III SA/Gl 1502/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: sprostować oczywistą omyłkę zawartą w 13 wierszu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1502/09 w ten sposób, iż w miejsce słów: "M. B." wpisać: "M. B.". Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 tego artykułu). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić np. do uchylenia tego orzeczenia. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji, jak i uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155). Sprostowanie niedokładności obejmuje właściwe oznaczenie stron, czy też dokładnie wymienienie podmiotów postępowania, przy czym podlegają mu jedynie takie niedokładności, które mają charakter oczywisty, innymi słowy niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja dająca podstawy do zastosowania powyższych przepisów. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1502/09 omyłkowo powołano imię skarżącego tj. M. zamiast M. Nazwisko skarżącego powołano prawidłowo. Ta oczywista omyłka nie miała wpływu na wynik sprawy i nie wiąże się ze zmianą natury merytorycznej, co wynika m.in. z okoliczności, iż nie wywołuje wątpliwości ani co do przedmiotu zaskarżenia, ani co do sposobu rozstrzygnięcia. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.