III SA/Gl 1514/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika J. K. – adwokata B. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2007 r. o sygn. akt III SA/Gl 1514/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: przyznać adwokatowi B. J. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 12 października 2007 r. o sygn. akt III S.A./Gl 1514/06 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – oddalił skargę. Ustanowiony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2007 r. pełnomocnik z urzędu pismem datowanym z dnia [...] roku złożył wniosek o przyznanie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej stwierdzając brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ppsa do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Z kolei art. 205 § 3 ppsa stanowi, że zasady, tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności również określają przepisy odrębne. W przypadku reprezentowania strony przez adwokata przepisy odrębne, o których mowa w art. 205 ppsa zostały zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 19 powyższego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oblicza się na podstawie § 6. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, zatem stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powoływanego rozporządzenia stawka minimalna w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki określonej w pkt 1, a 75% jeżeli sprawy nie prowadził w drugiej instancji ten sam adwokat; nie mniej jednak niż 120 zł. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ustanowiony pełnomocnik reprezentował stronę skarżącą począwszy od postępowania pierwszoinstancyjnego, zatem przyznana kwota z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stanowi [...] % stawki minimalnej i wynosi [...] złotych. Sąd poprzestał na stawce minimalnej, gdyż złożony przez adwokata wniosek nie obejmował żądania zwrotu kosztów ponad tą stawkę. Przyznana kwota została podwyższona o 22% stawkę podatku od towarów i usług po myśli § 2 ust. 3 tegoż rozporządzenia tj. o kwotę [...] zł. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 205 § 2 p.s.a.