III SA/Gl 1566/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na czynności Miasta K. w przedmiocie wyboru najkorzystniejszej oferty związanej z postępowaniem o zawarcie umowy koncesji na świadczenie usług polegających na zarządzaniu obiektami organizującymi imprezy masowe oraz zaniechania uznania czynności oferenta za uchylanie się od zawarcia umowy w kwestii wniosku Miasta K. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 16 stycznia 2015r. postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżonymi przez "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana – "A" lub skarżąca Spółka) czynnościami z dnia [...] r. i z [...] r. Koncesjodawca – Miasto K. dokonało wyboru oferty "B" sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej zwana – "B" ) jako najkorzystniejszej w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji na świadczenie usług polegających na zarządzaniu [...] w K. oraz zaniechało uznania czynności "B" za uchylanie się od zawarcia umowy wobec niezłożenia przez Spółkę wymaganych dokumentów. Po rozpoznaniu okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach 16 stycznia 2015 r., działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 2009r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.U. nr 19, poz. 101 ze zm. – dalej zwana – ustawą o koncesji), uwzględnił skargi "A" i uchylił zaskarżone czynności jako dokonane z naruszeniem wskazanego w uzasadnieniu wyroku prawa materialnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonych czynności Sąd orzekł w oparciu o art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. – dalej p.p.s.a.)., który nie został wykluczony przepisami szczególnymi ustawy o koncesji. Koszty postępowania sądowego zasądzono na wniosek skarżącej Spółki stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. obejmujących wpisy od skarg, koszty zastępstwa i opłatę za pełnomocnictwo. Sentencja wnioskowanego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku brzmiała następująco: 1. uchyla czynność Miasta K. polegającą na wyborze oferty "B" Sp. z o.o. w K. jako najkorzystniejszej; 2. uchyla czynność Miasta K. polegającą na uznaniu, że "B" Sp. z o.o. w K. nie uchylała się od zawarcia umowy koncesji; 3. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych czynności Miasta K. do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Miasta K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku datowanym z [...]r. Miasto K., działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., zwróciło się o rozstrzygnięcie wątpliwości co do sposobu wykonania oraz skutków jakie ma wywołać pkt 3 w zw. z pkt 2 sentencji ww wyroku przez określenie czy dokonane przez WSA rozstrzygnięcie, zgodnie z którym wstrzymana została wykonalność zaskarżonej czynności Miasta K. polegającej na uznaniu, że "B" nie uchyla się od zawarcia umowy koncesji, oznacza: - konieczność lub możliwość podjęcia przez Koncesjodawcę działań polegających na uznaniu "B" za uchylającego się od zawarcia umowy koncesji i w dalszej perspektywie czynności zmierzających do zawarcia umowy koncesji z oferentem, który złożył najkorzystniejszą ofertę spośród pozostałych ofert spełniających wymagania określone w opisie warunków koncesji tj. "A", albo - jedynie brak możliwości zawarcia umowy koncesji z "B", czyli skutek analogiczny jak w przypadku wstrzymania wykonalności zaskarżonej czynności Miasta K. polegającej na wyborze oferty "B" jako najkorzystniejszej, określony pkt 3 w zw. z pkt 1 sentencji wyroku. W uzasadnieniu podkreślono, że w ocenie Koncesjodawcy wątpliwości powstają wobec sytuacji, w której WSA wstrzymał wykonanie zaskarżonych czynności Koncesjodawcy, stąd w pozostałym zakresie, o ile to nie jest sprzeczne z wyrokiem WSA, czynności Koncesjodawcy mogą być podejmowane. W rezultacie należałoby uznać, iż treść pkt 3 w zw. z pkt 2 sentencji wyroku oznacza możliwość lub konieczność podjęcia przez Koncesjodawcę działań polegających na uznaniu "B" za uchylającego się od zawarcia umowy koncesji i w dalszej perspektywie czynności zmierzających do zawarcia umowy koncesji z oferentem, który złożył najkorzystniejszą ofertę spośród pozostałych ofert spełniających wymagania określone w opisie warunków koncesji tj. "A". W konsekwencji więc treść wyroku w zakresie określonym we wniosku nie pozwala w sposób jednoznaczny usunąć wątpliwości związanych ze sposobem wykonania wyroku oraz jego skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zdaniem Sądu wyrok z dnia 16 stycznia 2015 r. nie budzi wątpliwości. W myśl bowiem art. 27 ustawy o koncesji – ust. 1 zainteresowanemu podmiotowi, który ma lub miał interes w zawarciu umowy koncesji i który poniósł lub może ponieść szkodę w wyniku czynności podjętych przez Koncesjodawcę z naruszeniem przepisów ustawy, przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z mocy jego ust. 2 – w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.), jeżeli przepisy niniejszego rozdziału tej ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 ustawy o koncesji sąd nie może orzekać co do zarzutów i wniosków, które nie były zawarte w skardze, a uwzględniając skargę, może uchylić czynności podjęte przez koncesjodawcę, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów ustawy, które miało wpływ na wynik postępowania o zawarcie umowy koncesji (ust. 2). Zatem stosownie do treści art. 30 ust. 1 ustawy o koncesji Sąd nie może orzekać co do zarzutów i wniosków, które nie były zawarte w skardze. W tym zakresie regulacja tej ustawy w istotny sposób odstępuje od ogólnej zasady postępowania przed sądami administracyjnymi, wyrażonej w art. 135 p.p.s.a, dotyczącej niezwiązania zarzutami skargi i prawa orzekania w granicach danej sprawy. Z powyższych regulacji wynika, że wojewódzki sąd administracyjny orzeka wyłącznie co do zarzutów i wniosków zawartych w skardze i nie może uwzględnić skargi nawet wówczas, gdy stwierdzi inne wpływające na wynik postępowania naruszenia przepisów popełnione przez koncesjodawcę niż te, które wskazała strona skarżąca. Oznacza to, że Sąd wydając powołany wyrok ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów skargi i skontrolował, czy przy podejmowaniu przez Koncesjodawcę zaskarżonych czynności nie doszło do wskazanych w skardze naruszeń prawa, a w konsekwencji wydał rozstrzygnięcie stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy o koncesji. Odnosząc się więc do żądania przedmiotowego wniosku i analizy powołanego w nim art. 158 p.p.s.a. należy zauważyć, że przedmiotem wykładni może być sentencja wyroku, której konieczność zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Nie mieści się natomiast w ramach wykładni wyroku żądanie uzyskania wyjaśnień co do skutków wydanego wyroku, dalszego podejmowania czynności przez organ lub instytucję zobowiązaną do działania lub trybu prowadzenia danego postępowania. Natomiast jak bowiem wyżej wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015r. uchylił zaskarżone czynności Miasta K. tj. wybór oferty "B" jako najkorzystniejszej w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji na świadczenie usług polegających na zarządzaniu [...] oraz uznanie, że "B" nie uchyla się od zawarcia umowy wobec niezłożenia przez Spółkę wymaganych dokumentów. Zarówno treść tych rozstrzygnięcia jak i ich uzasadnienie nie mogą budzić wątpliwości, podobnie jak sposób wykonania powyższego orzeczenia. Tym bardziej, że rozstrzygnięcia wydano stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy o koncesji, a sama ustawa jednoznacznie określa tryb postępowania koncesjodawcy w sytuacjach, które wynikły w wyniku uchylenia skutków konkretnych czynności. W świetle powyższego należało stwierdzić, że wyrok i jego uzasadnienie nie nasuwają wątpliwości w zakresie, jaki Miasto K. objęło przedmiotowym wnioskiem jako wymagających rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 P.p.s.a.