III SA/Gl 155/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Iwona Wiesner, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. T. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., znak: [...], L.dz. [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 113 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. — Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) - zwanej dalej "K.p.a.", Prezes Wyższego Górniczego w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z [...] r. znak: [...] , L.dz. [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyki w decyzji tegoż organu z [...]r., znak [...], o ustaleniu skarżącemu T. T. opłaty podwyższonej za wydobycie piasku bez wymaganej koncesji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z [...] r., znak: [...], L.dz. [...], Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K., ustalił skarżącemu opłatę podwyższoną w wysokości [...] zł za wydobycie, w okresie od [...] r. do [...] r., bez wymaganej koncesji, [...] Mg (ton) piasku, zobowiązał go do wniesienia 60 % opłaty w ustalonym terminie i umorzył postępowania w odniesieniu do trzech działek wskazanych w uzasadnieniu decyzji. W podstawie prawnej przedmiotowej decyzji zamiast: "art. 140 ust. 1" ustawy z 9 czerwca 2011 r. — Prawo geologiczne i górnicze (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1131, z późn. zm.), zwanej dalej "P.g.g.", wpisano: "art. 40 ust. 1" P.g.g. Wnioskiem z [...] r. skarżący zwrócił się do Dyrektora OUG w K. o uzupełnienie decyzji z [...] r. "w zakresie rozstrzygnięcia, zgodnie z przywołaną podstawą prawną tj. art. 40 ust. 1 P.g.g." oraz "w zakresie uzupełnienia decyzji poprzez wskazanie właściwej/rzeczywistej podstawy prawnej wydanego aktu administracyjnego, co pozwoli wnioskodawcy realnie odnieść się do tej podstawy i wydania na jej podstawie przedmiotowej decyzji". Postanowieniem z [...]r., znak [...], L.dz. [...], Dyrektor OUG w K. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z [...]r., w ten sposób, że: "w podstawie prawnej decyzji na stronie pierwszej - zdanie pierwsze, w wierszu pierwszym (od góry) zamiast: "art. 40 ust. 1 " wpisuje się: "art. 140 ust. 1." W uzasadnieniu postanowienia z [...] r. Dyrektor OUG w K. stwierdził, że omyłka w decyzji z [...]r. polegająca na tym, że w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji na stronie pierwszej napisano: "art. 40 ust. 1" P.g.g., zamiast prawidłowo: "art. 140 ust. 1" P.g.g., jest błędem pisarskim powstałym przy komputerowym redagowaniu decyzji. Oczywistość błędu wynika z porównania z treścią osnowy decyzji z [...]r. jej uzasadnienia, w którym wprost przytoczono brzmienie art. 140 ust. 1 P.g.g. Dyrektor OUG w K. podkreślił, że jego zamiarem było wskazanie, jako podstawy prawnej decyzji z [...]r. art. 140 ust. 1 P.g.g., a jedynie w wyniku oczywistej omyłki wpisano art. 40 ust. 1 P.g.g. Natomiast w związku z wnioskiem strony o uzupełnienie decyzji, postanowieniem z [...]r., znak: [...], L.dz. [...]6, Dyrektor OUG w K. odmówił uzupełnienia decyzji z [...] r. na podstawie art. 111 K.p.a. wskazując, że na skutek sprostowania - postanowieniem z [...]r, - oczywistej omyłki w decyzji z [...]r. "został usunięty stan niepewności co do właściwego interpretowania sposobu procedowania organu, na który wskazuje strona we wniosku o uzupełnienie decyzji". Na postanowienie z [...]r. skarżący wniósł zażalenie. Skarżący podniósł w nim, że przy wydawaniu postanowienia z [...]r. nie uwzględniono jego wniosku z [...]r. o uzupełnienie decyzji z [...]r. w trybie art. 111 K.p.a. Zaskarżonym postanowieniem z [...]r., Prezes WUG utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora OUG w K. z [...]r., w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z [...]r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że powołanie