III SA/Gl 1622/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 zł ( słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. , po rozpatrzeniu odwołania T. S. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. [...] z dnia [...] r., nr [...] uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] r. w sprawie przyznania T.S. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2005. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2002 r., Nr 98, poz.1071 ze zm. – dalej Kpa) oraz art. 10 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634 ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] r. T.S. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w N. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 r., a następnie wnioskiem z 29 maja 2005 r. dokonał jego zmiany częściowo modyfikując i zwiększając powierzchnię działek rolnych. Deklaracja do płatności bezpośrednich na rok 2005 obejmowała 524 działki ewidencyjne zlokalizowane w powiatach: będzińskim, zawierciańskim, M. Z. oraz w gminach: C., Ł., M. Z., w obrębach ewidencyjnych: B., C., T., R. i położonych w ich obrębie dwunastu działek rolnych: A, B, C, D, E, F, G, H, K, L, M, P - o łącznej powierzchni wykorzystywanej w celu rolniczym wynoszącej 172,75 ha. W ramach wniosku powierzchnia 172,75 ha zadeklarowana została zarówno do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) jak i Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO). Wniosek poddany został procesowi kontroli w zakresie kompletności i zgodności danych, które wykazały nieprawidłowości skutkujące wezwaniem T. S. do uzupełnienia braków formalnych, które zostały przez Stronę poprawione.W toku kolejnych czynności weryfikacyjnych w systemie ZSZiK, wykryte zostały przez ARiMR błędy kontroli krzyżowej. Stwierdzone błędy skutkowały korektą powierzchni działek zakwalifikowanych do płatności. Jednocześnie oględziny dokonane przez organ w terenie pozwoliło na dokonanie identyfikacji działki [1] k. m. 50 obręb C. i znajdujących się w jej obrębie elementów. Postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustaleń, iż T. S. użytkował inną działkę ewidencyjną o innej powierzchni, co skutkowało wykluczeniem jej z płatności na rok 2005. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. rozstrzygnął postępowanie decyzją nr [...] z dnia [...] 6 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 w pomniejszonej wysokości przyznając płatność JPO w kwocie [...] zł do stwierdzonej powierzchni JPO-170,17 ha oraz płatności UPO w kwocie [...] zł do stwierdzonej powierzchni UPO-170,17 ha, przy jednoczesnym pomniejszeniu płatności UPO o kwotę [...] zł z tytułu zawyżenia deklarowanej powierzchni. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. wznowił postępowanie w sprawie przyznania T.S. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2005. Organ wskazał przy tym na powzięcie informacji o nowych okolicznościach istotnych dla sprawy, o których wiedzy nie posiadał na dzień [...] r. to jest na dzień wydania decyzji nr [...] . W ocenie organu nowe okoliczności wynikały z Raportu kontroli na miejscu nr [...] z dnia [...] r., która to kontrola wykazała nieprawidłowości polegające między innymi na błędach w deklaracjach działek rolnych. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. wydał decyzję uchylającą decyzję z dnia [...] r. i przyznał płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005 w pomniejszonej wysokości. Decyzja doręczona została dnia [...] r. przedstawicielowi T. S.- M. W.. W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w C.uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N., w oparciu o deklarację T. S. zawartą we wniosku o przyznanie płatności, korekty wniosku, dane zawarte w systemie ZSZiK oraz kontrolę na miejscu, wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...],, którą uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] r. i przyznał płatności bezpośrednie do gruntów rolnych za rok 2005 w pomniejszonej wysokości. Organ podkreślił, iż w toku postępowania wznowieniowego przed Kierownikiem Biura Powiatowego ARiMR w N. , na podstawie zebranego materiału dowodowego, ustalono, że powierzchnia do której Strona ubiegała się o przyznanie JPO na rok 2005 wynosiła 172,75 ha natomiast powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu wynosi 154,36 ha, również powierzchnia, do której