III SA/Gl 17/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r., Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z [...] r. określającą skarżącemu "A" Sp. z o.o. w K. kwotę opłaty paliwowej za październik 2014r. w wysokości 686,80 zł oraz określił kwotę opłaty paliwowej za ten miesiąc w kwocie 676,70 zł. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 §1 pkt 2 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2015r. poz. 613) oraz art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k, art. 371, art. 37m, art. 37n ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1, art. 37q ustawy z 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j. t.: Dz. U. z 2015r., poz. 641). W uzasadnieniu wskazał zaś stan faktyczny sprawy i stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z [...] r. znak sprawy: [...] określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2014r. w kwocie 11.016 zł. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, iż podatnik w ww. okresie rozliczeniowym dokonał zakupu oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy, który następnie oferował do sprzedaży detalicznej na stacji paliw w M. w ilości co najmniej 6.046 litrów. W związku z powyższym organ podatkowy podkreślił, iż nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony, jest również przedmiotem opodatkowania akcyzą. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazał również, iż została ona wydana w związku z przeprowadzoną kontrolą podatkową w dniach 9-20 lutego 2015r. Przedmiotem kontroli było sprawdzenie, czy podatnik wykonywał obowiązki wynikające z przepisów ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2008r. (j. t. Dz. U. z 2014r. poz. 752 ze zm.) w zakresie obrotu paliwami silnikowymi w okresie od 01.07.2014r. do 31.12.2014r. Kontrola została zakończona protokołem kontroli z [...].. nr [...] W świetle powyższych ustaleń organ pierwszej instancji postanowieniem z 26 marca 2015r. znak sprawy: [...] wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości opłaty paliwowej za badany okres, które zostało zakończone 31 lipca 2015r. wydaniem decyzji określającej kwotę opłaty paliwowej za październik 2014r. w wysokości 686,80 zł. Strona wniosła od niej odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji: a) art. 122 §1 o.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zachodzącego w sprawie, b) art. 180 §1 o.p. poprzez oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na dowodach sprzecznych z prawem, c) art. 191 o.p. poprzez dokonanie przez organ podatkowy dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż na odwołującym ciążył w październiku 2014r. obowiązek opłaty paliwowej z uwagi na podleganie przez odwołującego na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego. Uzasadniając wniesione odwołanie pełnomocnik strony w pierwszej kolejności stwierdził, iż organ podatkowy oparł swoje ustalenia wyłącznie na wynikach kontroli przeprowadzonej przez WIIH w K. , która to kontrola wykazała, iż paliwo znajdujące się w magazynach odwołującego nie spełniało wymagań jakościowych w zakresie temperatury zapłonu. Organ podatkowy wskazał przy tym, że skoro kontrolowany oferował do sprzedaży paliwo niespełniające wymagań jakościowych, to tym samym oznacza to, że handlował paliwem pochodzącym z nieznanego źródła. Ustalenia poczynione przez organ są jednak, zdaniem pełnomocnika, całkowicie dowolne i co najważniejsze nie znajdują oparcia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ podatkowy ustalił bowiem ponad wszelką wątpliwość, iż jedynym i wyłącznym dostawcą paliwa do spółki była firma "B" Sp. z o.o. w C. , co w konsekwencji oznacza, iż paliwo znajdujące się w magazynach spółki mogło pochodzić wyłącznie od wskazanego wcześniej dostawcy. Ponadto, w opinii pełnomocnika strony z ustaleń poczynionych przez organ podatkowy wynika niezbicie, iż paliwo znajdując się w magazynach odwołującego w trakcie kontroli WIIH w K. [...] r. było paliwem o znanym źródle pochodzenia, albowiem bezsprzecznie pochodziło ono od dostawcy "B" Sp. z o.o. w C. Nie można, jak twierdzi pełnomocnik strony, zasadnie przyjąć jak chce tego organ podatkowy, że różnica w zakresie jednego parametru paliwa oznacza, że mamy do czynienia z innym paliwem niż to, które zostało dostarczone przez dostawcę paliwa; Takie wnioskowanie nie wytrzymuje krytyki albowiem jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego - jest bowiem oczywistym, że paliwo zmienia swoje właściwości. Przyjęcie takiego wnioskowania doprowadziłoby do sytuacji całkowicie kuriozalnych albowiem mogłoby spowodować zakwestionowanie przez organ podatkowy źródła pochodzenia