "Brak danych GPS i kamer ANPRS dla wskazanego zgłoszenia przewozu". Identyczne rezultaty uzyskano w służbie dyżurnej organu konrolującego. W toku kontroli w systemie pojawiła się modyfikacja zapisów w systemie SENT, nadająca zgłoszeniu status "kompletne". Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto w protokole z kontroli z dnia [...], nr [...]. Przebieg kontroli utrwalono także w notatce urzędowej. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem z [...] (nr [...]) wszczął z urzędu wobec skarżącej Spółki jako przewoźnika postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT. Przeprowadzone postępowanie organ zakończył decyzją z [...], wymierzającą przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązku, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem SENT. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, datowane na dzień 27 kwietnia 2021. W odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT, poprzez ich niezastosowanie; naruszenie przepisów art. 1 ust. 1, art. 3, art. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L352/1) w związku z art. 2a ustawy ordynacja podatkowa – przez ich niezastosowanie; wreszcie zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 § 1 ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie. Skarżący domagał się w odwołaniu odstąpienia od nałożonej na niego kary pieniężnej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]roku, nr [...]organ odwoławczy utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, w pierwszej kolejności wskazał, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli drogowej, z uwzględnieniem przepisów przejściowych ustawy z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw. Dalej przypomniał, że zgodnie z art. 3 ust. 11 ustawy SENT Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniem w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. Na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów i Rozwoju z 13 czerwca 2017 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r. poz. 1178 ze zm.), obowiązującym w dniu kontroli, systemem monitorowania drogowego przewozu towarów objęty był przewóz towarów objętych pozycjami Nomenklatury Scalone od 1507 do 1516 jeżeli masa brutto przesyłki przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Podstawowym środkiem technicznym służącym do monitorowania drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest jednocześnie administratorem danych przetwarzanych w tym rejestrze. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, przewoźnikiem jest m.in. osoba prawna wykonująca przewóz towarów. Z kolei, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Aktywacja urządzenia umożliwiającego monitorowanie przez właściwy organ trasy przewozu towarów ma nastąpić przed rozpoczęciem przewozu (art. 10b pkt 1 lit a ustawy o SENT). Tego obowiązku skarżący nie dopełnił; lokalizator został uruchomiony dopiero podczas kontroli. Z tych przyczyn odwołanie nie mogło zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2021r., spółka zaskarżyła w całości decyzję organu odwoławczego domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych, skarżący wywiódł, że kwestionowana decyzja narusza następujące przepisy: 1) artykuł 121 § 1 ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, przejawiającym się w profiskalnej i rozszerzającej wykładni niekorzystnych dla strony przepisów prawa, 2) art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 roku o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, 3) art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 i art. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, w związku z art. 2a, art.120, art. 121 i art. 122 ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę, organ w piśmie z dnia 25.10.2021 roku podtrzymał i obszernie wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie. Zakwestionował w szczególności stanowisko skarżącego w tej części, w jakiej naruszenie przepisów uznaje on za bagatelne. Chociaż bowiem pojazd skarżącego rozpoczynał dopiero podróż do Austrii, nie zmienia to faktu, iż lokalizatora nie włączono aż do chwili zatrzymania pojazdu do kontroli. Nie odnotowano przy tym żadnych zakłóceń funkcjonowania systemu monitorującego lub niedostępności rejestru, co stanowi okoliczność ekskulpującą umożliwiającą odstąpienie od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Nie zaszła również żadna inna okoliczność, w świetle której byłoby możliwe uwolnienie skarżącego od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Jednocześnie z treści art. 6 ust. 3 ustawy SENT wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o: - dane przewoźnika obejmujące: - imię i nazwisko albo nazwę, - adres zamieszkania albo siedziby; - numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; - numery rejestracyjne środka transportu; - miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju; - planowaną datę zakończenia przewozu towaru; - numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane; - numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. Przed rozpoczęciem przewozu przewoźnik jest obowiązany włączyć lokalizator