III SA/Gl 1586/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S., P.P.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę P.P.S. Dnia [...] (data stempla pocztowego) skarżąca J.S. przesłała do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Powyższą podpisał również P.P.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Oznacza to, że zaskarżona decyzja musi ingerować w sferę uprawnień i obowiązków podmiotu skarżącego, albowiem tylko wtedy dotyczy ona jego interesu prawnego, który – jak podkreśla się w doktrynie - winien być osobisty, własny i indywidualny (vide: B.Adamiak, J.Borkowski "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 2003 r., str. 424). W sprawach, których przedmiotem jest odpowiedzialność wspólnika spółki cywilnej za zaległość podatkową powstałą w podatku od towarów i usług interes prawny w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu przysługuje wyłącznie temu, kogo te sprawy bezpośrednio dotyczą. W niniejszym postępowaniu legitymację skargową do przeprowadzenia sądowej kontroli ma zatem wyłącznie J.S., albowiem postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło tylko jej osoby. To ona była też adresatem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]. Natomiast P.P.S. nie brał udziału w tym postępowaniu. Nie została mu też doręczona tak skarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, jako że stroną tego postępowania była jedynie J.S. W świetle powyższego nie można było uznać, iż P.P.S. ma interes prawny w kontroli tej decyzji. Ta nie została bowiem do niego skierowana, co więcej nie nakłada ona na niego żadnych obowiązków i uprawnień w tym zakresie, stąd nie może on domagać się jej uchylenia. Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest on bowiem podmiotem uprawnionym do złożenia skargi w tej sprawie. Jego odpowiedzialność jako wspólnika spółki cywilnej za zaległość podatkową powstałą w podatku od towarów i usług określono bowiem odrębną decyzją zarejestrowaną pod nr [...], którą Dyrektor Izby Skarbowej wydał w tym samym dniu. W tym stanie sprawy działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę P.P.S. należało odrzucić jako niedopuszczalną.