III SA/Gl 1613/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 listopada 2015 r. W dniu 18 listopada 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniesiony został sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Sprzeciw ten zawierał jednak brak formalny, ponieważ nie zawierał podpisu. W tej sytuacji, zarządzeniem z dnia 25 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej wezwany został do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu pod rygorem jego odrzucenia w terminie siedmiu dni. Odpis pisma zawierającego to wezwanie został doręczony pełnomocnikowi, do rąk upoważnionego pracownika kancelarii w dniu 11 grudnia 2015 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie dniu 18 grudnia 2015 r. braki formalne sprzeciwu nie zostały uzupełnione. W piśmie procesowym skarżącej z dnia 7 stycznia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 8 stycznia 2016 r., skarżąca złożyła sporządzony osobiście przez siebie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu wraz z podpisanym przez siebie egzemplarzem sprzeciwu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jej pełnomocnik, po otrzymaniu wezwania z Sądu przesłał je skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej, jednakże stosowna wiadomość nie dotarła do skarżącej z powodu "niewyjaśnionych przyczyn technicznych". Okoliczność tę skarżąca ustaliła w dniu 5 stycznia 2016 r. w wyniku audytu stanu spraw prowadzonych przed tutejszym Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na wstępie stwierdzić należy, że skarżąca zachowała siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej i jednocześnie wraz z wnioskiem dokonała czynności, której w terminie nie dokonała – złożyła bowiem podpisany przez siebie własnoręcznie sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Zakładając, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 5 stycznia 2016 r., kiedy to skarżąca, wg swojego oświadczenia, dowiedziała się o uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie zostały wiec zachowane wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu określone w art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. Wniosek należało więc rozpoznać merytorycznie w aspekcie winy strony (bądź jej braku) w uchybieniu terminu, a więc badając przesłankę materialną zawartą w art. 86 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie doradcy podatkowego i fakt osobistego jej działania w sprawie nie ma wpływu na wynikający z art. 67 § 5 P.p.s.a. obowiązek Sądu doręczania pism wyłącznie pełnomocnikowi. Strona skarżąca w treści pełnomocnictwa z dnia 2 kwietnia 2012 r., złożonego w niniejszej sprawie, nie ograniczyła zakresu umocowania pełnomocnika. Ewentualne problemy komunikacyjne w kontaktach pełnomocnika z mocodawcą nie stanowią przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 7 maja 2004 r., OZ 109/14 ONSA WSA 2004, nr 1 poz. 2, postanowienie WSA w Warszawie z 8 marca 2004 r.III SA 3211/03, niepubl.) Skarżąca, co należy podkreślić, poza powołaniem się na "niewyjaśnione przyczyny techniczne" nie uprawdopodobniła by poza pocztą elektroniczną nie miała innych możliwości kontaktu z pełnomocnikiem (rozmowa w kancelarii, telefon, faks etc.). Należy podkreślić, że zakłócenia w kontakcie pełnomocnika z mocodawcą mogą stanowić przesłankę przywrócenia terminu tylko wówczas gdy nie są zawinione przez którąkolwiek z tych osób, a w tym wypadku fakt taki nie został w najmniejszym stopniu uprawdopodobniony. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.