w pojeździe lub zespole pojazdów (art. 10b pkt 1 lit a ustawy o SENT) i utrzymywać jego działanie przez cały czas przewozu (art. 10a ust. 1). Należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, ponieważ spór między stronami dotyczy czasokresu przekazywania danych geolokalizacyjnych. Skarżący twierdził że urządzenie lokalizacyjne nie było aktywne zaledwie pięć minut. Jednakże zawarte w aktach sprawy pismo, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 2 czerwca 2020 r. wskazuje w oparciu o dane pozyskane z Instytutu Łączności wraz z załącznikami określającymi stan aktywności urządzenie lokalizacyjne skarżącego z dnia przedmiotowej kontroli, że jego aktywizacja nastąpiła dopiero o godz. 13,36 w dniu kontroli, czyli od początku trasy. W związku z powyższym Sąd dał wiarę organowi, albowiem przedstawiony dowód jest oczywisty i w żaden sposób nie został wzruszony. Badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, należy w pierwszym rzędzie zauważyć, że o podstawach nałożenia i wysokości kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o SENT zadecydował bezpośrednio prawodawca. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia zasady zaufania obywatela do Państwa jest nieskuteczny względem organu administracji publicznej, który jest związany treścią bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Wydawanie zgodnych z prawem decyzji i orzeczeń nie jest pojmowane w kategoriach naruszenia zaufania do Państwa. Nie jest również naruszeniem zaufania zachowanie przez organ bezstronności, ani dążenie do ustalania rzeczywistego stanu faktycznego. W danym przypadku należy stwierdzić, że organ, którego decyzję zaskarżono, należycie wykonał swoje obowiązki wynikające wprost z przepisów prawa. Organ prowadził postępowanie w sposób profesjonalny i rzetelny, rozpatrując z jednakową uwagą okoliczności zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego. Rozpatrując zarzuty skargi, należało w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na niesłuszność zarzutu naruszenia zasad postępowania, a więc przepisu art. 121 § 1 ustawy ordynacja podatkowa. W materiałach sprawy nie znajduje się nic, co mogłoby potwierdzać tę tezę. Skarżący wyraża swoje niezadowolenie z treści decyzji, która istotnie może być dla niego uciążliwa z uwagi na wysokość kary pieniężnej, jednak należy mieć na względzie, że każdy organ administracji publicznej może działać jedynie na podstawie i w granicach prawa (art. 6 k.p.a., art. 120 ordynacji podatkowej, art. 7 Konstytucji RP). Przypisanie przez ustawodawcę naruszeniu konkretnej normy prawnej określonej sankcji oznacza, że organ, działając zgodnie z prawem, jest obowiązany tę sankcję zastosować. Niezadowolenie skarżącego może mieć zatem odniesienie wyłącznie w odniesieniu do samej treści aktu prawnego, jakim jest ustawa o SENT działając zgodnie z prawem, organ nie naruszył zasad postępowania, a wśród nich – zasady określonej w art. 121 § 1ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, to jest art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 i art. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, podlega rozpatrzeniu łącznie z przepisami art. 22 ust. 3 i art. 16 ust. 3 ustawy o SENT. Ich treścią są bowiem ograniczenia możliwości zaniechania wymiaru kar pieniężnych poprzez włączenie tych kar do systemu pomocy de minimis. Ponieważ, w prawie polskim, możliwość odstąpienia od nałożenia kary podlega w pierwszej kolejności badaniu pod względem wystąpienia interesu społecznego lub ważnego interesu przewoźnika (art. 22 ust. 3 ustawy o SENT), ustalenie przez organ, że ów ważny interes nie występuje w danej sprawie, uniemożliwia zastosowanie artykułu 26 ustawy, który wprowadza ograniczenia jeszcze dalej idące, związane ze wspólnotowym ujściem instytucji pomocy de minimis. Rozwiązania prawa polskiego są w pełni kompatybilne z prawem unijnym, tak iż zarzuty skarżącego, odnoszące się do obu tych grup norm prawnych, są w istocie tożsame. Przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość implikuje karę administracyjną albo grzywnę w określonej wysokości). Istotnie, przyznać trzeba, że kara za spóźnione włączenie urządzenia geolokalizacyjnego jest wysoka, ale ma ona spowodować, by naruszenia przepisów były nieopłacalne. Sankcja ma odstraszać i działać prewencyjnie. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej wskazać należy, że Zarówno brak uszczuplenia podatku jak i fakt dotychczasowej rzetelności strony polegający na tym że na 10 tysięcy przewozów pomylił się on zaledwie 22 razy nie ma wpływu na jego odpowiedzialność, która rozumieniu przepisów ustawy o SENT ma charakter obiektywny, niezależny od przyczyn niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy z ww. ustawy. Zdaniem Sądu organy obydwu instancji prawidłowo zinterpretowały przesłanki "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego". Podkreślić przy tym należy, że mimo pouczenia w postanowieniu o wszczęciu postępowania, strona nie przedstawiła przesłanek oraz dokumentacji, czy okoliczności wskazujących na wystąpienie sytuacji nadzwyczajnej uniemożliwiającej uiszczenie kary czy okoliczności