paliwa tylko i wyłącznie w oparciu o stwierdzoną różnicę w jednym z parametrów paliwa. W tym zakresie, jak stwierdza pełnomocnik, organ podatkowy dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co oczywiście pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 191 O.p. W ocenie skarżącego organ podatkowy naruszył reguły procesowe, albowiem dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób wybiórczy, uznając za wiarygodne dowody pasujące mu do z góry założonej tezy, jednocześnie odrzucając dowody w pełni wiarygodne. Pełnomocnik wskazał również, iż jedynym dowodem, na którym opierał się organ podatkowy formułując tezę, że paliwo znajdujące się w magazynach odwołującego się jest niewiadomego pochodzenia, jest protokół z kontroli WIIH w K. , która - jego zdaniem - była przeprowadzona w sposób sprzeczny z prawem, co w konsekwencji oznacza, iż ustalenia poczynione w trakcie jej trwania nie mogą stanowić dowodu w jakimkolwiek postępowaniu, również podatkowym. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy o inspekcji handlowej (Dz. U. z 2014r. poz. 148), a także art. 16 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2006r. Nr 169, poz. 1200) oraz art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (j. t. Dz. U. z 2013r. poz. 672), kontrolę jakości paliw u przedsiębiorcy oraz biopaliw ciekłych u rolników wytwarzających je na własny użytek przeprowadza inspektor po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli jakości paliw, które winno zawierać m. in. oznaczenie firmy kontrolowanego. Tymczasem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli o nr [...] wydane 27 października 2014r. wskazywało jako kontrolowanego: "A" Sp. z o.o. M. ul. [...] . Oznaczenie kontrolowanego jest, jak podnosi pełnomocnik strony, nieprawidłowe albowiem prawidłowe oznaczenie odwołującego to: "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. ul. [... ], [...] K. . W opinii pełnomocnika, oznaczenie przedsiębiorcy objętego kontrolą polega na wskazaniu nazwy oraz siedziby w sytuacji, gdy przedsiębiorca jest osobą prawną (S. M., Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz). W oznaczeniu kontrolowanego chodzi o nazwę przedsiębiorcy będącego osobą prawną, w tym także siedzibę (K. C., Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, wyd. VII). Tak więc zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny jedynie upoważnienie do przeprowadzenia kontroli odpowiadające warunkom zawartym w treści art. 79a ust. 6 pkt 1-9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi podstawę do przeprowadzenia czynności kontrolnych (Swoboda działalności gospodarczej. Komentarz, LEX/el. 2012, Sieradzka M). Tym samym wszelkie działania kontrolne podjęte przez inspektorów działających z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. były sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa regulującymi podstawowe wymagania w zakresie czynności kontrolnych prowadzonych przez organy administracji publicznej, a tym samym całkowicie bezskuteczne. Wskazując na powyższe, pełnomocnik podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 180 O.p. jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tym samym zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny przesłanką uznania środka dowodowego za dowód w rozumieniu art. 180 §1 O.p. jest jego niesprzeczność z prawem. Obowiązkiem organu podatkowego jest czuwanie nad tym, ażeby nie posłużyć się dowodem sprzecznym z prawem, a ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego może nastąpić wyłącznie legalnymi środkami dowodowymi (Piotr Pietraszak, Ordynacja Podatkowa Komentarz, LEX 2013). Pełnomocnik zwrócił przy tym uwagę na orzeczenie NSA, który w wyroku z 27 maja 1998r. sygn. akt I SA/Kr 827/97, podkreślił, iż przeprowadzenie kontroli "źródłowej" u strony z przekroczeniem zakresu oznacza, że protokół z tej kontroli, jako sporządzony niezgodnie z prawem, nie może być dowodem w sprawie. Zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie gospodarczej: Dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karnym-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Zgodnie z literalną wykładnią ust. 7 usytuowanego w art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dokument, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla takiego upoważnienia, w ogóle nie może stanowić podstawy do przeprowadzenia kontroli. Wyniki przeprowadzonej kontroli nie mogą zatem rodzić żadnych skutków prawnych. Odnosząc się natomiast do naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego, pełnomocnik strony podkreślił, iż decyzja określająca stronie wysokość podatku akcyzowego za październik 2014r. oparta została na dowodach sprzecznych z prawem, co w konsekwencji oznacza, iż dowody takie nie mogły stanowić podstawy dla ustaleń faktycznych przyjętych przez organ podatkowy. Powyższe świadczy zatem o tym, iż wbrew twierdzeniu organu podatkowego brak jest w sprawie dowodu potwierdzającego okoliczność, że odwołujący był w październiku 2014r. podatnikiem podatku akcyzowego, a co za tym idzie był również podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej za wskazany miesiąc. Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu postanowił: 1 . uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji, 2. określić kwotę opłaty paliwowej za październik 2014r. w wysokości 676,70 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził przede wszystkim, iż w niniejszej sprawie podstawą do ustalenia obowiązku do zapłaty opłaty paliwowej wobec firmy "A" Sp. z o.o. jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. znak sprawy: [...] , którą określono stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za badany okres, a która po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. znak sprawy: [...] . Tym samym decyzja organu podatkowego jest decyzją ostateczną w postępowaniu administracyjnym i jest wiążąca dla organu podatkowego. Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił jednocześnie, iż wydając zaskarżoną decyzję Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie rozpatrywał i nie dokonywał oceny materiału dowodowego zebranego w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Zatem przedmiotem niniejszego postępowania, nie jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym lecz określenie wysokości opłaty paliwowej - zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o autostradach płatnych. W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżąca w badanym okresie stała się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych (oleju napędowego) znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy w ilości 6.046 litrów, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, co wynika wprost z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. określającej w tym zakresie zobowiązanie podatkowe, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy - a tym samym w myśl regulacji określonych w ustawie o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym - podlega opłacie paliwowej. Tak więc, skoro skarżąca została zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego za wskazany okres, to jest również podmiotem, na którym ciąży obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy przyjął jako podstawę do obliczenia wysokości opłaty paliwowej ilość oleju niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza, który był oferowany do sprzedaży detalicznej na stacji paliw w M. w październiku 2014r. w ilości co najmniej 6.046 litrów. Ilość tę określono na podstawie ilości paliwa niespełniającego wymagań jakościowych, znajdującego się w zbiorniku 27 października 2014r. Mając ponadto na uwadze fakt, iż gęstość wyrobu w temp. 15°C wynosi 832,50 kg/m3, a nie jak przyjął organ I instancji 0,845 g/ml organ odwoławczy dokonał ponownego obliczenia opłaty paliwowej, w wyniku którego ustalił, iż wysokość tej opłaty powinna wynosić 676,70zł i z tego względu uchylił zaskarżoną decyzję i określił kwotę opłaty paliwowej w prawidłowej wysokości. Na ww. decyzję wydaną przez organ odwoławczy, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając: 1. uchylenia decyzji w zaskarżonej części, a mianowicie w pkt 2 sentencji; 2. zasądzenia na podstawie art. 210 §1 w zw. z art. 200 i 205 §2 p.p.s.a. od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł; 3. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości; 4. przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a mianowicie: - wydruku KRS skarżącej, - kopii upoważnienia do przeprowadzenia kontroli o nr [...], na okoliczność nieprawidłowego oznaczenia skarżącej jako kontrolowanego w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli o nr [...] wydanym 27 października 2014r. i niezgodności z prawem przeprowadzonej kontroli. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił, tak jak w odwołaniu, naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji: a) art. 122 § 1 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zachodzącego w sprawie, co doprowadziło do pobieżnej oceny oraz niewłaściwej interpretacji materiału dowodowego na niekorzyść skarżącej; b) art. 180 § 1 O.p. poprzez oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na dowodach sprzecznych z prawem; c) art. 191 O.p. poprzez dokonanie przez organ podatkowy dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów; d) art. 210 §4 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, albowiem organ nie wykazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, czy przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. 