III SA/Gl 1696/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia sprostować z urzędu postanowienie z 4 lipca 2012 r. w ten sposób, że w jego uzasadnieniu na każdej ze stron zawarte w nagłówku oznaczenia sygnatury "III SA/Gl 2060/11" zastąpić oznaczeniem "III SA/Gl 1696/11", na pierwszej stronie uzasadnienia usunąć wyraz "[...]", w miejsce słów "S1" wpisać "S2" oraz "W1" wpisać "W2". Postanowieniem z 4 lipca 2012 r. tutejszy Sąd przywrócił skarżącej termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 24 stycznia 2012 r., którym odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia na każdej stronie oznaczono sygnaturę sprawy "III SA/Gl 2060/11", mylnie oznaczono na pierwszej stronie uzasadnienia datę wniosku z 10 listopada 2011 r., nazwisko prezesa zarządu skarżącej spółki J.S. oraz osoby odbierającej przesyłkę M.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w uzasadnieniu postanowienia błędnej sygnatury, mylne określenie daty wniosku jak i błędy pisarskie w nazwiskach stanowią oczywistą omyłkę. Nadto niniejsze sprostowanie postanowienia jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.