III SA/Gl 1571/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1571/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o którą: 1) dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty cła w wysokości [...] zł dla towaru ujętego w dokumencie SAD nr [...] z dnia [...] r., 2) określono prawidłową kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł, 3) stwierdzono, iż powstała różnica w podatku akcyzowym wynosi [...] zł, a wynika ona z różnicy między prawidłowo określoną kwotą podatku akcyzowego w przedmiotowej decyzji a kwotą wynikającą ze zgłoszenia celnego, 4) dokonano zaksięgowania kwoty podatku akcyzowego w wysokości [...] zł, 5) określono prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, 6) stwierdzono, iż powstała różnica w podatku od towarów i usług wynosi [...] zł, a wynika ona z różnicy między prawidłowo określoną kwotą podatku od towarów i usług w przedmiotowej decyzji a kwotą wynikająca ze zgłoszenia celnego, 7) dokonano zaksięgowania kwoty podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, jednocześnie wzywając stronę do wpłacenia kwoty niedoboru w wysokości [...] zł. Powyższe orzeczenie – jak wynika z akt przedmiotowej sprawy – przesłane zostało wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia, na adres zamieszkania strony, tj. ul. [...] w Z. i wobec nieobecności adresata pozostawione na okres 14 dni w urzędzie pocztowym do odbioru, o czym stosowne zawiadomienia w postaci awiza umieszczono w skrzynce na korespondencję. Ponieważ przesyłka nie została odebrana zwrócono ją do tut. Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Stosownie bowiem do treści art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), doręczenie uważa się za skutecznie dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Z uwagi na to, że pierwsze awizo, umieszczone w skrzynce na korespondencję, datowane było na dzień [...] r. przyjęto, iż skuteczne doręczenie przesyłki zawierającej przedmiotowy wyrok nastąpiło w dniu [...] r. Tymczasem dnia [...] r. (data stempla pocztowego) skarżący zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o ponowne przesłanie na jego adres odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W jego motywach wyjaśnił, iż wysłana mu wcześniej korespondencja nie dotarła do niego, jako że poczta nie pozostawiła awiza w skrzynce na listy, choć powinna to była uczynić dwukrotnie. Dlatego też przesyłka została zwrócona Sądowi. Argumenty te potraktowane zostały jako uzasadnienie złożonego jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednakże rozpatrzenie takiego wniosku uzależnione zostało od spełnienia wszystkich określonych w art. 87 ustawy p.p.s.a. przesłanek. To oznacza, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (vide: art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (vide: art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna też dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (vide: art. 87 § 4 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z treścią art. 88 ustawy p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący domagał się przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym zgodnie z treścią wskazanych wyżej przepisów powinien był dokonać jednocześnie czynności, dla której przewidziany był termin. Z uwagi jednak na to, iż skarga kasacyjna zgodnie z art. 175 ustawy p.p.s.a. może być sporządzona jedynie przez osoby tam wymienione, tj. adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego (...), a skarżący do kręgu tych podmiotów nie należy, zatem przyjąć należało, iż nie mógł skutecznie złożyć wniosku do dokonania czynności, do której nie jest uprawniony. Dlatego też złożony wniosek jako niedopuszczalny należało odrzucić. Skoro bowiem art. 87 § 4 ustawy p.p.s.a. nakazuje równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonania czynności, której strona nie dokonała w terminie, to złożenie takiego wniosku bez dokonania tej czynności jest niedopuszczalne. Tym bardziej, że również inne wymogi formalne przewidziane w art. 87 ustawy p.p.s.a. nie zostały spełnione. Mianowicie skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które mogłyby potwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminu ustała dopiero w momencie wniesienia wniosku o przywrócenie terminu bądź na siedem dni przed jego złożeniem. Dlatego też niemożliwym było ustalenie czy przedmiotowy wniosek został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a., co oznacza, iż warunek ten również nie może być zachowany. Wobec powyższego przywołana przez skarżącego argumentacja, jakoby poczta nie pozostawiła awiza w skrzynce na listy, choć powinna to była uczynić dwukrotnie nie mogła odnieść zamierzonego skutku, skoro ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż zarówno pierwsze jak i drugie awizo pracownik poczty umieścił w skrzynce na korespondencję. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.