III SA/Gl 155/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w Katowicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 15 grudnia 2023 r. nr SKO.4118.11.2023 w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 15 grudnia 2023 r., nr SKO.4118.11.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z 16 października 2023 r., nr [...], dotyczącą przyznania [...] Wojewódzkiej Komendzie Ochotniczych Hufców Pracy w Katowicach dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w kwocie 9.244,66 zł. Jako podstawę prawną swej decyzji SKO wskazało przepisy art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 122 ust. 1 -11 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j. w Dz.U. z 2023 r., poz. 900). W skardze na tę decyzję [...] Wojewódzka Komenda OHP w Katowicach zarzuciła SKO w Częstochowie naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 122 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określona w ustawie kwota dofinansowania kosztów szkolenia ucznia podlega waloryzacji wyłącznie o wskaźnik (inflacji) cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszony przez Prezesa GUS za rok 2022, wynoszący 14,4 %, podczas gdy kwota dofinansowania powinna być waloryzowana także o wskaźnik inflacji za 2021 r. wynoszący 5,1%. Zdaniem Skarżącego istota regulacji zwartej w przepisach art. 122 ust. 3 i 4 Prawa oświatowego polega na tym, że ustawowa kwota dofinansowania podlega stopniowemu zwiększeniu za każdy rok, w którym inflacja przekroczyła 5%. Waloryzacja ta powinna być dokonywana sukcesywnie, z biegiem lat. Nie sposób przyjąć, że ustawodawca przewidział waloryzację kwoty dofinansowania tylko wówczas, gdy inflacja w roku poprzedzającym rok wypłaty przewyższa 5%. Jak to wyraził Skarżący Nie sposób zakładać, że ustawodawca nakazuje zwiększać kwotę bazową tylko wówczas, gdy współczynnik inflacji za poprzedni rok kalendarzowy był wyższy niż 5%, prowadziłoby to bowiem do wniosku, że jeśli w jednym z kolejnych lat kalendarzowych współczynnik inflacji będzie niższy niż 5%, to kwota bazowa powróci do stanu z 2016 r., czyli do kwoty 8.081 zł, mimo że w roku 2023 r. wynosiła 9.716,14 złotych (tak twierdzi skarżący) lub 9.244,66 zł (jak błędnie twierdzi SKO). W swej argumentacji Skarżący powołał się na decyzję SKO w Katowicach, dotyczącą waloryzacji bazowej kwoty dofinansowania. SKO w Częstochowie wniosło o oddalenie skargi twierdząc, że literalna wykładnia przepisu art. 122 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe wskazuje, że przy waloryzacji kwoty dofinansowania kosztów kształcenia ucznia brany pod uwagę jest wyłącznie wskaźnik inflacji z roku kalendarzowego poprzedzającego rok wypłaty dofinansowania i tylko wtedy, gdy wynosi on co najmniej 105%. Gdyby intencją ustawodawcy było uwzględnienie inflacji z każdego roku szkolenia ucznia, to przepis ten byłby inaczej sformułowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Strona skarżąca spełnia warunki do otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia (nauki zawodu) młodocianej pracownicy, o którym mowa w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, dlatego kwestia ta została przyjęta jako podstawa faktyczna sprawy. Sporna pozostaje wysokość dofinansowania z uwagi na przewidzianą w art. 122 ust. 3 waloryzację bazowej kwoty dofinansowania. Otóż, zgodnie z przepisem art. 122 ust. 2 pkt 1 Wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi: w przypadku nauki zawodu - do 8081 zł przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy; jeżeli okres kształcenia jest krótszy niż 36 miesięcy, kwotę dofinansowania wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do okresu kształcenia. Z kolei przepis art. 122 ust. 3 Prawa oświatowego przewiduje możliwość waloryzacji tej kwoty, stanowiąc w tym względzie, że Kwoty dofinansowania określone w ust. 2 i 2a podlegają waloryzacji wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli ten wskaźnik w roku kalendarzowym poprzedzającym rok, w którym następuje wypłata dofinansowania, wynosi co najmniej 105%. Rozstrzygając spór między stronami Sąd podzielił pogląd organu, że z przepisu tego wynika, że kwota bazowa dofinansowania podlega waloryzacji jednym wskaźnikiem, tym pochodzącym z roku poprzedzającego rok, w którym następuje wypłata dofinansowania. Do tego wniosku prowadzi wykładnia językowa. Po prostu tak ten przepis został sformułowany. Czy jest to zasada słuszna, czy lepiej byłoby, gdyby waloryzacja dokonywana była każdego roku kształcenia przy spełnieniu warunku wysokości wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, można oczywiście dyskutować. Nie mniej, ocena zaskarżonej decyzji, jaką Sąd przeprowadza na podstawie przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. w Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Podniesiony w skardze zarzut naruszenie prawa materialnego – art. 122 ust. 3 Prawa oświatowego nie jest trafny. Orzekające w sprawie organy wyłożyły ten przepis w sposób bezpośredni, zgodnie z jego zapisem. Znacznie trudniej byłoby wyprowadzić z niego wniosek, na który powołuje się strona skarżąca. Ku tej interpretacji droga jest znacznie dalsza niż do wniosków zaprezentowanych przez SKO w Częstochowie. Oczywiście istnieją różne metody wykładni przepisów prawa. Jest przecież wykładnia celowościowa, ku której zmierza strona skarżąca, ale można ją stosować wówczas, gdy wykładnia językowa zawodzi i pozostawia margines swobody do dalszej interpretacji. W tym przypadku tak nie jest. Wydanie decyzji z takim wnioskiem, jaki prezentuje strona skarżąca, byłoby orzekaniem wbrew prawu. W tej sytuacji postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2024 r., poz. 935), nie mógł być uwzględniony. Z tego względu Sąd oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 tej ustawy.