charakteryzujących jej sytuację finansową wystarczająco by uzasadnić odstąpienie od wymierzenia kary. W opinii Sądu organ uzyskał informacje o sytuacji ekonomicznej skarżącej na podstawie dostępnych danych i dokonał analizy sytuacji ekonomicznej skarżącego. Dowiódł wielkości prowadzonej działalności, niewystępowanie złej sytuacji ekonomicznej czy braku płynności. Zatem organ, przy prawidłowo zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji rozumieniu pojęcia "ważny interes przewoźnika", nie miał możliwości sformułowania oceny o wystąpieniu tej przesłanki odstąpienia od ukarania, w tym nie miał możliwości dokonania innej niż dokonana analiza ekonomicznej sytuacji przewoźnika. Natomiast nałożenie kary nie świadczy jeszcze o możliwości pogorszenia kondycji finansowej skarżącego, czy wręcz doprowadzeniu do zagrożenia egzystencji firmy. Z kolei odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony zmniejszając obciążenia finansowe, ale nie jest wystarczające do przyjęcia wystąpienia "ważnego interesu przewoźnika". Ponadto, wbrew temu co podnosi w skardze skarżący, organ rozpatrując odwołanie wziął pod uwagę okoliczności w zakresie kondycji finansowej firmy przy badaniu przesłanek ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Zgodzić się jednocześnie należy z organem II instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na złą kondycję finansową skarżącej firmy. Wobec przedstawionych okoliczności należy podzielić konkluzję zawartą w zaskarżonej decyzji, że w sytuacji skarżącego nie zaistniały uzasadnione ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej. W kwestii "interesu publicznego" wskazać należy, że prawidłowo organy zinterpretowały ten interes jako uwzględniający wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak równość, sprawiedliwość, bezpieczeństwo, przestrzeganie prawa, czy zaufanie do organów państwa. Prawidłowo również organ wskazał, że zasadą jest płacenie należności publicznych, gdyż odstąpienie od tego obowiązku stawiałoby stronę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji, a to nie może być uznane za działanie w interesie publicznym i z korzyścią dla ogółu. W interesie publicznym nie jest również rezygnowanie przez Skarb Państwa z przysługujących mu należności i przerzucanie ich ciężaru na społeczeństwo. Niewątpliwie brak środków finansowych i majątku powodujący konieczność sięgnięcia przez stronę po środki z budżetu państwa mógłby być rozważany jako wypełnienie przesłanki interesu publicznego, jednak takich okoliczności w sprawie nie dowiedziono. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy prawidłowo i wyczerpująco ustaliły brak wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od sposobu postępowania skarżącego. W ocenie Sądu organ nie miał podstaw odstąpienia od nałożenia kary na zasadzie przepisu art. 22 ust. 2b ustawy o SENT, ponieważ niedopełnienie obowiązku zgłoszenia przez przewoźnika lokalizatora w pojeździe lub zespole pojazdów (art. 10b pkt 1 lit a ustawy o SENT) i utrzymywanie jego działania przez cały czas przewozu (art. 10a ust. 1), nie zostało spełnione przez skarżącego, co zostało udowodnione w niniejszej sprawie, bowiem niedopełnienie obowiązku nie wynikało z niedostępności rejestru lecz z włączenia lokalizatora pojazdu przez skarżącego nie od początku trasy lecz dopiero o godz. 13,35 w dniu kontroli tj. 2 stycznia 2020 r. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodziła również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny, ponieważ skarżący w żaden sposób nie wykazał ani swojego ważnego interesu, ani zaistnienia interesu publicznego. W opinii Sądu organy prawidłowo dokonały analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną (odnoszącą się do ekonomicznej sytuacji zobowiązanego) lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc także związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy też sprawność działania aparatu państwowego. Zwrócono uwagę na przestrzeganie przez wszystkich uczestników rynku przepisów ustawy czy też ratio legis ustawy o SENT i uznano, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Argumentacja organów zasługuje na akceptację jako nienaruszająca prawa. Wobec braku wystąpienia przesłanek interesu publicznego i ważnego interesu przewoźnika (podstawowych i kluczowych dla uzyskania przywileju odstąpienia od ukarania) brak jest podstaw do sięgania po treść art. 26 ust. 3 ustawy o SENT i rozważanie, czy odstąpienie odpowiada tym przepisom. Sąd administracyjny nie jest władny narzucać organowi administracji publicznej określonego poglądu na kwestie pozostawione swobodnemu uznaniu tego organu. Do nich należy zastosowanie fakultatywnego odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w trybie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Sąd nie dopatrzył się, w tym zakresie, aby stanowisko zajęte przez organ naruszało jakikolwiek przepis prawny, dlatego też nie znajduje podstaw do uwzględnienia omawianego zarzutu. Przytoczone wyżej okoliczności wskazują na bezzasadność skargi, albowiem żaden z zarzutów skarżącego nie okazał się trafny. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.