w podstawie prawnej decyzji z [...]r. art. 40 ust. 1 zamiast prawidłowego art. 140 ust. 1 miało charakter oczywistej omyłki – błędu pisarskiego. W treści uzasadnienia wskazanej decyzji nie został przytoczony art. 40 ust. 1 P.g.g., przywołano natomiast art. 140 ust. 1 P.g.g., cytując jego treść: "W myśl art. 140 ust. 1 P.g.g. działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej," podczas gdy art. 40 ust. 1 P.g.g. dotyczy obowiązku wymiany informacji dotyczących rozstrzygnięć w sprawach związanych z koncesjonowaniem, co nie było przedmiotem postępowania. Zdaniem organu oczywistość błędu wynika więc z porównania sentencji decyzji z [...] r. z jej uzasadnieniem. Wobec powyższego nie powinno budzić żadnych wątpliwości, iż rzeczywistym zamiarem organu pierwszej instancji było wskazanie w sentencji decyzji z [...]r. art. 140 ust. 1 P.g.g., a nie art. 40 ust. 1 tej ustawy. Ponadto – zdaniem organu I instancji - słusznie podkreślił Dyrektor OUG w K. w uzasadnieniu postanowienia z [...]r., że postanowienie w przedmiocie sprostowania nie zmierza do merytorycznej zmiany decyzji z [...] r. Sprostowanie nie spowodowało więc zmiany przedmiotu decyzji i nie było też uzupełnieniem decyzji o elementy warunkujące ocenę jej prawidłowości. Stanowiło jedynie dostosowanie błędnie wskazanego przepisu do rzeczywistej treści i przedmiotu rozstrzygnięcia. Na wskazane postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z [...] r., skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 113 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że istniały przesłanki do wydania przez Dyrektora OUG w K. postanowienia z [...] r., w ten sposób, że w podstawie prawnej decyzji z [...]r. zamiast "art. 40 ust. 1" P.g.g. wpisano "art. 140 ust. 1" P.g.g., podczas gdy niedopuszczalne jest sprostowanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a., o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji; 2) na podstawie art. 200 P.p.s.a., o zasądzenie od Prezesa WUG na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że "niedopuszczalne jest sprostowanie podstawy prawnej oraz faktycznej rozstrzygnięcia" i na poparcie tego twierdzenia powołał się na wyroki NSA: z 22 marca 2002r. sygn. akt V SA 3051/01 i z 9 czerwca 1999r., sygn. akt I SA/Gd 984/97. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że powołane orzeczenia NSA są nieadekwatne do stanu niniejszej sprawy, w której nie doszło do sprostowania podstawy faktycznej, a w zakresie podstawy prawnej miała miejsce jedynie korekta błędu pisarskiego, co jest oczywiste w świetle treści całej decyzji czyli jej sentencji analizowanej łącznie z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił i zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem jest oczywiście niezasadna. Stosownie do art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 23), organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z powyższego wynika, że sprostowanie może odnosić się tylko do wskazanych rodzajów wadliwości rozstrzygnięcia (błędy pisarskie, rachunkowe, inne omyłki), ale jedynie takich, których wadliwość jest oczywista. Przepisy K.p.a. nie zawierają definicji legalnych wskazanych wad, dlatego należy nadać im znaczenie obowiązujące w języku potocznym. Zatem za błąd pisarski należny uznać wadę wynikającą z błędnej pisowni, niewłaściwego użycia słowa, pominięcia lub przeciwnie – zbędnego dodania znaku pisarskiego albo całego wyrazu lub kilku wyrazów, przestawienia znaków pisarskich w wyrazie. Błędem rachunkowym będzie wadliwy wynik działania matematycznego. Inne oczywiste omyłki, to "omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa." (Wyrok NSA z 21 września 2012 r., II OSK 940/11). "Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (uzasadnienie wyroku NSA w Krakowie z 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Cytowane poglądy Sąd orzekający w całości podziela. Nadto podkreślić trzeba, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, gdyż jeśli rozstrzygnięcie jest wadliwe merytorycznie, zasadna jest jego korekta w trybie instancyjnym. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że organ II instancji prawidłowo zaakceptował pogląd organu I instancji co do tego, że wydanie postanowienia o sprostowaniu jest zasadne i dopuszczalne. Faktem bowiem jest, że w podstawie prawnej decyzji organ powołał art. "40 ust. 1 P.g.g." zamiast prawidłowego "art. 140 ust. 1 P.g.g." , co wskazuje, że zasadne było dokonanie jego korekty. Usunięcie tej rozbieżności uznać należy za dopuszczalne, zaistniały bowiem wszystkie przesłanki konieczne do dokonania sprostowania, wskazane w art. 113 § 1 K.p.a. Powstały błąd miał charakter błędu pisarskiego, jego charakter był oczywisty i nie doprowadził do zmiany treści rozstrzygnięcia. Pisarski charakter omyłki polega na pominięciu znaku pisarskiego tj. cyfry "1" w numerze jednostki redakcyjnej przepisu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia zarówno przed, jak i po dokonaniu korekty. Oczywistość tego błędu wynika z analizy treści całej decyzji analizowanej łącznie. Jak bowiem zasadnie podnosił organ, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ prawidłowo przytoczył brzmienie art. 140 ust. 1 P.g.g. i dokonał wyjaśnienia treści tego właśnie przepisu w kontekście stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzonego wydobycia kopaliny bez koncesji, co zostało szeroko omówione przez organ I instancji na str. 4 i 5 decyzji z [...] r. (karta 2 i 3 odwrót akt administracyjnych). Natomiast art. 40 ust. 1 P.g.g. dotyczy obowiązku wymiany informacji dotyczących rozstrzygnięć w sprawach związanych z koncesjonowaniem, co w żaden sposób nie zostało poruszone w treści decyzji. Nadto podkreślić należy, że przedmiotem postępowania było właśnie "ustalenie opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 140 ust. 3 pkt 3 P.g.g.w związku z prowadzeniem działalności w zakresie wydobywania kopaliny", co wynika z treści zawiadomienia o wszczęciu postepowania administracyjnego z urzędu (karta 1 akt administracyjnych). Wynika z tego, że przedmiot postępowania był stronie znany i miała ona świadomość faktu, że nie jest to wymiana informacji w związku z koncesjonowaniem. Korekta popełnionej omyłki nie doprowadziła też do zmiany rozstrzygnięcia, którym było – i po dokonaniu sprostowania pozostało - ustalenie skarżącemu opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji w określonej kwocie, zobowiązanie do wniesienia 60 % opłaty w ustalonym terminie i umorzenie postępowania w odniesieniu do trzech działek wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Zawarte w skardze stwierdzenie, że nie jest dopuszczalne sprostowanie podstawy prawnej oraz faktycznej rozstrzygnięcia jest prawdziwe jedynie przy założeniu, że jest to zmiana o charakterze materialnym, czyli że poprzez sprostowanie miałaby nastąpić zmiana rzeczywistej podstawy prawnej rozstrzygnięcia na inny przepis prawa, niż będący podstawą pierwotnego rozstrzygnięcia, podobnie jak nie jest dopuszczalna zmiana podstawy faktycznej tj. uznanie za udowodnioną okoliczności faktycznej innej, niż przyjęta za udowodnioną pierwotnie. Natomiast sprostowanie oczywistej omyłki takie, jak miało miejsce w niniejszej sprawie ma charakter zmiany jedynie formalnej, polegającej na korekcie numeru jednostki redakcyjnej P.g.g., podczas gdy niewątpliwa jest treść przepisu, jaki stał się - i po korekcie pozostał - podstawą rozstrzygnięcia. Dlatego zarzut w tym zakresie Sąd uznał za nieuzasadniony. Biorąc pod uwagę wyżej poczynione rozważania i dokonane oceny, zasadnym było oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.