III SA/Gl 160/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R. G. (G.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o przywrócenia terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 marca 2014 r. odrzucił skargę R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], w związku nie uzupełnieniem przez skarżącego braków formalnych skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Pismem z dnia [...] r. R. G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych złożonej w niniejszej sprawie skargi, ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieni tego wniosku skarżący podniósł, iż o brakach formalnych, które stały się podstawą do odrzucenia skargi dowiedział się w dniu [...] roku na podstawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2014 roku, sygn. III SA/GL 160/14 o odrzuceniu skargi. Wskazał, iż jego zdaniem uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych nastąpiło bez jego winny, albowiem wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone dorosłemu domownikowi – jego córce K. G., która ze względu na liczne sprawy prywatne nie przekazała tego wezwania adresatowi – stronie skarżącej. R. G. stwierdził, iż takie wadliwe doręczenie nie powinno wywoływać dla niego negatywnych skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Nadto na mocy art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 art. 87 P.p.s.a stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do terminu złożenia omawianego wniosku, Sąd za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu przyjął dzień [...] r. tj. dzień odebrania przez skarżącego przesyłki zawierającej odpis postanowienia z dnia 25 marca 2014 r. o odrzuceniu złożonej przez niego skargi. W konsekwencji Sąd uznał, że termin do złożenia wniosku został zachowany. Kryterium braku winy o jakim mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12). Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, dlatego też jego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wykazane przez skarżącego okoliczności świadczyć mogą jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Zauważyć należy, iż wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało wysłane na wskazany w skardze adres. Korespondencję odebrał w dnu [...] r. dorosły domownik – córka skarżącego. W dniu [...] r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ewentualnie terminu do wniesienia skargi, do wniosku dołączono podpisaną skargę oraz oświadczenie K. G. z dnia [...] r.. Tym samym warunek, o którym mowa w § 4 art. 87 P.p.s.a. został spełniony – R. G. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonał czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie. Sąd stanął na stanowisku, iż brak przekazania R. G. kierowanej do niego przesyłki, co umożliwiłoby mu dochowanie terminu do dokonania określonej w wezwaniu czynności oznacza, że skarżący nie zadbał o należyte informowanie go przez domowników o korespondencji kierowanej do niego przez Sąd. Skarżący wskazał ,iż przebywał na wyjeździe służbowym w dniach od [...] do [...] r., jednakże trudno domniemywać, aby po powrocie z wyjazdu służbowego nie mógł nawiązać kontaktu ze swoją córką K. G. Również z oświadczenia K. G. nie wynika, iż ciężka sytuacja rodzinna (opieka nad H. L. oraz małoletnimi dziećmi) uniemożliwiała z nią kontakt. Nadto skarżący nie przekazał domownikowi lub domownikom, iż nie mogą oni odbierać przesyłek skierowanych do niego, jak również nie złożył stosownego zastrzeżenia pocztowego w zakresie niedoręczania przesyłek domownikom. Skutki wszelkich zaniedbań osoby, która podjęła się oddania pisma adresatowi obciążają skarżącego. Nie uzgadniając z domownikami sposobu informowania o korespondencji, skarżący wziął na siebie ryzyko uchybienia terminowi, bowiem wnosząc skargę powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji z sądu na podany w skardze adres. Ponadto do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie wpłynęło pismo skarżącego, informujące o zmianie podanego w skardze adresu, adresu dla doręczeń, czy miejsca zamieszkania za granicą. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a i art. 87 § 2 P.p.s.a orzekł jak na wstępie.