III SA/Gl 160/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 26 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 10 grudnia 2024 r. nr 13134/2024/DT w przedmiocie: ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki społecznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. 2. zasądzić od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 9 stycznia 2025 r., R. K. (dalej: "skarżący") wystąpił, za pośrednictwem pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 10 grudnia 2024 r. nr 13134/2024/DT umarzającą, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie wniosku o zwrot kosztów leczenia w wysokości 574,78 zł poniesionych przez skarżącego za świadczenia opieki zdrowotnej udzielone w zakresie okulistyki – kapsulotomię oka prawego wykonaną w dniu 2 lipca 2024 r. na terytorium Republiki Czeskiej. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "NFZ"), składając odpowiedź na skargę, poinformował, że uwzględnił skargę w całości w zakresie swojej właściwości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.") uchylając zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ poinformował, że skarżący wraz z wniesioną skargą dołączył decyzję z dnia 31 grudnia 2024 r. wydaną przez Prezesa NFZ w ramach właściwości [...] Oddziału NFZ. Załączona decyzja została wydana w stanie faktycznym analogicznym względem niniejszej sprawy, ale rozstrzygnięcie było inne. Z uwagi na rozbieżne rozstrzygnięcia stanowiące wynik dwóch różnych interpretacji prawa organ zwrócił się do Centrali NFZ w Warszawie – Departamentu Świadczeń Opieki Zdrowotnej celem rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych i usunięcia rozbieżności postępowania w oddziałach NFZ. Po uzyskaniu odpowiedzi Prezes NFZ dokonał samokontroli wydanej decyzji nr 13134/2024/DT i ją uchylił. Jednocześnie organ wydał w dniu 11 lutego 2025 r. nową decyzję o nr [...] uwzględniającą wniosek skarżącego. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 7 maja 2025 r., organ poinformował, że na wydaną przez Prezesa NFZ decyzję z dnia 11 lutego 2025 r. nr [...] skarżący nie złożył skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.s. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja ma miejsce w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Skoro zatem Prezes NFZ, korzystając z uprawnień autokontrolnych, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 10 grudnia 2024 r. nr 13134/2024/DT i wydał nową decyzję, uczynił to w przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a. terminie, a jednocześnie z informacji nadesłanych przez organ w piśmie z dnia 7 maja 2025 r. skarżący nie zaskarżył decyzji wydanej w tym trybie, to należało uznać, że zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania sądowego. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W pkt 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowego, do których zaliczono wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1c p.p.s.a. niniejsza sprawa nie była objęta obowiązkiem uiszczenia opłaty sądowej.