III SA/Gl 1620/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 listopada 2016 r. r. A sp. z o.o. w M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. wydanej w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. o wymierzeniu kary pieniężnej nr [...]. Wraz ze skargą pismem z tej samej daty skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. W piśmie z 12 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej również przyznał, iż skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniósł z ostrożności procesowej wobec wykrycia błędu w adresie skrzynki e-mailowej do doręczeń w systemie EPUAP i wniósł o nienadawanie skardze dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku poz. 718 t.j.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Aby więc skarga mogła być wniesiona najpierw musi być najpierw wydana decyzja drugoinstancyjna. Po jej skutecznym doręczeniu skarżący nabywa uprawnienie do wniesienia skargi w zakreślonym terminie. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko taki akt, który został wydany i skutecznie doręczony. W niniejszej sprawie natomiast, w chwili wniesienia skargi nie zostało rozpoznane odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, co za tym idzie również nie została wydana decyzja drugiej instancji. Skarżący złożył więc skargę przedwcześnie od aktu nieistniejącego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.