III SA/Gl 1737/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialności osób trzecich) w kwestii wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek . W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą solidarną odpowiedzialność podatkową M. S. ze spółką jawną "[...]" oraz z pozostałymi wspólnikami, tj. J. B., M. S. i M. P. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec 2007 r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2007 r. w wysokości [...] zł, maj 2007 r. w wysokości [...] zł, czerwiec 2007 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania tej decyzji w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. W skardze tej strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do organu odwoławczego oraz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał okoliczności uzasadniających to wstrzymanie. Jedynie stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na wysokość określonego w niej podatku – [...] zł spowoduje wyrządzenie mu oraz jego rodzinie znacznej szkody, a skutki tejże decyzji będą trudne, a wręcz niemożliwe do odwrócenia. Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że w związku z tym, że strona we wniosku nie wykazała, że w stosunku do niej zachodzą okoliczności faktyczne o charakterze wyjątkowym. Poprzestał jedynie, zdaniem organu, na ogólnikowym powołaniu się na swoją trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Analizując pod tym względem wniosek strony w toku niniejszego postępowania wpadkowego uznać należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony ani okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przedstawionym materiale dowodowym. Natomiast nie ulega wątpliwości, że w aktach sprawy zebrani dokumenty przedłożone przez skarżącego w postępowaniu z zakresu praw pomocy, które są przydatne do oceny jego sytuacji majątkowej. Po dokonaniu analizy całokształtu zgromadzonej dokumentacji, w ocenie Sądu skarżący, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, z czym oczywiście wiąże się obowiązek skarżącego do uiszczenie należności pieniężnej. Takie należności z natury rzeczy są świadczeniem odwracalnym, które w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi jednak może nie być w ogóle egzekwowane. Zaznaczyć ponadto należy, że skarżący nie udowodnił okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie dostarczył żadnych informacji ani dokumentów które mogłyby przemawiać za wstrzymanie wykonania decyzji poza stwierdzeniem, że "wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na wysokość określonego w niej podatku – [...] zł spowoduje wyrządzenie mi oraz mojej rodzinie znacznej szkody, a skutki wykonania tejże decyzji będą trudne, a wręcz niemożliwe do odwrócenia." Tak sformułowany wniosek nie przybliżył Sądowi okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody nadto zaś, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia, a to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami. Co się zaś tyczy zebranych przez Sąd dokumentów przedłożonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, to choć pozwoliły zbadać sytuację finansową skarżącego, to jednak nie były wystarczające aby pozytywnie rozstrzygnąć ten wniosek, albowiem przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame. Na koniec mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opartą na niebezpieczeństwie wyrządzenia szkody, zwrócić wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (art. 8-10 ustaw z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucji w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., sygn. akt II GZ 111/05, podobne NSA w postanowieniu z 14 listopada 2012 r. sygn. akt II Z 894/12). Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.