2. przepisów prawa materialnego: tj. art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż na skarżącej ciążył w październiku 2014r. obowiązek opłaty paliwowej z uwagi na podleganie przez odwołującego na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu zarzutów zawartych we wniesionej skardze wyraził stanowisko analogiczne, jak wyrażone w odwołaniu. Nie zgodził się, że paliwo znajdujące się w zbiornikach w dniu kontroli nie było niewiadomego pochodzenia, bo jedynym dostawcą strony była "B" z C. i, zatem mogło pochodzić tylko od niej. Nadto stwierdził, że nie można zasadnie przyjąć, że różnica w jednym tylko parametrze, tj. temperaturze zapłonu wskazuje, że mamy do czynienia z innym paliwem. Ponownie podniósł też zarzuty dotyczące dopuszczalności wykorzystania protokołu kontroli zarówno w toku niniejszego postępowania, jak i postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, jako uzyskanego w sposób sprzeczny z prawem poprzez błędne oznaczenie firmy kontrolowanego. Stwierdził, że skoro decyzja określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym za badany miesiąc została oparta na dowodach sprzecznych z prawem, to nie może stanowić podstawy dla ustaleń faktycznych, przyjętych przez organ. Na tej podstawie uznał, że brak jest dowodu na potwierdzenie tezy, że skarżąca w październiku 2014r. była podatnikiem podatku akcyzowego, a co za tym idzie – opłaty paliwowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż zarzuty strony są niezasadne i podtrzymał stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, iż konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym był obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej. Podniósł, że decyzja w sprawie określenia opłaty paliwowej jest ściśle związana z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, zaś rozstrzygnięcie organu podatkowego w tym przedmiocie jest decyzją ostateczną w postępowaniu administracyjnym i dlatego jest wiążące dla organu podatkowego w sprawie dot. określenia opłaty paliwowej. Fakt, iż skarżąca w badanym okresie stała się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu posiadania paliwa silnikowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości spowodował, że tym samym podlegała obowiązkowi uiszczenia opłaty paliwowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm. – dalej zwana w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Nadmienić również trzeba, że w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r., stwierdzająca powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej za październik 2014 r. i określająca skarżącemu jej wysokość nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uzasadniałoby jej uchylenie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność określenia stronie skarżącej opłaty paliwowej z tytułu posiadania przez nią wyrobów akcyzowych niewiadomego pochodzenia – jak twierdzi organ, czy też – wyrobów nabytych od zidentyfikowanego odbiorcy w sytuacji, gdy zobowiązanie w podatku akcyzowym w związku z posiadaniem wyrobów, od których nie została zapłacona akcyza zostało określone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. . Zagadnienia związane z opłatą paliwową regulują przepisy ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 641 ze zm., dalej: "u.a.p."). Stosownie do art. 37h ust. 1 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w październiku 2014r. opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. W myśl art. 37j ust. 1 pkt. 4 u.a.p. obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Wreszcie art. 37k ust. 1 tej ustawy stanowi, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h u.a.p. Z kolei podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, zgodnie z 37l ust. 1 u.a.p., jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 cytowanej ustawy, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Jak już wspomniano, decyzja w/s opłaty paliwowej jest ściśle związana z decyzją w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i to w tej decyzji organ analizował przesłanki powstania takiego zobowiązania. W ślad za tym organ I instancji wydał decyzję z [...] r. znak [...] , w której określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2014r. Zagadnienie istnienia i rozmiaru tego zobowiązania na skutek wniesienia odwołania stało się przedmiotem badania przez Dyrektora Izby Celnej, który decyzją [...] r. znak [...] utrzymał ją w mocy. Oznacza to, że postępowanie w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym zostało ostatecznie zakończone, a jego wyniki stały się wiążące dla organu w zakresie ustalenia kwoty opłaty paliwowej. Zauważyć bowiem należy, że po myśli art. 212 zdanie pierwsze O.p. - organ, który wydal decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Związanie organu oznacza, że nie może on pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, wobec czego stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo - przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego nie wyeliminowaną. Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym. Dlatego też w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ nie dokonywał ponownie odrębnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą określenia zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki w podatku akcyzowym. Należy przy tym dodać, że strona skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym i złożyła odwołanie od decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. określającej stronie zobowiązanie podatkowe za październik 2014 roku. Zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i brak uzasadnienia faktycznego decyzji mogą się ewentualnie odnosić do postępowania określającego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, ale badanie ich w tym postępowaniu nie jest możliwe z uwagi na wspomniane już granice tożsamości sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (i ta w obu sprawach zachodzi), a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (i tej zbieżności brak, jeśli porównać postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i opłaty paliwowej). Wobec powyższego wyżej wskazane zarzuty procesowe w niniejszym postępowaniu uznać należy za bezzasadne. W pkt 1b zarzutów skargi strona podniosła kwestię oparcia ustaleń faktycznych na dowodach sprzecznych z prawem, której to sprzeczności strona upatruje w błędnym jej oznaczeniu w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli. Określało ono bowiem kontrolowanego jako: ""B" Sp. z o.o. [...] ", podczas gdy prawidłowe oznaczenie skarżącej to ""A" " Sp. z o.o. w K. , [...] ." Zdaniem Sądu wskazana rozbieżność w oznaczeniu kontrolowanego nie stanowi tak istotnego uchybienia, aby na tej podstawie należało pominąć wyniki ustaleń dokonanych w trybie kontroli jako uzyskane nielegalnie. Zauważyć bowiem należy, że - jakkolwiek siedziba kontrolowanej Spółki istotnie mieści się w K. przy [...] – Spółka prowadzi działalność w zakresie sprzedaży paliw na dwóch stacjach: przy [...] oraz w M. przy ul. [...] i w upoważnieniu do kontroli wskazano ten drugi adres z tego powodu, że to na tej stacji kontrola była prowadzona. Po wtóre pod opisem ""A" " SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ" w województwie śląskim na oficjalnych stronach Ministerstwa Sprawiedliwości widnieje podmiot wpisany do KRS pod numerem [...] , a więc tożsamym ze stroną skarżącą [...] . Oznacza to, że mimo nieścisłości w adresie podmiotu wskazanym w upoważnieniu w stosunku do stanu faktycznego nie ma wątpliwości co do jego tożsamości. Sąd przyjął zatem, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik kontroli, a uzyskanych w jej rezultacie dowodów nie można uznać za nielegalne. Tym samym niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 37j u.a.p., co miało nastąpić poprzez oparcie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym na dowodach sprzecznych z prawem, które nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych, gdyż – zdaniem strony - skoro brak jest dowodu potwierdzającego, że skarżąca w październiku 2014r. była podatnikiem podatku akcyzowego, brak jest również podstaw do przyjęcia, że była podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej za ten miesiąc. Poglądu tego Sąd orzekający nie podziela z powodów już wskazanych, nie dopatrując się nielegalności dowodu z protokołu przeprowadzonej kontroli. W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że organ - zgodnie z art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l u.a.p. - prawidłowo orzekł o powstaniu po stronie skarżącej obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił wysokość tej opłaty za październik 2014 roku, co było następstwem określonego uprzednio zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za powyższy okres i to bez konieczności dokonywania w tym postępowaniu odrębnych ustaleń, czy skarżąca faktycznie posiadała olej napędowy w ilości 6.046 litrów pochodzący z niewiadomego źródła. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.