Strona ubiegała się o przyznanie UPO do grupy upraw podstawowych na rok 2005 wynosiła 172,75 ha, a powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu wynosi 154,36 ha; Jak podkreślił organ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez T. S. do JPO/ UPO w stosunku do powierzchni stwierdzonej (pozytywnie zweryfikowanej) - wynosiła 11,91% powierzchni stwierdzonej - co skutkowało pomniejszeniem płatności w trybie przepisów prawa unijnego. Pomniejszając wysokość płatności bezpośrednich do gruntów rolnych organy powoływały obowiązujące w tym zakresie przepisy, w tym: - art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004r. ze zm.), który stanowi, że "jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej i/lub wizji lokalnej (kontroli na miejscu) wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a wyznaczonym obszarem (...) przekracza 3%, ale nie więcej niż 30% wyznaczonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach przyznania dopłat za jeden obszar - jednolita płatność obszarowa (JPO) - jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30% wyznaczonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy, - art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004r. ze zm.), który stanowi "jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej (...) przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeżeli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa, w związku z - art. 143b oraz 143c Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/2003, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE)nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (WEG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270 z 21 października 2003r., str. 1 z późn. zm; Dz. Urz UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3 t.40, str. 269, z późn. zm.) - "obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję" oraz " wykorzystywane użytki rolne oznaczają całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję dla jej celów statystycznych"; Organ na podstawie protokołu z czynności kontrolnych nr [...] z dnia [...]r.(który został włączony do akt sprawy) wykluczył z wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2005 działki ewidencyjne [2], [3], [4], [5], [6], [7] położone w województwie [...]m, Gmina Z., w obrębie B.. Organ zaakcentował, że T. S. w 2005 r. zadeklarował wskazane działki jako działkę rolną M o łącznej powierzchni 15,81 ha, jęczmień ozimy, i pobrał do niej płatność. Organ stwierdził, że w zakresie wielkości powierzchni jak i rodzaju uprawy- dla działek ewidencyjnych: [2], [3], [4], [5], [6], [7] [6], [7] zastosowano kod błędu DR10 oznaczający, iż grunt nie był utrzymywany w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Z danych w raporcie kontroli nr [...] z dnia [...] r., co podkreślił organ wynikało, iż na działce rolnej M nie jest prowadzona działalność rolnicza, gdyż na działkach ewidencyjnych [2], [3], [4], [5], [6], [7] [6], [7] znajdują się wyrobiska i że są to tereny nieużytkowane rolniczo. Organ zaakcentował, że kod błędu DR 10 jest kodem sankcjonującym, skutkującym trwałym wykluczeniem działki rolnej z płatności. T. S. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania - art. 145 §1 pkt 5, art. 150 § 2, art. 28, art. 107, art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 2, art. 7, art. 77, art. 107 Kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 143b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Pełnomocnik T.S. podkreślił, iż organ I instancji nie wskazał podstawy prawnej uzasadniającej uchylenie wydanej w tej sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1, pkt. 5 K.p.a. wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Strony, kontrola na miejscu mogła być przeprowadzona przed wydaniem pierwotnej decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich, a jej nieprzeprowadzenie stanowiło oczywiste zaniechanie organu, zaniedbanie przez organ obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, za które to zaniechanie organ ten ponosi wyłączną winę. Podkreśli przy tym, że do przeprowadzenia kontroli na miejscu w październiku 2009 doszło na wniosek Strony, a nie z inicjatywy Organu. Pełnomocnik Strony wskazał, że do kontroli na miejscu doszło już po wszczęciu przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. w sierpniu 2009 r. postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich za lata 2006, 2007 i 2008. W wyniku tego postępowania zostały wydane decyzje w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji, utrzymane następnie w mocy przez Prezesa ARiMR. W decyzjach w sprawie stwierdzenia nieważności wskazano, że decyzje o przyznaniu płatności bezpośrednich wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. To rażące naruszenie polegało na "błędnej obsłudze sprawy" i nie wykorzystania w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. "dostępnych w momencie wizualizacji w systemie informatycznym ZSZiK danych graficznych, w tym ortofotomapy" oraz "zgromadzanych w systemie ZSZiK warstw wektorowych i rastrowych jako danych graficznych GIS", co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003. Zdaniem Strony nie doszło do wyjścia na jaw w roku 2009 żadnych nowych okoliczności, które nie były organowi znane z niezależnych od tego organu przyczyn. Jak stwierdziła Strona, wskutek zaniechania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. i błędnego prowadzenia postępowania administracyjnego nie zostały wykorzystane środki dowodowe w postaci "zgromadzanych w systemie ZSZiK warstw wektorowych i rastrowych jako danych graficznych GIS" wskazujących na stan przedmiotowych działek na dzień 30 czerwca 2003. Zaniechanie to było tak znaczące, że wydane decyzje wskutek tego zaniechania rażąco naruszały prawo. Nadto Strona stwierdziła, że okoliczności dotyczące stanu działek na 30 czerwca 2003 nie mają przymiotu "nowości" w rozumieniu art. 145 § 1, pkt. 5 K.p.a. Dowody pozwalające na ustalenie tego stanu były Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. dostępne w chwili wydania pierwotnej decyzji, lecz w wyniku "błędnej obsługi sprawy" nie zostały przez ten organ wykorzystane, w wyniku czego doszło do rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Strony nie istnieje przesłanka pozwalająca na wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1, pkt. 5 K.p.a., lecz co najwyżej na stwierdzenie nieważności wydanej decyzji, czego oczywiście nie może dokonać sam Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. . Zatem, zdaniem Strony, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem tego przepisu, gdyż zaskarżoną decyzja uchylono decyzję dotychczasową, mimo braku podstawy do wznowienia postępowania. Ponadto, jak podkreślono, skoro przyczyną wznowienia postępowania jest działalność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. , to nie mógł z urzędu wznowić postępowania i prowadzić postępowania co do przyczyny wznowienia i istoty sprawy. Strona stwierdziła nadto, że nawet gdyby istniała przesłanka wznowienia postępowania, do właściwy w sprawie wznowienia postępowania byłby wyłącznie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. , a właściwym do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia i istoty sprawy byłby wyłącznie organ wskazany w postanowieniu Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. . Tak więc zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 150 § 2 K.p.a. Dalej Strona zarzuciła brak uzasadnienia faktycznego odnośnie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i w żaden sposób nie wyjaśnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w tym zakresie co uniemozliwia weryfikację poprawności rozstrzygnięcia. Pełnomocnik Strony zarzucił rażące naruszenie przez Organ art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Ponadto Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji nie wykonanie w sposób rażący obowiązku zgromadzenia całego materiału dowodowego w sprawie i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy celem ustalenia czy "działka rolna M" znajdowała się w dobrej kulturze rolnej 30 czerwca 2003 r., a jeżeli nie to w jakiej części w takiej "dobrej kulturze" się nie znajdowała, czym jak stwierdzono Organ naruszył art. 7 i art. 77 § 2 Kpa. Dalej, zdaniem Strony, organ bez jakiejkolwiek podstawy uznał, że cała "działka rolna M" nie znajdowała się w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r., czym naruszył art. 143b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, w związku z § 1 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przez ich niewłaściwe zastosowanie. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa w C. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego wznowienie postępowania w trybie art. 145 §1 pkt 5 Kpa dokonane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. , w wyniku ustaleń kontroli na miejscu w roku 2009, w stanowiło właściwą przesłankę do jego podjęcia, a w następstwie potwierdzenia tych okoliczności, do uchylenia pierwszej decyzji w sprawie Nr [...] przyznającej płatność do działek ewidencyjnych/rolnej niekwalifikujących się do płatności bezpośrednich. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie przesłanka do wznowienia postępowania zaistniała, a stanowi ją nowa istotna okoliczność jaką jest Raport z czynności kontrolnych z dnia [...] r. Dalej stwierdzono, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. nie mógł wcześniej (w toku postępowania o przyznanie płatności na rok 2005 do dnia wydania pierwszej decyzji w sprawie - Nr [...] ) wykryć błędu polegającego na przyznaniu prawa płatności do terenów nieuprawnionych, ponieważ nie dysponował wynikami kontroli na miejscu. Organ podkreślił, iż kontrolą na miejscu objętych jest tylko kilka procent wniosków w danym roku i typowanie do kontroli nie odbywa się z poziomu Biura Powiatowego lecz Centrali ARiMR w W., a wniosek T.S. nie został wytypowany do kontroli na miejscu. Organ zaakcentował, że możliwość wizualizacji działek na obrazie ortofotomapy przez ARiMR oraz analiza załączników graficznych dołączanych do wniosku przez rolników - została udostępniona ARiMR dopiero od roku 2006. Do roku 2005 włącznie ARiMR opierała weryfikację wniosków o dane systemu ZSZiK (Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli) wykorzystującego z kolei dane z ewidencji gruntów i budynków. W świertle powyższego organ uznał, iż brak kontroli na miejscu dla sprawy roku 2005 - nie stanowił, wbrew twierdzeniu Skarżącego, zaniechania organu I instancji, skutkującego stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Jak podkreślił organ odwoławczy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. nie miał też innych możliwości zakwestionowania deklarowanych działek do płatności przez Stronę, ponieważ ARiMR nie dysponowała w tym okresie narzędziem, jakim jest wizualizacja na obrazie ortofotomapy w systemie informatycznym ZSZiK. Z dostępnych ARiMR danych, w rozpatrywanym okresie sprawy T.S. , wynikało że deklarowane działki stanowią grunty rolne. Nadto organ podkreślił, że wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 149 w związku z art. 145 §1 pkt 5 Kpa winno skutkować podjęciem rozstrzygnięcia w trybie art. 151 Kpa. Strona w złożonym wniosku, co podkreślił Organ, osobiście podpisanym, zadeklarowała konkretny obszar rolny i wskazała numerycznie oznaczone działki do przyznania płatności bezpośrednich - zobowiązana była tym samym do uprawy tych konkretnych nieruchomości i utrzymywania ich w należytej kulturze rolnej. Wyniki Raportu stanowią natomiast, że grunt zajęty przez działki ewidencyjne - jest nieużytkiem, wyrobiskiem. Zastosowanie kodu, jak zaakcentowano, wymaga uzyskania dowodów potwierdzających okoliczności niedotrzymania warunków pomocowych, czyli nie utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Do sporządzonego przez inspektorów Raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni załączona została na płycie CD - dokumentacja fotograficzna działek, na której widać, że sporne działki są zarośnięte różnoraką roślinnością w postaci wieloletnich krzewów, chwastów, drzew. Widoczne są również wyrobiska, tereny komunikacyjne (drogi). Protokół z kontroli stanowi dowód w postępowaniu administracyjnym, który ma wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Raport z kontroli, po jego zatwierdzeniu jest przesyłany Wnioskodawcy, zatem Wnioskodawca mógł odnieść się do jego treści. Z akt sprawy nie wynika, by Strona z tego skorzystała. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. 