III SA/Gl 169/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 grudnia 2023 r. nr PSIII.8640.597.2023 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Śląski (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji), zaskarżoną decyzją z 20 grudnia 2023 r., nr PSIII.8640.597.2023, działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (aktualny tekst jedn. z 26 lutego 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 475 ze zm.; dalej: ustawa), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania I. G. (dalej: strona, skarżąca), od decyzji Prezydenta Miasta C. (dalej: organ I instancji; organ zatrudnienia) z 16 listopada 2023 r., nr: [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 października 2023 r., postanowił utrzymać tę decyzję w mocy. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca, w dniu 21 lipca 2023 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. (PUP) uzyskując status osoby bezrobotnej, której odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Została prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawartych w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w szczególności o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz na wezwanie urzędu pracy, a także o konsekwencjach niestawienia się. W dniu 10 sierpnia 2023 r. wyznaczono skarżącej termin zgłoszenia w PUP przypadający na dzień 9 października 2023 r., którego przyjęcie do wiadomości potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej bezrobotnego (część "E"). Strona nie zgłosiła się w PUP w wyznaczonym terminie ani w ciągu 7 dni po tej dacie nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ I instancji skierował więc do skarżącej zawiadomienie z 24 października 2023 r. o wszczęciu z urzędu postępowania, umożliwiając jej zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie w sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Skarżąca w określonym terminie nie zajęła stanowiska w sprawie, zatem organ I instancji wydał 16 listopada 2023 r. decyzję, orzekając o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 października 2023 r. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a", art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4 ca ustawy o promocji zatrudnienia i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Ww. decyzja została doręczona stronie 28 listopada 2023 r. Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji do Wojewody Śląskiego. W piśmie z 29 listopada 2023 r. skarząca argumentowała, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, ponieważ w tym czasie przebywała na terapii Psychiatrycznej na Oddziale Dziennym w E w C. . Do ww. odwołania strona dołączyła w oryginale zaświadczenie lekarskie z 29 listopada 2023 r., w którym poświadczono, że skarżąca brała udział w terapii w ramach Dziennego Oddziału Psychiatrycznego w dniach 28 sierpnia 2023 r. do 28 listopada 2023 r. Zaskarżoną decyzją z 20 grudnia 2023 r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z kolei, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Organ odwoławczy stwierdził, że strona pomimo prawidłowo wyznaczonego terminu, nie stawiła się 9 października 2023 r. i nie poinformowała w ciągu 7 dni od tej daty o przyczynie niestawiennictwa. Przyczynę tę podała dopiero we wniesionym 29 listopada 2023 r. odwołaniu, wskazując na odbywanie terapii psychiatrycznej w Dziennym Oddziale Psychiatrycznym. Organ II instancji dalej wskazywał, że strona przedstawiła zaświadczenie lekarskie z 29 listopada 2023 r. wydane przez lekarza specjalistę psychiatrii, które potwierdza, że była pacjentką Oddziału Psychiatrycznego i brała udział w terapii w ramach Dziennego Oddziału Psychiatrycznego w okresie od 28 sierpnia 2023 r. do 28 listopada 2023 r. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji stwierdził, że skarżąca o okoliczności odbywania terapii jako przyczynie niezgłoszenia powiadomiła po upływie 7 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa, zatem nie może ona zostać uwzględniona. Na decyzję Wojewody Śląskiego, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego poprzez dokonanie błędnych ustaleń, iż stan zdrowia skarżącej w okresie, kiedy strona przechodziła terapię psychiatryczną (od 28 sierpnia 2023 r. do 28 listopada 2023 r.) nie stanowiła przeszkody do dochowania przez skarżącą 7 dniowego terminu do powiadomienia organu o przyczynie niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie oraz błędne ustalenie, iż skarżąca pomimo możliwości wypowiedzenia w sprawie (przedstawienia powiadomienia organu o przyczynie niestawiennictwa w Urzędzie Pracy) tego nie uczyniła, w sytuacji, kiedy z nieznanych skarżącej przyczyn, zawiadomienie Urzędu Pracy z 24 października 2023 r. o wszczęciu postępowania nie zostało jej doręczono ani nie było awizowane; 2. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące konsekwencją naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W konsekwencji strona wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody Śląskiego z 20 grudnia r., nr PSIII.8640.597.2023, oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej argumentował, że błędnym, jest ustalenie organu II instancji, że strona będąc pacjentką Oddziału Psychiatrycznego w okresie od 28 sierpnia 2023 r. do 28 listopada 2023 r. nie potwierdza, że w tym okresie stan jej zdrowia w związku z terapią uniemożliwiał jej dochowanie 7 dniowego terminu do powiadomienia o tej przyczynie. Natomiast, jak dalej wskazywał pełnomocnik skarżącej, zgodnie z treścią załączonego do skargi historii choroby, skarżąca, co najmniej od 2005 r. zmaga się ze stanami depresyjnymi, leczy się psychiatrycznie i wielokrotnie korzystała z wizyt lekarskich u lekarzy specjalistów psychiatrów oraz leczenia farmakologicznego. Skarżąca została poinformowana o wyznaczeniu jej terminu zgłoszenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. przypadającym na dzień 9 października 2023 r., była cały czas przekonana, że termin zgłoszenia się do Urzędu Pracy przypada na dzień 28 listopada 2023 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podniósł, że skarżąca o okoliczności odbywania terapii jako przyczynie niezgłoszenia powiadomiła po upływie 7 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa, zatem nie może ona zostać uwzględniona. Ustawodawca nie określił bowiem, jak wskazano w odpowiedzi na skargę, jakiejkolwiek szczególnej formy powiadomienia, stąd uznać należy, że wystarczające jest zawiadomienie telefoniczne (strona podała w dniu rejestracji numer telefonu), doręczenie zaświadczenia lekarskiego za pośrednictwem poczty lub osoby trzeciej bądź w inny sposób. Niniejszego obowiązku skarżąca jednak nie dopełniła. Przy czym jak dalej uzasadniano, skarżąca została prawidłowo pouczona o obowiązkach bezrobotnego i konsekwencjach ich niedopełniania, w tym o skutkach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w organie zatrudnienia. Z kolei nawiązując do podnoszonej przez skarżącą okoliczności dot. nieotrzymania awiza przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie organu I instancji z 24 października 2023 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 października 2023 r. z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, organ II instancji wskazywał w odpowiedzi na skargę, że – po pierwsze – okoliczności tej skarżąca nie podniosła w treści wniesionego odwołania stąd organ odwoławczy nie dokonał ustaleń w tym zakresie. Po drugie, jak wynika z akt sprawy, przesyłka nadana została 24 października 2023 r. w siedzibie operatora pocztowego następnie została awizowana po raz pierwszy 25 października 2023 r. a zawiadomienie o niej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne zawiadomienie o tej przesyłce pozostawiono 3 listopada 2023 r. i umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Niniejsza przesyłka jako nieodebrana w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia została zwrócona nadawcy 9 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z 20 grudnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z 16 listopada 2023 r. orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 października 2023 r. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, a mianowicie - warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem, samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musi, więc, stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia, o czym stanowi art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zaś bezrobotny potwierdza własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 przedmiotowej ustawy dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Choć prawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym ("uzasadniona przyczyna"), to nie powinno budzić wątpliwości, że w tym przypadku chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które - obiektywnie rzecz ujmując - uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2022 r., I OSK 2803/20, Legalis nr 2748013; także: wyrok WSA w Gliwicach z 23 stycznia 2024 r., III SA/Gl 525/23, Legalis nr 3039703; wyrok WSA w Gliwicach z 18 maja 2023 r., III SA/Gl 109/23, Legalis nr 2929711). Bezrobotny ma jedynie wskazać uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd terminie. Z kolei, okoliczności przedstawione przez bezrobotnego podlegają ocenie przez właściwy organ administracji publicznej. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że w karcie rejestracyjnej bezrobotnego (część "E") strona już 10 sierpnia 2023 r. informowała organ zatrudnienia, że planuje udział w terapii w ramach Dziennego Oddziału Psychiatrycznego w dniach 28 sierpnia 2023 r. do 28 listopada 2023 r. Na powyższą okoliczność skarżąca przedłożyła zaświadczenie NZOZ Centrum Zdrowia Psychicznego E z 4 sierpnia 2023 r., z którego wynika, że strona odbyła rozmowę kwalifikacyjną do grupy psychoterapeutycznej, po której termin przyjęcia na Dzienny Oddział Psychiatryczny został wyznaczony na 28 sierpnia 2023 r. Wobec tego, jej twierdzenia i przedłożona dokumentacja, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zdrowia podlegają ocenie organu, co do przyczyny niestawiennictwa. Oceny tej jednak zabrakło w zaskarżonej do Sądu decyzji. Organ II instancji całkowicie bowiem pominął argumentację strony zawartą w karcie rejestracyjnej bezrobotnego (część "E"), pod którą widnieje podpis strony i pracownika organu. Tym samym decyzja została wydana również z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., bowiem argumentacja organu jest niepełna (nie odnosi się do oświadczeń strony zawartych w aktach administracyjnych) i tym samym nieprzekonująca. Organ oparł swoje stanowisko na błędnym stwierdzeniu, że skarżąca o okoliczności odbywania terapii jako przyczynie niezgłoszenia powiadomiła po upływie 7 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa, zatem nie może ona zostać uwzględniona, podczas gdy z akt administracyjnych wyraźnie wynika, że strona o powyższej okoliczności informowała organ zatrudnienia już 10 sierpnia 2023 r., jak również przedłożyła stosowne zaświadczenie lekarskie. Podsumowując, niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie może, ale nie musi skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej. Jeżeli w terminie do 7 dni strona powiadomi organ o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, brak jest przesłanki do orzeczenia wobec niej o utracie statusu osoby bezrobotnej. Podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa organ związany jest regułami postępowania administracyjnego, określającymi jego obowiązki tak w zakresie prowadzenia postępowania jak i orzekania. Przede wszystkim organ powinien przestrzegać zasady wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Ocena czy dana okoliczność została udowodniona może bowiem nastąpić dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) w przeciwnym wypadku nosi cechy dowolności. Wskazane uchybienia procesowe i błędna wykładnia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia sprawiają, że skarga jest zasadna. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, opisana w skardze i odwołaniu oraz uprawdopodobniona zaświadczeniami lekarskimi sytuacja zdrowotna i osobista skarżącej może być zatem uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Na powyższe strona zresztą zwracała uwagę już 10 sierpnia 2023 r., a także przedstawiła zaświadczenie lekarskie z 4 sierpnia 2023 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni powyższą ocenę prawną co do wykładni art. 34 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji i zatrudnienia mając przy tym na uwadze obowiązki wynikające z art. 7 i z art. 8 k.p.a., które nakazują brać pod uwagę słuszny interes obywateli oraz prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przy czym uzasadnienie decyzji powinno odnosić się nie tylko do zarzutów i dokumentów dołączonych do odwołania (zaświadczenie lekarskie z 29 listopada 2023 r.), ale również do dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych przedstawionych przez stronę 10 sierpnia 2023 r. (zaświadczenie lekarskie z 4 sierpnia 2023 r.; oświadczenie strony zawarte w karcie rejestracyjnej bezrobotnego - część "E"). Organ II instancji powinien mieć przy tym na uwadze, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego (konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze), którego przedmiotem nie jest jedynie weryfikacja zaskarżonej decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Równocześnie Sąd przypomina, że obowiązkiem organu administracji, który występują w postępowaniu przed sądem administracyjnym jako podmiot, który wydał zaskarżony akt, jest przekazanie Sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 55 § 2 in principio p.p.s.a.). W niniejszej sprawie ww. obowiązek nie został spełniony, w zakresie w jakim nakazuje organowi administracji do przekazania akt uporządkowanych. Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji przedkładane Sądowi administracyjnemu powinny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli spis treści dotyczący wszystkich – przy tym – ułożonych chronologicznie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Wobec powyższego, na podstawie art 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił decyzję organu II instancji. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej Sąd działając na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Na koszty te składa się wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. z 24 sierpnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Jednocześnie Sąd uznał, że nie ma podstaw do zasądzania zwrotu błędnie uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa w sprawie związanej z zatrudnieniem skarżącej (aktywizacji zawodowej). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. "f" ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. z 4 września 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 2111) nie podlega opłacie skarbowej złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach dotyczących m.in. zatrudnienia.