III SA/Gl 1526/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (zwany dalej Dyrektorem ARiMR) stwierdził niedopuszczalność odwołania M.W. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. nr [...] z dnia [...] w sprawie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5 oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wyniku rozpatrzenia wniosku M.W. o pomoc finansową na działanie wspierania gospodarstw decyzją nr [...] z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wstrzymał płatność z uwagi na brak oświadczenia wnioskodawcy o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Decyzja została doręczona w dniu [...], co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Odwołanie zaś zostało złożone w dniu [...], o czym świadczy prezentata na egzemplarzu złożonym w Oddziale Agencji. W konsekwencji powyższego organ, opierając się na z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. podkreślił, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast w decyzji z dnia [...] strona została prawidłowo pouczona o trybie i terminie na wniesienie odwołania. Skoro więc decyzja została doręczona stronie dnia [...] to 14-dniowy termin wniesienie odwołania upłynął dnia [...]. Pismo zaś strony, w którym odwołuje się od decyzji pierwszo instancyjnej wpłynęło do Biura Powiatowego w C. w dniu [...]. W związku z powyższym strona nie dotrzymała ustawowego 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania od kwestionowanej decyzji nr [...] z dnia [...]. Nie zwróciła się również o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania. Dlatego też, działając na podstawie art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził więc uchybienie terminu do wniesienia odwołania uznając, że odwołanie zostało złożone po upływie ustawowo określonego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora ARiMR wskazując na swój podeszły wiek. Zaakcentowała, że odwołanie zostało złożone w dniu [...] a więc w ostatnim dniu terminu, ale jako osoba schorowana nie zażądała potwierdzenia na kopii odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów M. W. podniesionych w piśmie odwołania od decyzji pierwszo-instancyjnej obszernie wyjaśnił skutki braku oświadczenia strony o zrealizowaniu przedsięwzięcia – powyższe jednak pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy. Na rozprawę dnia 7 maja 2010 r. strony nie stawiły się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Wskazać przede wszystkim należy, że z mocy art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego / t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz.1071 ze zm. – zwany dalej "kpa"/ organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kontrola więc dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością jaką podejmuje organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania, a merytoryczne rozpatrzenie określonej sprawy przez tenże organ może nastąpić dopiero wówczas, jeśli po wstępnej kontroli odwołania okaże się, że jest ono dopuszczalne i zostało wniesione z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Zważyć przy tym należy, że stwierdzenie niedopuszczalności określonego odwołania, wyłącza badanie zachowania terminu do jego wniesienia. Odwołanie może być niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych - jak brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych; bądź z przyczyn podmiotowych - tj. gdy zostało wniesione bądź przez osobę niemającą do tego legitymacji. Natomiast stwierdzenie przez organ odwoławczy, że odwołanie - dopuszczalne zarówno z przyczyn przedmiotowych jak i podmiotowych - zostało złożone po upływie ustawowo określonego terminu, zobowiązuje ten organ do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Przechodząc zatem do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 42 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym m.in. w ich mieszkaniu. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłem domownikowi. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została odebrana osobiście przez żonę – F.W. Zatem doręczenie powyższej decyzji nastąpiło skutecznie w dniu [...] i od tego też dnia należało liczyć upływ 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa. Termin ten upływał z dniem [...] ([...]). Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 kpa jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 zd. 2 k.p.a.). Zatem zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie M.W. od decyzji z dnia [...] wniesione zostało z uchybieniem ustawowo określonego terminu skoro złożono je w siedzibie organu dopiero w dniu [...]. Ponadto strona składając to odwołanie w żaden sposób nie usprawiedliwiła przyczyny zwłoki. Dopiero w skardze wskazała na złożenie pisma w ostatnim dniu terminu, jednak bez jakiegokolwiek potwierdzenia podnoszonej okoliczności. Również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania wraz z oświadczeniem M.W. złożył w siedzibie Oddziału Agencji w dniu [...], czyli w dacie składania przedmiotowej skargi. Dodatkowo jeszcze należy zauważyć, że z dołączonego do akt sprawy oświadczenia pracownika Agencji - głównego specjalisty M.P. -wyjaśniającego okoliczności spornego terminu składania przedmiotowego odwołania wynika, że odwołanie to zostało złożone pod koniec dnia [...]; tegoż dnia wpisane do dziennika korespondencyjnego; zaewidencjonowane pod poz. [...] (na dowód dołączono kserokopię odpowiedniej strony w/w dziennika); odwołanie złożono w jednym egzemplarzu; składający M. W. nie zażądał kserokopii składanego dokumentu. Przenosząc zatem powyższe rozważania na niwę przedmiotowej sprawy należy skonstatować, iż bezzasadnie organ uznał niedopuszczalność odwołania skoro pochodziło ono od uprawnionej strony – M.W., dotyczyło decyzji pierwszo-instancyjnej, od której przysługiwał ten środek zaskarżenia. Powyższe jednak uchybienie procesowe pozostało bez wpływu na wynik sprawy, gdyż równoczesne stwierdzenie przez organ uchybienia terminu do wniesienia tego odwołania znajduje oparcie w materiale dowodowym i okolicznościach sprawy, co wykazano wyżej. Zresztą z treści rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia i jego uzasadnienia wynika, że organ potraktował niedopuszczalność odwołania M. W. w wyniku stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia, a nie jako dwie odrębne instytucje prawne. W konsekwencji zatem, pomimo błędnego połączenia przez organ obu tych instytucji, stwierdzone uchybienie procesowe nie wypełnia przesłanki z powoływanego na wstępie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.