2004r. Nr 65, poz. 600 ze zm.) - utrzymaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska jest: 1) uprawa roślin lub ugorowanie - w przypadku gruntów ornych, 2) koszenie okrywy roślinnej i jej usuniecie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca - w przypadku łąk (...), 3) wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw lub koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca - w przypadku pastwisk". Dalej stwierdzono,że Skarżący przedkładał w toku postępowania wypis z rejestru gruntów dla spornych działek, sporządzony przez Urząd Miasta Z. według stanu na dzień 17 marca 2005 r. Jego analiza pozwala stwierdzić, że większość działek objętych aktualnie kodem błędu DR10 stanowiły grunty rolne i pastwiska czyli grunty potencjalnie kwalifikujące się do płatności. Jednakże, jak zauważył organ, stan zapisany w wpisie z rejestru gruntów nie znajdował potwierdzenia w stanie faktycznym na gruncie, co dokumentuje raport kontroli z dnia 30 października 2009 r. Organ wskazał dalej, że nie można pojęcia działki ewidencyjnej bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. To rolnik decyduje ile działek rolnych, o jakiej wielkości i z jakim rodzajem uprawy zgłasza do wniosku o przyznanie płatności. Źródłem wszystkich danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek rolnika o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów ich weryfikowania przez ARiMR jest kontrola na miejscu i weryfikacja oświadczeń Wnioskodawcy. Organ podkreślił, że płatność można przyznać tylko do działek zadeklarowanych we wniosku na dany rok, o ile spełniają one ustawowe warunki w zakresie danych płatności. Stwierdzenie faktu, że określone grunty rolne nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., skutkuje trwałym wykluczeniem powierzchni, na której grunty takie są położone z przyznania płatności bezpośrednich. Dalej organ stwierdził, że kontrolowanym gospodarstwie podczas wizytacji w terenie inspektor dokonał oceny zastanego stanu faktycznego. W szczególności dokonał on stwierdzenia czy działki rolne były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003r. Z danych zawartych w Raporcie z czynności kontrolnych z dnia [...] r. m.in. wynika, że cała działka rolna Z oraz ZA (deklaracja z 2009r.) nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. oraz nie była wykorzystywana rolniczo również na dzień kontroli. Następnie organ podkreslił, że powyższe stwierdzenie skutkuje trwałym wykluczeniem działki rolnej z płatności. Czynności kontrolne, jak zauważył Organ, dokonane zostały na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U z 2008 r., Nr 170, poz.1051 ze zm.), a kontrola z udziałem Producenta jak i bez jego udziału jest tak samo skuteczna i poprawna. Dalej Organ zwrócił uwagę, że przedmiotem wnioskowania o płatności bezpośrednie na rok 2005 i jednocześnie przedmiotem postępowania organu ARiMR winien być stan faktyczny użytkowanych gruntów rolnych objętych wnioskiem - zarówno, co do powierzchni użytkowanej rolniczo, rodzaju uprawy, jak również utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, zgodnie z powołanym powyżej art. 143b Rozporządzenia WE 1782 oraz przy zachowaniu wymogów o czym stanowi Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań wytrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 z późn. zm.). Organ jednoczesnie odnósł się do podniesionych przez Stronę zarzutów braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz wadliwego uzasadnienia decyzji uznając je za bezzasadne. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty Strony w zakresie braku wskazania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej uzasadniającej uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 13 lipca 2006 r. oraz naruszenia art. 150 Kpa. Organ podkreślił, że przyczyną wznowienia postępowania nie była działalność organu lecz kontrola na miejscu, która wykryła szereg nieprawidłowości. Na tę decyzję skarżący za pośrednictwem pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie decyzji oraz wskazując, że działania organów są sprzeczne z przepisami i naruszają jego prawa. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: przepisu postępowania - art. 145 § 1, pkt. 5 Kpa, poprzez przyjęcie, że istniała wskazana w tym przepisie podstawa wznowienia postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisu postępowania - art. 150 § 2 Kpa poprzez rozstrzygnięcie o wznowieniu postępowania przez Kierownika T. Biura Powiatowego ARiMR, podczas gdy przyczyną wznowienia była działalność tego organu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania - art. 7 i art. 77 § 2 Kpa, poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania wyjaśniającego, nie zgromadzenie i nierozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 143b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, w związku z § 1 