III SA/Gl 1631/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 18 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu [...] Skarbowej w W. z dnia [...] r., którą określono M. Z. zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc [...], [...], [...] i [...] [...] r. W decyzji zostało zawarte pouczenie, że przysługuje od niej starga do tut. Sądu, za pośrednictwem organu odwoławczego, w terminie [...] dni licząc od dnia jej doręczenia. Zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Skargę z dnia [...] r. na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł pełnomocnik skarżącego. Przesyłka zawierająca skargę została złożona w Urzędzie Pocztowym w W. dnia [...] r. (odcisk datownika znajdujący się na kopercie). W skardze został również złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu drugiej instancji. Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wniósł między innymi o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia powołując się na datę doręczenia decyzji i datę złożenia skargi w urzędzie pocztowym. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył postanowienie z dnia [...] r., którym odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji uznając, że skarżący na poparcie swojego stanowiska nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających to żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) (zwaną dalej P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie [...] dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, gdzie termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeśli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczeniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a.). Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesienie go do sądu (art. 83 § 3 P.p.s.a.). Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 86 – art. 89 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może, po spełnieniu określonych w tych przepisach warunków, postanowić o przywróceniu terminu. Wydając niniejsze rozstrzygnięcie Sąd miał na uwadze następujące okoliczności faktyczne sprawy: - strona była wyraźnie pouczona w zaskarżonej decyzji o możliwości wniesienia skargi w terminie [...] dni licząc od dnia jej doręczenia, - termin ten był określony w dniach, - zaskarżona decyzja została doręczona stronie dnia [...] r. - wyznaczony termin [...] dni upłynął dnia [...] r., - przesyłka, zawierająca skargę, została nadana w urzędzie pocztowym dnia [...] r., czyli po terminie do złożenia skargi, - pełnomocnik strony nie wnosił o przywrócenie terminu. Sąd, uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne i cytowane przepisy, postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., w związku z wniesieniem skargi po upływie terminu do jej złożenia. Natomiast nawiązując do wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji organu drugiej instancji, dodatkowo nadmienić należy, że wniesienie skargi po terminie powoduje, że czynność w postaci złożenia skargi nie może być uznana za skuteczną. Bezskuteczność czynności stanowi ogólny skutek uchybienia terminu, powstający automatycznie w wypadku każdego uchybienia terminu procesowego (zob.. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., s. 204). Tym samym, wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, kierowany do sądu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wywołuje skutek i podlega rozpatrzeniu dopiero wtedy, gdy skarga nie podlega odrzuceniu z przyczyn podanych w art. 58 § 1 P.p.s.a., tzn. między innymi, gdy nie zawiera braków formalnych i została wniesiona w stosownym terminie. Wówczas sąd zobowiązany jest do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (art. 132 P.p.s.a.), a skarga może być uznana za "wniesioną" (art. 61 § 1 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a.) wywołując skutki w ramach tymczasowej ochrony w postaci konieczności rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie. Wynika to też z tego, że tylko przy rozpatrzeniu sprawy co do istoty i wydaniu wyroku występują skutki wstrzymania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd z urzędu wstrzymuje wykonanie zaskarżonej czynności lub aktu na podstawie art. 152 P.p.s.a. Natomiast, gdy skarga zostanie oddalona, strona składając skargę kasacyjną od takiego orzeczenia może wnosić o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (zob. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). W przedmiotowej sprawie skarga podlega odrzuceniu, dlatego wniosek o wstrzymanie nie może zostać rozpatrzony. .