III SA/Gl 1536/08

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. Odpowiadając w terminie na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreśliła, że jest osobą [...] oraz że jej małżonek nie pracuje. Według wniosku skarżąca nie posiada żadnego majątku. Wykonując wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, skarżąca nadesłała dokumenty, które generalnie potwierdzają powyższe oświadczenia, w szczególności: zaświadczenie z dnia [...] r., potwierdzające, że jest ona od kilku lat osobą [...], nie mającą prawa do [...], odpis postanowienia komornika sądowego z dnia [...] r., w którym mowa jest o sprzedaży w trybie egzekucji nieruchomości stanowiącej miejsce zamieszkania skarżącej (wśród kilku wierzycieli wymieniono [...]) oraz postanowienia odmawiające jej małżonkowi wydania zaświadczenia o braku wpłat tytułem zaliczek na podatek dochodowy w latach [...]-[...]. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m. in. zwolnienie od opłat sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżąca w dostatecznym stopniu wykazała, iż powyższa przesłanka została spełniona. Od kilku lat jest ona bowiem osobą [...], nie mającą prawa do [...]. Ponadto ciążą na niej liczne zobowiązania, w tym w opłatach za mieszkanie, których egzekucja doprowadziła do przymusowej sprzedaży tego mieszkania. Ta ostatnia okoliczność pozwala uznać za wiarygodne oświadczenie, iż również małżonek skarżącej nie osiąga żadnych dochodów, pomimo braku potwierdzających ten fakt zaświadczeń organu podatkowego. Wnioskodawczyni, która podjęła starania celem uzyskania wspomnianych zaświadczeń, nie może zresztą ponosić negatywnych konsekwencji postanowień oddalających jej wniosek w tym zakresie. W sumie zatem skonstatować wypada, że w sytuacji, w jakiej znalazła się skarżąca, nie można od niej wymagać, aby jakiekolwiek środki przeznaczyła celem opłacenia kosztów sądowych. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.