III SA/Gl 1713/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, skarżący złożył na druku urzędowego formularza PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, zawartym na druku urzędowego formularza PPF, strona oświadczyła, że z uwagi na faktycznie ponoszone koszty spłaty zobowiązań i pożyczki, opłaty za media, oraz wcześniejsze dofinansowanie konta firmy, po uregulowaniu ww. zobowiązań, "na życie" pozostaje we wspólnym gospodarstwie skarżącego kwota 1.013,04 zł, tj. około 500 zł na osobę. Z oświadczeń zawartych na druku urzędowego formularza PPF wynika, że skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe razem ze swoją żoną W. S. Jest on właścicielem mieszkania o powierzchni około [...] m2, o wartości około 110.000 zł, obciążonych hipoteką na sumę 180.000 zł. Jednocześnie wnioskodawca jest współwłaścicielem w ½ nieruchomości o powierzchni około [...] arów, zabudowanej stacją paliw. Wartość tej nieruchomości zamyka się wg ostatniego operatu w kwocie około 500.000 zł. Poza powyższymi nieruchomościami, wg swojego oświadczenia, wnioskodawca nie posiada już innych nieruchomości, ruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Na dochód wspólnego gospodarstwa domowego skarżącego składają się emerytury: jego – w wysokości 2.974,50 zł netto i jego żony – w wysokości 1.920 zł netto. Skarżący podał szacunkowe wydatki, ponoszone miesięcznie w jego gospodarstwie domowym: spłaty zobowiązań zaciągniętych w A – 200 zł i 500 zł; spłata pożyczki – 1.000 zł; obciążenie świadczenia emerytalnego tytułem wykonawczym – 906,46 zł; opłata za mieszkanie – 140 zł; opłata za media – 250 zł; opłata za TV, telefon i Internet – 250 zł, koszty leczenia przewlekłych schorzeń – 250 zł oraz ubezpieczenie pośmiertne – 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 13 października 2015 r., mającego na celu uzupełnienie i uprawdopodobnienie danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawca nadesłał jedynie część dokumentów, w tym: druki potwierdzenia pobranych świadczeń emerytalnych (swojego i swojej żony); decyzję o waloryzacji emerytury wojskowej wnioskodawcy; PIT-37 za 2014 r. złożony przez małżonków S.; szereg dokumentów wskazujących na zajęcia wierzytelności, których adresatem jest wnioskodawca; wyciąg z rachunku bankowego prowadzonego przez wnioskodawcę w A za okres od dnia 11 lipca 2015 r. do dnia 28 października 2015 r.; zaświadczenie o osobach zameldowanych w miejscu zamieszkania wnioskodawcy; historia spłaty kredytu zaciągniętego przez stację paliw B Sp. j.; aneks do umowy o limit zadłużenia; historia spłaty kredytu zaciągniętego przez skarżącego; umowa pożyczki zawartej pomiędzy M. S. (pożyczkodawcą – synem wnioskodawcy) a jego rodzicami (pożyczkobiorcami) W. R. S.; akt notarialny zawierający oświadczenie o ustanowieniu hipoteki; oświadczenie M. S. o pozostałej do spłaty kwocie pożyczki; rachunki opłat za: eksploatację lokalu; energię elektryczną; zakup leków; opłaty w PZU; oraz raty podatku od nieruchomości (za nieruchomości położone w B. przy: ul. [...] i [...] oraz w T. przy ul. [...]). W tym stanie rzeczy, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że wnioskodawca nie przedstawił w sposób rzetelny i wiarygodny całokształtu swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Strona pominęła bardzo istotny materiał źródłowy, o który była przecież wyraźnie wzywana pismem referendarza sądowego z dnia 13 października 2015 r. W aktach brak jest mianowicie wyciągu bądź też wykazu z rachunku bankowego posiadanego przez jego żonę. Wnioskodawca pozostaje ze swoją żoną we wspólnym gospodarstwie domowym, a z akt sprawy wynika, że żona skarżącego posiada rachunek bankowy – na rachunek ten wpłynęła kwota 180.000 zł, tytułem pożyczki udzielonej wnioskodawcy i jego żonie przez ich syna M. S. (umowa pożyczki zawarta została w dniu 27 listopada 2013 r.). Strona tymczasem nie nadesłała wyciągów z rachunku bankowego swojej żony, ani w żaden sposób nie ustosunkowała się do tej kwestii. Rachunek ten w sposób istotny zobrazowałby aktualny stan majątkowy skarżącego i jego gospodarstwa domowego. Nie sposób przecież wykluczyć, że znajdują się na tym rachunku bankowym (bądź też na rachunkach bankowych) środki pieniężne, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów sądowych w toczących się sprawach sądowoadministracyjnych. Od tego postanowienia został wniesiony przez skarżącego sprzeciw (pismo procesowe z dnia 13 grudnia 2015 r.). W uzasadnieniu sprzeciwu wnioskodawca podniósł, że niemożliwym było dostarczenie