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przez ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że "działka rolna M" na dzień 30 czerwca 2003 r. w całości nie stanowiła "użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej, niezależnie od tego, czy była na nich prowadzona produkcja, czy też nie". W uzasadnieniu skargi Skarżący podnosił argumenty podobne jak w odwołaniach od decyzji przede wszystkim podkreślając, że jego zdaniem nie wyszły na jaw w roku 2009 żadne nowe okoliczności, które nie były organowi znane z niezależnych od tego organu przyczyn. Skarżący argumentował, że na skutek zaniechania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. i błędnego prowadzenia postępowania administracyjnego nie zostały wykorzystane środki dowodowe postaci "zgromadzanych w systemie ZSZiK warstw wektorowych i rastrowych jako danych graficznych GIS" wskazujących na stan przedmiotowych działek na dzień 30 czerwca 2003. Zaniechanie to było tak znaczące, jak stwierdził Skarżący, że wydane decyzje wskutek tego zaniechania rażąco naruszały prawo. W ocenie Skarżącego, w rzeczywistości dowodami, które miałyby wskazywać na to, że działki i dzień 30 czerwca 2003 nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej nie były wyniki kontroli na miejscu w dniu [...] - oczywistym jest bowiem, że poprzez taką kontrolę nie można ustalić stanu w jakim znajdowały się działki 6,5 roku wcześniej. Jak dalej stwierdził Skarżący takim dowodem były ortofotomapy, znajdujące się w ZSZiK i to na ich podstawie zostały wszczęte postępowania w sprawie nieważności decyzji za lata 2006, 2007 i 2008. Skarżący podkreślił, że zdjęcie lotnicze stanowiące tą ortofotomapę wykonane zostało dnia 5 sierpnia 2003 r., a więc istniało i było dostępne dla organu długo przed datą wydania pierwotnej decyzji ostatecznej. Dalej stwierdził, że zgodnie z art. 17 i nast. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 każde państwo członkowskie ustanawia zintegrowany system zarządzania i kontroli. System ten zgodnie z art. 20 tego Rozporządzenia obejmuje m.in. system identyfikacji działek rolnych. który ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji kartograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Wszystkie dane tego systemu powinny być dostępne organowi pierwszej instancji w chwili wydawania pierwotnej decyzji ostatecznej i zgodnie z art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 782/2003 organ pierwszej instancji był zobowiązany do dokonania, przed wydaniem decyzji, kontroli wniosku obejmującego weryfikacje kwalifikujących się powierzchni. Jeżeli organ tego nie uczynił, jak podkreślił Skarżący, stanowiło to zaniechania organu dokonane z naruszeniem prawa, którego skutki obciążać mogą wyłącznie ten organ. Skarżący podkreślił, że okoliczności dotyczące stanu działek na 30 czerwca 2003 nie mogą mieć przymiotu "nowości" w rozumieniu art. 145 § 1, pkt. 5 Kpa, gdyż dowody pozwalające na ustalenie tego stanu były dla Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. dostępne w chwili wydania pierwotnej decyzji, jako element zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, lecz w wyniku "błędnej obsługi sprawy" nie zostały przez ten organ wykorzystane, wskutek czego doszło do rażącego naruszenia prawa. Nie istnieje więc, zdaniem Skarżącego, przesłanka pozwalająca na wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1, pkt 5 Kpa lecz co najwyżej na stwierdzenie nieważności wydanej decyzji. Zdaniem Skarżącego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. nie mógł urzędu wznowić postępowania i prowadzić postępowania co do przyczyny wznowienia istoty sprawy. Ponadto Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację prawna w zakresie ustaleń faktycznych i uzasadnienia decyzji. Skarżący stwierdził, że Organy w ogóle nie wyjaśniły jakich szczegółowo dokonały ustaleń, co do stanu każdej z działek, jaki obszar "nie był użytkowany rolniczo", jaką powierzchnię zajmowały drogi, tereny zadrzewione i wyrobiska, a w szczególności w jaki sposób i na podstawie jakich faktów, stwierdzonych w czasie inspekcji terenowej w roku 2009 można dojść do ustaleń dotyczących stanu i sposobu wykorzystywania działek w roku 2003 i jaki związek ma "użytkowanie rolnicze" działek z ich "utrzymywaniem w dobrej kulturze rolnej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Organ podkreślił, że płatność można