III SA/Gl 1581/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowa wszczęcia postępowania) w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonego postanowienia. A. R. w skardze złożonej pismem z dnia [...] r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu wobec podjęcia kontroli dotyczącej Skarżącego na podstawie imiennego upoważnienia nr [...] z dnia [...] r. w zakresie prawidłowości i rzetelności złożonego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym [...], zawarł wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania "w całości czynności kontrolnych prowadzonych przez [...] Urząd Skarbowy w K.". Uzasadniając złożony wniosek A. R. wskazał, że w sprawie "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", gdyż jego zdaniem działania [...] Urzędu Skarbowego w K. zmierzają do użycia środków przymusu w postaci grzywny czy przymusowego odebrania dokumentów. Podkreślił, że Organ kontrolując stwierdził, iż dochodzenie praw przez Skarżącego niepotrzebnie przedłuża postępowanie. Wskazał, że stanowisko Organu jest nie do przyjęcia wobec przepisów prawa, a jednocześnie powoduje, że zachodzi uzasadniona obawa podjęcia przez Organ kontrolujący czynności mogących przyczynić się do powstania znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Na mocy art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 61 P.p.s.a. postanowienie o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności może zostać wydane wyłącznie wówczas, gdy akt lub czynności - co do zasady - podlegają wykonaniu. Dopiero w drugiej kolejności bada się, czy spełnione są prawem przewidziane przesłanki wstrzymania, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym przedmiotem wstrzymania mogą być objęte tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, albowiem wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialne, np. decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonalności (zobacz postanowienie NSA z 16 kwietnia 2008 r., II Oz 325/08, LEX 493905). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżone skargą do sądu administracyjnego postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. utrzymujące w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w określonej sprawie, nie posiada takich cech, aby można było stwierdzić, że podlega wykonaniu. Wykonalność przy odmowie wszczęcia postępowania nie występuje. W związku z tym brak przedmiotu, który mógłby być rozpatrywany w ramach złożonego wniosku w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaskarżonym aktem jest postanowienie, a nie jakakolwiek inna czynność, dlatego Sąd nie może orzekać w zakresie wstrzymania "czynności kontrolnych", jak wnosiła Strona skarżąca. Sąd nie może wyjść poza granice przedmiotowe skargi określone w art. 61 § 3 zd. 3 P.p.s.a. Granice te wyznacza "akt" a nie jakakolwiek "czynność" dokonywana w ramach postępowania toczącego się przed Organem. Na pewne granice wskazuje też art. 135 P.p.s.a., ale odnosi się on do działania Sądu w celu "usunięcia naruszenia prawa", czyli dotyczy końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, a nie załatwiania kwestii wpadkowej, tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Brak cechy wykonalności zaskarżonego postanowienia oznacza, że Sąd nie może badać, czy Strona wskazała na przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd na mocy art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.