III SA/Gl 1564/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek . W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) K. O. reprezentowana przez adwokata M. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za [...] r. w kwocie [...] zł. W skardze tej strona zawarła wniosek (tiret 1) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast w części zwanej "uzasadnieniem" strona jedynie zaznaczyła, ze natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bowiem jak zaznacza strona skarżąca "każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, tym niemniej w tym stanie faktycznym należność w kwocie [...] zł dalece wykracza poza możliwości majątkowe skarżącej". W dalszej części stwierdziła, że konieczność natychmiastowej zapłaty takiej kwoty pozbawi ją możliwości regulowania innych zobowiązań, zarówno publicznoprawnych jak i prywatnoprawnych, a w konsekwencji doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej i braku możliwości pokrycia usprawiedliwionych potrzeb skarżącej i jej rodziny. Na koniec strona zaznaczyła, że zaskarżoną decyzję wzruszono na podstawie domniemania konstytucyjności przepisu będącego podstawą wydanej wcześniej decyzji i w związku z tym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest według niej w pełni uzasadniony. Na poparcie swojej tezy powołała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 99/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określenie okoliczności faktyczne, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Wystosowanie jedynie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej z lakonicznym uzasadnieniem nie zawierającym żadnych dowodów na tezy w nim zawarte chociażby w postaci dokumentów potwierdzających trudną sytuację finansowo-materialną skarżącej uniemożliwia merytoryczną ocenę w ramach zasady skargowości. Zauważyć trzeba, iż przepis art. 61 ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że przepis ten ponadto wskazuje na ‘szkodę" (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wskazała jednoznacznych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony, również nie odwołała się do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony, ani nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "doprowadziłoby do likwidacji działalności gospodarczej i braku możliwości pokrycia usprawiedliwionych potrzeb Skarżącej i jej rodziny". Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.