III SA/Gl 1527/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii sprzeciwu od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania postanawia: pozostawić wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc [...]r. w kwocie [...]. Od decyzji tej w ustawowym terminie wniósł skargę pełnomocnik skarżącego. Zarządzeniem z dnia [...] skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zarządzenie). W przesyłce tej zawarto między innymi pouczenie o prawie do złożenia wniosku o prawo pomocy oraz o zakresie tego wniosku. W dniu [...] skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został zamieszczony na formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Formularz ten jest jednak stosowany w postępowaniu toczącym się przed sądami powszechnymi. Nie może być on zastosowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy, zarządzeniem z dnia [...] referendarz sądowy poinformował pełnomocnika skarżącego o tym fakcie oraz wezwał go do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wraz z tym zarządzeniem został przesłany pełnomocnikowi skarżącego druk urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy. Zarządzenie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zarządzenie). Skarżący nadesłał urzędowy formularz zawierający wniosek o prawo pomocy w dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym), sporządzony na formularzu PPPr – druku przeznaczonym dla osób prawnych. Wobec tego referendarz sądowy zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie przyczyny nadesłania błędnego formularza – pismo doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] (data na wrotnym potwierdzeniu odbioru pisma). Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia [...] referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zaznaczył, że wniosek nie został złożony na właściwym formularzu PPF oraz, że fakt ten nie został w żaden sposób wyjaśniony przez pełnomocnika skarżącego. Od zarządzenia tego wpłynął w ustawowym terminie sprzeciw. W jego uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że to przecież Sąd przesłał skarżącemu właśnie druk formularza dla osób prawnych PPPr, zamiast właściwego formularza PPF przeznaczonego dla osób fizycznych. W tym stanie rzeczy, zarządzeniem z dnia [...] Sąd wezwał osobiście skarżącego (działającego już bez pełnomocnika procesowego) do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia od momentu ostatniego zatrudnienia. Do wykonania tego wezwania wyznaczono skarżącemu termin siedmiodniowy oraz nadano rygor pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Z wezwaniem tym doręczono skarżącemu właściwy druk urzędowy formularza PPF. Wezwanie to doręczono skarżącemu ze skutkiem prawnym w dniu [...] (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki). Do tej pory skarżący nie nadesłał wniosku o prawo pomocy na właściwym formularzu urzędowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o prawo pomocy złożony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 252 P.p.s.a. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Jednocześnie – stosownie do regulacji zwartej w art. 257 P.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zamieszczając go na urzędowym formularzu stosowanym w sądach powszechnych. Następnie wniosek został złożony na formularzu PPPr przeznaczonym dla osób prawnych. Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że to Sąd pierwotnie przesłał skarżącemu niewłaściwy druk formularza PPPr. W tym stanie rzeczy dla uniknięcia wszelkich wątpliwości oraz uniknięcia zarzutu pozbawienia skarżącego drogi do Sądu, skarżący został wezwany przez Sąd do nadesłania wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Właściwy formularz PPF został przesłany skarżącemu wraz z wezwaniem. Sąd wyznaczył skarżącemu w tym zakresie termin siedmiodniowy i pouczył skarżącego o tym, że w przypadku nie zastosowania się do wezwania, wniosek o prawo pomocy zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Wezwanie Sądu doręczono skarżącemu w dniu [...] (data widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie). Przesyłka zawierająca to wezwanie oraz właściwy formularz urzędowy wniosku o prawo pomocy PPF została doręczona skarżącemu ze skutkiem prawnym. Termin do nadesłania przez skarżącego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął więc w dniu [...]. Skarżący w ogóle nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W tej sytuacji zastosowanie znajduje norma zawarta w art. 257 P.p.s.a. skutkująca pozostawieniem wniosku o prawo pomocy (nie złożonym na urzędowym formularzu) bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd działając na podstawie art. 257 i art. 260 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.