przyznać tylko do działek zadeklarowanych we wniosku na dany rok, o ile spełniają one ustawowe warunki w zakresie danych płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: "p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym, albowiem podjęte w sprawie rozstrzygnięcie ostateczne jest przedwczesne. Zdaniem składu orzekającego, organ drugiej instancji nie wyjaśnił bowiem należycie aspektów dotyczących przesłanek wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w myśl powyższych zasad jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r., nr [...] , którą utrzymał on w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] r., nr [...] uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] r. w sprawie przyznania T.S. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2005, która wydana została po wznowieniu postępowania w sprawie. Postępowanie dotyczące przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego w kwestiach nie uregulowanych w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( tj. Dz. U. z 2008 nr 170 , poz. 1051 ze zm.) mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ponieważ ustawa nie zawiera żadnych odmiennych regulacji gdy chodzi o instytucję wznowienia postępowania, w sprawie miały zastosowanie przepisy Rozdziału 12 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1, art 145a i 145b k.p.a.). i nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 146 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt 4 oraz art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony ( art. 147 k.p.a.) . Jak wynika z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji ( art.150 § 1 k.p.a). W rozpatrywanej sprawie organ wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na podstawie tego przepisu wznawia się postępowanie gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, przy czym podkreślić należy, że podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dla sprawy (patrz wyrok SN z 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 125/99 – Prok i Pr 2000 Nr 5, poz. 36 i wyrok SN z 6 marca 2002 r., sygn. akt III RN 75/01 –OSNAP 2002 Nr 17, poz.401) - okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji, - nowe fakty lub dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję. Gdy chodzi o pierwszą wskazaną przesłankę zauważyć należy, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody nie tylko muszą być nowe ale także muszą być okolicznościami ( dowodami ) istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Przez nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W rozpatrywanej sprawie za taką okoliczność: nową, istotną dla sprawy, istniejącą w dniu wydania decyzji o przyznającej T.C płatności do gruntów rolnych za rok 2005, a nie znaną organowi wydającemu decyzję organ ten uznał powzięcie informacji wynikających z Raportu kontroli na miejscu nr [...] z dnia [...] r., która to kontrola wykazała nieprawidłowości polegające między innymi na błędach w deklaracjach działek rolnych. W związku z powyższym należało ocenić, czy w roku 2009 doszło do wyjścia na jaw nowych okoliczności, które nie były organowi znane z niezależnych od tego organu przyczyn, czy też, jak twierdzi Skarżący, na skutek zaniechania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. i błędnego prowadzenia postępowania administracyjnego nie zostały wykorzystane środki dowodowe postaci "zgromadzanych w systemie ZSZiK warstw wektorowych i rastrowych jako danych graficznych GIS" wskazujących na stan przedmiotowych działek na dzień 30 czerwca 2003 r. Należy zauważyć, że wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 r. został złożony przez T.S. dniu [...] r., natomiast Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. wydał decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 w pomniejszonej wysokości w dniu 13 lipca 2006 r. Jak wskazał Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 221 akt administracyjnych) "możliwość wizualizacji działek na obrazie ortofotomapy przez ARiMR oraz analiza załączników graficznych dołączanych do wniosku przez Rolników - została udostępniona ARiMR dopiero od roku 2006. Do roku 2005 włącznie ARiMR opierała weryfikację wniosków o dane systemu ZSZiK (Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli) wykorzystującego z kolei dane z ewidencji gruntów i budynków." Należy zauważyć