III SA/Gl 1556/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 18 kwietnia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...]. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał bowiem, by zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, iż złożony wniosek zawiera co prawda uzasadnienie, ale nie przedłożono wraz z nim żadnych dokumentów na jego poparcie. Natomiast te, które zostały przedłożone w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy nie obrazują bieżącej sytuacji majątkowej skarżącego i trudno na ich podstawie ocenić wpływ wykonania decyzji na majątek wnioskodawcy. Ponadto zwrócono uwagę, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony w dniu 5 stycznia 2015 r., a skarżący nie uaktualnił podanych w nim informacji. Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., wniósł wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 kwietnia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że organ natychmiast po wydaniu zaskarżonej decyzji oraz sześciu innych decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące 2010 r. wszczął przeciwko skarżącemu siedem postępowań egzekucyjnych w administracji. Egzekucje rozpoczęły się w grudniu 2014 r. i dotyczyły łącznej należności uwzględniając odsetki w wysokości kilkuset tysięcy złotych. W ramach podjętych czynności egzekucyjnych zajęto wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego oraz inne wierzytelności, natomiast skarżący został wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych. Działania organu doprowadziły do całkowitego zniszczenia przedsiębiorstwa skarżącego oraz jego znakomitej, budowanej od kilkudziesięciu lat, pozycji na rynku, a w konsekwencji do zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej. Jak dalej wskazuje, skarżący utracił dorobek całego życia. Obecnie otrzymuje świadczenie emerytalne z ZUS w wysokości kilkuset złotych, ponieważ jego znaczna część została zajęta. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony sytuacją skarżącego, który nie może zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, choruje i nie stać go na wykupienie lekarstw. Zatem w ocenie skarżącego kontynuowanie działań egzekucyjnych wywoła jeszcze trudniejsze do odwrócenia skutki, co stanowi przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że jej rozstrzygnięcie zależało od oceny, czy skarżący wykazał zaistnienie nowych, względnie dotąd nie znanych okoliczności, które uzasadniają uwzględnienie wniosku o zmianę wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oceniając zatem wniosek skarżącego o zmianę postanowienia tutejszego Sądu z dnia 18 kwietnia 2016 r., w oparciu o przesłanki wynikające z art. 61 § 4 p.p.s.a., Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał bowiem zaistnienia takiej okoliczności, która uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Sąd wyjaśniając przyczyny odmowy udzielenia ochrony tymczasowej wskazał między innymi na brak aktualnych dokumentów związanych z bieżącą sytuacją finansową i majątkową, na podstawie których można by było ocenić wpływ wykonania decyzji na majątek wnioskodawcy. Tymczasem skarżący składając wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 kwietnia 2016 r. poza zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz tytułu wykonawczego nie nadesłał żadnych nowych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację majątkową i finansową. Przedłożone zaś dokumenty nic nowego do sprawy nie wniosły, bowiem Sąd był w ich posiadaniu już na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie z treści wniosku, poza lakonicznym sformułowaniem, że skarżący nie może zaspokajać swoich podstawowych potrzeb życiowych, choruje i nie stać go na wykupienie lekarstw, nie wynikają okoliczności świadczące o możliwościach płatniczych strony, posiadanym majątku czy też orientacyjnych choćby kosztach leczenia. Nie wiadomo również czy skarżący nadal figuruje na liście dłużników niewypłacalnych. Ponadto, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie okolicznością uzasadniającą zmianę postanowienia w sprawie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest fakt zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika co prawda, że skarżący zaprzestał wykonywania działalności w dniu 10 marca 2016 r., natomiast 16 maja 2016 r. został wykreślony z rejestru przedsiębiorców. Jednakże nie wspomniał o tym, iż w dniu wykreślenia z rejestru rozpoczął wykonywanie nowej działalności gospodarczej pod firmą B. K. A. Podsumowując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał by wystąpiły okoliczności, które uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.