wszystkich wymaganych dokumentów (w tym zaświadczenia o zamknięciu rachunku bankowego małżonki skarżącego). Jednocześnie skarżący wskazał, że po otrzymaniu postanowienia z dnia 12 listopada 2015 r., jego żona zwróciła się do banku o wystawienie zaświadczenia o zamknięciu rachunku wraz z wyciągami za ostatnie 3 miesiące jego aktywności, a także dodatkowo wykazem z rachunku dotyczącym wpływów na konto pożyczki udzielonej skarżącemu oraz jego małżonce przez ich syna M. S. Skarżący oświadczył również, że z uwagi na archiwalny – dla banku – charakter dokumentów z zamkniętego rachunku, powyższe zaświadczenia, wyciągi i wykazy zostaną przesłane do Sądu niezwłocznie po ich uzyskaniu z banku. W sprawie o sygn. akt: III SA/Gl 1715/15 wnioskodawca został wezwany zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 11 stycznia 2016 r. do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o prawo pomocy poprzez nadesłanie w terminie 7 dni zaświadczenia o zamknięciu rachunku bankowego jego małżonki, a także wyciągów z tego rachunku i wykazu dotyczącego pożyczki udzielonej skarżącemu przez jego syna. Wezwanie to pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie takie przysługuje zażalenie. Zatem kwestia przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega rozpoznaniu przez Sąd. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że R. S. składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie doradcy podatkowego. Mając to na uwadze, odnosząc się do wniosku R. S., należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którą, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wstępie należy stwierdzić, że wnioskodawca w ogóle nie zdołał wykazać, aby spełniał ustawowe przesłanki, skutkujące uwzględnieniem jego wniosku i przyznaniem mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stan ten odnosi się, zarówno do postępowania prowadzonego przez referendarza sądowego, jak również do rozpoznania wniosku zainicjowanego wniesieniem przez wnioskodawcę sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego. Wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą przede wszystkim rachunku bankowego żony wnioskodawcy. Z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją żoną W. S. Skarżący wykazał wysokość świadczeń emerytalnych pobieranych przez siebie samego i swoją żonę – łącznie jest to kwota około 3.990 zł netto miesięcznie. Do akt sprawy skarżący nadesłał również zeznanie podatkowe PIT-37, składane razem z żoną za 2014 rok. Co jednak wymaga podkreślenia, skarżący pominął bardzo istotny materiał źródłowy, o który był przecież wyraźnie wzywany pismem referendarza sądowego z dnia 13 października 2015 r., a także późniejszym zarządzeniem sprawozdawcy z 11 stycznia 2016 r. (złożonym w sprawie III SA/Gl 1715/15). Do akt sprawy nadal nie nadesłano wyciągu bądź też wykazu z rachunku bankowego posiadanego przez jego żonę. W sprzeciwie złożono wprawdzie oświadczenie, iż rachunek ten zamknięto, ale fakt ten nie został w sposób przekonujący udokumentowany czy choćby uprawdopodobniony, mimo stworzenia dla strony skarżącej możliwości uzupełnienia nadesłanej dokumentacji w tym zakresie. Zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Gl 1715/15 miało na celu przedłożenie przez wnioskodawcę dokumentów na które powoływał się w sprzeciwie. Nadesłanie tych dokumentów rzutowałoby na rozpoznanie wniosków o przyznanie prawa pomocy we wszystkich sprawach wnioskodawcy zawisłych przed tutejszym Sądem (III SA/Gl 1705 – 1715/15). Odnośnie obciążeń kredytowych wnioskodawcy i jego żony należy zaznaczyć, że opłaty w postępowaniu sądowoadministracyjnym mają charakter danin publicznoprawnych i dlatego zwolnienie z obowiązku ich ponoszenia może być stosowane jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. To z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, niepubl.). W konsekwencji ewentualne preferencyjne traktowanie przez wnioskodawcę należności w obrocie cywilnoprawnym przed należnościami z tytułu kosztów sądowych nie może uzasadniać przyznania prawa pomocy w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W efekcie, z uwagi na to, że również na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy po wniesieniu sprzeciwu, wnioskodawca nie nadesłał dokumentów o które był wzywany przez referendarza sądowego oraz ponownie przez sędziego sprawozdawcę – nie zostały tym samym wyjaśnione istotne wątpliwości w przedmiocie aktualnego stanu majątkowego wspólnego gospodarstwa domowego wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.