zatem, w świetle powyższego, że przed wydaniem decyzji z dnia 13 lipca 2006 r. Kierownik ARiMR w N. mógł mieć dostęp do innych niż kontrola na miejscu dokumentów pozwalających na weryfikację wniosku T.S. o przyznanie płatności bezpośrednich za 2005 r. czego organy nie wyjaśniły. Zaznaczyć przy tym należy, iż w trakcie postępowania Skarżący podnosił, iż Kierownik T. Biura Powiatowego ARiMR naruszył przepisy w zakresie właściwości organu, to jest art. 150 § 2 Kpa, poprzez rozstrzygnięcie o wznowieniu postępowania podczas gdy, jak zarzuca Skarżący, przyczyną jego wznowienia była działalność tego organu. Sąd zauważa, że art. 19 Kpa ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. W istocie treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności (art. 6 Kpa). Przestrzeganie tego obowiązku z urzędu oznacza, że organ bada swoją właściwość bez oczekiwania na wniosek strony w tym przedmiocie. Organ administracji publicznej powinien przestrzegać swojej właściwości z urzędu szczególnie wnikliwie na etapie wszczęcia postępowania. Z charakteru wszczęcia postępowania z urzędu wynika, że organ administracji publicznej powinien skrupulatnie zbadać swoją właściwość jeszcze przed podjęciem pierwszej czynności w sprawie, powodującej wszczęcie postępowania z urzędu. Naruszenie przepisów o właściwości przez organ prowadzący postępowanie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w takim postępowaniu (art. 156 § 1 pkt 1). Powyższy przepis nie tylko stanowi prawny instrument eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych przez organ, który nie jest właściwy w sprawie, ale spełnia również funkcję gwarancyjną w odniesieniu do spoczywającego na organie administracji publicznej obowiązku przestrzegania swojej właściwości miejscowej i rzeczowej (wyrok SN z dnia 29 maja 1991 r., III ARN 17/91, PiP 1992, z. 3, s. 108). Przedmiotem kontroli Sądu jest postępowanie administracyjne toczące się w trybie wznowienia postępowania (rozdział 12 działu II Kpa). Instytucja ta służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznych decyzji, które zostały wydane w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w wadliwy sposób. Kwalifikację tych wad zawierają poszczególne punkty art. 145 § 1 Kpa (odrębnym przypadkiem jest art. 145a Kpa.). Tryb i przebieg wznowienia postępowania zawiera istotne odrębności w stosunku do zwykłego trybu rozpoznawczego. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania należy wyróżnić trzy fazy: wszczęcia postępowania, rozpoznawczą, w której ustala się wystąpienie kwalifikowanej wadliwości postępowania i w razie stwierdzenia tej wadliwości ponownie rozpoznaje się sprawę administracyjną oraz fazę wydania decyzji. Sprawdzenie warunków dopuszczalności wznowienia postępowania w danej sprawie następuje we wstępnej fazie kontroli z art. 149 Kpa Przyjmuje się, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jest ono zatem jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Natomiast stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie oraz, jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 Kpa), mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 Kpa i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 Kpa. Ta zaś decyzja ma charakter merytoryczny i w jej ramach dokonywana jest ocena wystąpienia albo niewystąpienia przesłanek wznowienia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Organ nie rozpatrzył i nie uzasadnił w sposób jasny i jednoznaczny przesłanek wystąpienia bądź nie wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, co mogło mieć również wpływ na właściwość organu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji poprzedzającej organy nie wyjaśnił zaistniałej ich zdaniem przyczyny wznowienia postępowania, co uniemożliwia sądową kontrolę zasadności wznowienia postępowania. Powyższe procesowe zaniechania organu oznaczały naruszenie art.7(zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art.8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art.107§3 Kpa , mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uznał zatem za przedwczesne rozpatrywanie sprawy merytorycznie bez jednoznacznego rozstrzygnięcia powyższej kwestii. Z tego tez względu Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Z opisanych wyżej względów zachodziła konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).